Viddy well, little brother, viddy well

Weekeinddienst. Dat hield zaterdagavond in dat ik een kijkje nam bij de viering van Earth Hour. Dat is dat de lichten in een stad uitgaan, een uurtje, voor de planeet. New York doet mee, Melbourne, dan kan Leeuwarden niet achterblijven.

Ik verwachtte er niet veel van, maar in de Lombardsteeg, waar dat mooie kunstwerk hangt van een potvisskelet, stonden vijf jongens met paraplus, hoeden en lampjes op hun bretels, die ze aan en uit konden doen met een stamp op de grond. Dat deden ze ook, na een fluitsignaal van een van hen, die een lichter overhemd had dan de rest.

Het zag er op een feestelijke manier sinister uit. Helemaal als ze zich dwars op de steeg opstelden. Toen ik langsliep waren ze dat nog aan het oefenen.

Soms stonden ze aan weerszijden van de steeg, wat er ook al goed uitzag. Of alle passanten zich wel zo op hun gemak voelden weet ik niet. Het riep associaties op met melk en ultra-violence.

,,Hebben jullie A Clockwork Orange gezien?", vroeg ik. ,,Daar doen jullie enorm aan denken.''

,,Ja'', zei de jongen met het lichte overhemd, maar het was blijkbaar de bedoeling dat ze niet zouden praten.

Ze marcheerden zwijgend met een bescheiden groepje mensen mee, die fakkels droegen. Dat ging in een korte optocht van het Zaailand via de Nieuwestad naar de stoep bij popcentrum Neushoorn, waar dan de straatverlichting uit zou gaan.

Verderop voegden zich er ook wat pseudo-achttiende-eeuwse dames bij, met waaiers, hoge pruiken en eveneens lichtjes op de jurk.

Op een terras aan de Nieuwestad zat een rumoerig groepje mannen, die eerst ,,Leeuwarden, Leeuwarden, Leeuwarden'' scandeerden. Toen de dame in een soort bruidsjurk passeerde zette eentje in: ,,Daar. Moet. Een. Piemel in'', een van de anderen zei: ,,Nee'', zodat het bij die ene zin bleef.

Jacob van Essen maakte deze foto - zes hoedjes op een rij - terwijl ik van een van de jongens wilde horen of ze studenten waren van D'Drive.  Hij keek me wat ongelukkig aan, maar zei niks. Het was voor het eerst dat ik zo'n strikte zwijgplicht trof.

,,Ik ben van de Leeuwarder Courant en wil het graag goed hebben'', onderstreepte ik. ,,Zijn jullie van D'Drive?''

Hij knikte. Dat mocht dan nog wel.

What do you want with a stick?

,,What do you want with a stick?", hoorde ik een moeder tegen haar zoontje zeggen, in pretpark Islands of Adventure. Ik begreep eerst niet waar ze het over had.

Dat park is een verzameling omgevingen, eentje gebaseerd op superheldenstrips, een andere op Dr Seuss en ook eentje rond Harry Potter, voluit Wizarding World of Harry Potter.

Daar moest Zoë zeker heen, ze is dol op Harry Potter en heeft twee vriendinnen die dat ook zijn. Dus elk naambordje werd naar huis ge-snapchat, net als het pseudo-Engelse straatje met scheve schoorstenen en sneeuw op de daken, en natuurlijk het grote Hogwartskasteel, dat overal bovenuit steekt.

Daarin zat trouwens een behoorlijk spectaculaire achtbaan, waar we twee keer in zijn geweest. Als het op achtbanen aankomt ben ik best een leuke oom.

Het eerste dat we deden was butterbeer kopen, een drankje met een schuimkraag, dat naar spoetnik smaakt.

In het Engelse straatje is ook een winkel voor toverstokjes (Engels: wand) waar maar dertig man tegelijk in mogen.

Daarbinnen is het schemerig, langs de muren lagen doosjes tot enorme hoogte opgestapeld en er stond een oude man, een soort tovenaar denk ik, achter de toonbank.

Die pakte iemand uit het publiek en dat was natuurlijk Zoë. ,,Well Zoe'', zei de man en pakte een meetlint. ,,Let's find you a wand."

Zoë kreeg een stokje, moest naar boven wijzen en luminosa zeggen. Daarop begon het te bliksemen en te donderen - niet de geschikte wand dus.

Een andere, waarmee ze naar de muur moest zwaaien, deed het al niet veel beter.

Uiteindelijk vond de man er natuurlijk een, die haar wel paste. ,,It is not you who chooses the wand'', zei hij ernstig. ,,It is the wand that chooses you.''

Alles af door een zijdeur naar de echte winkel, waar je allerlei dingen kon kopen en ook toverstokjes in een foedraaltje. Het zijn net takken. Zoë zocht er drie uit, want ze had beide vriendinnen ook een beloofd.

Giso betaalde, iets van 140 dollar. Nu begreep ik wat die moeder bedoelde.

Bij de Daily Bugle

De Daily Bugle is een Amerikaanse ochtendkrant, opgericht in 1898, tikje sensationeel. Hoofdredacteur-directeur is J. Jonah Jameson, die er als schooljongen al is begonnen. Een van de freelancefotografen van de krant is Peter Parker, beter bekend als Spider-man, maar dat weten ze bij de krant niet.

De krant bestaat dus niet echt, maar wel in de strips en films van Spider-man en Fantastic Four. En in pretpark Islands of Adventure, in Orlando hebben ze hem nagebouwd. Je zigzagt door de redactielokalen om uiteindelijk bij een spectaculaire Spider-man-ride uit te komen.

Die ride is deels rit in een echt treintje, deels 3d-film Je wordt nat, een boef richt een vlammenwerper op je, je dondert met trein en al van een wolkenkrabber en als je geluk hebt zit de hele tijd je nichtje Zoë naast je te gillen. Allemaal zo hectisch dat je het niet na kunt vertellen. Had ik daarna een verslagje moeten tikken voor de Daily Bugle dan was dat nog een heel karwei geworden.

Onderweg erheen kom je over een verlaten redactie, vrij schemerig, met een portret van J. Jonah Jameson (zie boven), hier en daar typemachines en op elk bureau een ouderwetse telefoons met lichtjes.

Achter aan de muur hangen posters die het radicale leiderschap weergeven van de hoofdredacteur. Die gele is het mooist:

MIDNIGHT DEADLINE

You must turn in either: 

Your full story copy

or

Your resignation

(Vrij vertaald: Deadline om middernacht. Je levert of je complete artikel in, of je ontslagbrief.)

Bruce, Cool Breeze en Grandma

Bruce in het midden

Bruce Wilson, de fotograaf uit Orlando, arriveerde zaterdag keurig om vier uur bij het hotel. Het was een vriendelijke, praatgrage man, die met me meeliep naar het parkje tegenover de Holiday Inn, waar volgens mij wel een groepsfoto gemaakt kon worden.

Onderweg vertelde hij dat hij vroeger bij Disney had gewerkt, maar bij zijn vader in het fotobedrijf is geraakt. Zijn vader heet ook Bruce Wilson, dat is makkelijk, en het bedrijf bestond in februari precies vijftig jaar. Bruce Wilson senior heeft beginnende dementie, vertelde hij, en gaat soms nog mee op karwei. Ik had het wel leuk gevonden als die mee was gekomen, maar dat was niet zo.

Gaf niks: iedereen was ingenomen met Bruce, die krukjes en lampen had meegebracht en veel ervaring had in het rangschikken van families. Hij noemde Johanna meteen Grandma (ze moest rechter op zitten) en Michel heette bij hem Cool Breeze.

Ik had hem gevonden via internet, want ik wilde een traditionele Amerikaanse groepsfoto, geposeerd en al. Op de website van Bruce staan wel voorbeelden. Dat hij een goede keus was bleek al toen hij van te voren kleurschema's begon op te sturen voor kleding en allerlei tips (kam of borstel meenemen). Dat leek me voor de families Walthaus & Anema wat te veel gevraagd, ik had alleen gezegd dat ze een beetje netjes moesten verschijnen.

Het mooiste wat Bruce stuurde, was het uitgebreide prijsoverzicht.
Want met het maken van de foto is hij er nog niet. Dan begint het schaaf- en poetswerk pas. Losse haren wegwerken: 30 dollar. Heel veel losse haren wegwerken: 45 dollar. Beugel wegwerken: 75 dollar. Ontbrekende tanden aanvullen: 50 dollar per tand. Tanden witten: 30 dollar. Verwijderen van de tan line: 25 dollar. Hoofden omwisselen (echt, het staat er): 120 dollar per hoofd. En de fraaiste: proportional enhancement: 50 euro. Voor dat geld maakt hij, stel ik me voor, borsten groter en buiken kleiner.

Bruce vond ons allemaal nice en very tall en beloofde een echte American picture. Ze komen binnenkort. Ik heb overigens niks laten wegwerken en ook geen tanden laten witten.

De president komt!

Op het vliegveld van Orlando had Waling vijf auto's gehuurd, volgens een redenering die ik zo niet kan navertellen.

,,Er moet wel een navigatiesysteem in zitten'', zei hij toen we met zijn allen in het hokje van autoverhuurder Alamo stonden. ,,Dat kost extra'', zei de verhuurder. ,,Maar wat ik ook kan doen, ik geef u gewoon een gratis upgrade naar auto's waar het al is ingebouwd."

Een zwarte man in een overall bracht ons naar de auto's: vijf grote Chevrolets Suburban, auto's met twee ruime achterbanken met voldoende ruimte voor een blended family en dan past de hond er ook nog bij. It's no wonder Suburban is the perfect vehicle for the modern family. It has more of everything you need.

Hoe dan ook is het even wennen - het eerste stukje nachtelijk Orlando reed ik zonder licht, al was me wijsgemaakt dat dat automatisch zou aangaan. Ik vroeg me al af waarom al die Amerikanen de hele tijd naar me seinden.

Maar voordat mensen aan mijn rijkunst twijfelen, mijn passagiers deden dat niet. Pa, Yeb en Johanna zaten bij mij in de auto,  Johanna had zorgelijk aangekondigd dat ze snel misselijk wordt in auto's, maar bij mij op de achterbank heeft ze heerlijk liggen slapen. Het zit lekker hoog, het Amerikaanse verkeer is rustig en de stem van de navigator loodste me rechtstreeks naar de Holiday Inn van Lake Buena Vista, over een toegangsweg met links een afbeelding van Minnie Mouse, en rechts Mickey.

We arriveerden ongeveer tegelijk bij het hotel. De portier, die een Mickey Mouse-handschoen droeg (zo'n dikke stripverhaalhand met drie vingers), had de motorcade van suburbans aan zien komen. ,,I thought the president was coming'', zei hij.

Drinken op de Maagdeneilanden

Met zijn zeventienen naar Schiphol, wanneer het grootste deel van het gezelschap ook nog van Ameland moet komen, doe je niet zomaar. Daar is een bus bij nodig, die in Boelenslaan begon, dan naar de pier reed en vervolgens in Leeuwarden aanstak.

,,Kom maar naar onze flat aan de Corellistraat'', had Vincent een dag eerder ge-sms'd. ,,Om negen uur is de koffie klaar."

Dat viel tegen, want de bewoners van het studentenflatje waren de avond ervoor stevig op stap geweest. Dat was een idee van Vincent, die had bedacht dat als je het goed laat maakt, je dan in het vliegtuig naar Florida kunt slapen. Daar had hij nu spijt van, want hij kon zijn bed amper uitkomen. In de kamer stonden de lege flesjes van het nazitten nog, en het rook naar sigaret. Aan de muur hing, als een trofee, een brief van woningstichting Elkien van vorig jaar over geluidsklachten.

Matthijs was er eerder uit. ,,Ik mag niet drinken in Amerika'', zei hij. ,,Want de grens is 21. Maar op de Maagdeneilanden mag het wel, dat heb ik opgezocht.''

,,Nee hoor'', zei ik meteen. ,,Dat geldt alleen als je nog maagd bent, vandaar Maagdeneilanden.''

Matthijs keek beteuterd. ,,Hoe weten ze dat dan?", zei hij.

,,Je moet een doktersverklaring laten zien'', zei ik.

Hij heeft dit denk ik wel een minuut lang geloofd. Overigens liggen de Maagdeneilanden heel ergens anders dan waar wij heen gaan, maar dit terzijde.