Erectie-alarm

Pim de la Parra, die met Wim Verstappen een geruchtmakend filmduo vormde in de jaren zeventig, sprak ons toe vanaf het scherm. Dat was in Eye in Amsterdam, waar maandag een gerestaureerde versie van Blue Movie uit 1971 vertoond werd.

De kern van het Cinema Ascona-bestuur was erbij. Het kwam goed uit dat de penningmeester juist een vintage-stoel verkocht had aan iemand in Amsterdam en er met zijn grote auto toch heen moest.

De uitwisseling gebeurde, heel filmisch, in het schemerduister voor het Eye-gebouw.

Zelf had ik het Scorpio Scrapbook in de tas, een aardig boekje over de films van Pim & Wim en een aflevering van het blad Skoop over het Blue-Movie-gedoe van toen.

De film gaat over een jongeman (Hugo Metsers) die vijf jaar vast heeft gezeten omdat hij gerotzooid had met de vijftienjarige dochter van een notaris uit zijn dorp. De reclassering (Helmert Woudenberg) heeft hem een woning in de splinternieuwe Bijlmer in Amsterdam toegewezen.

De flat zit vol verveelde geile huisvrouwen, die als smoesje voor seks kopjes suiker lenen. Dus Metsers doet het overal, tot in de lift toe met een blondine van wie ons kritisch bestuurslid na afloop per se de naam wilde weten. Die heet Marijke Boonstra.

Zij is niet Fries, maar we vonden toch een Fries tintje in de film. Want in een van de woningen hangt de poster Artis Moet Blijven in de gang. En daar staat José op, al heel lang de vriendin van de vaste Ascona-bezoekers. Die in Surhuizum wonen. Voilà, trivia!

De film was eerst afgewezen door de filmkeuring - toen bestond er nog zoiets - en na een krachtig en erudiet verweer van Verstappen (dat in zijn geheel in Skoop werd afgedrukt) alsnog goedgekeurd. Kort daarna hield de filmkeuring op te bestaan.

Pim de la Parra, die de bezoekers van te voren toesprak in een filmpje vanuit Suriname, vertelde gniffelend hoe weinig er maar gebumsd werd (dat woord gebruikte hij) en hoeveel aanstoot er was geweest omdat het lid van Hugo Metsers zich tijdens de opnamen verhief en je dat net in het kader van het beeld kon zien.

Zo herinnert hij zich dat misschien, maar er klopt weinig van. Hugo Metsers zijn piemel, slap en half stijf, kwam ruim in beeld. Hij doet het vooral met Carry Tefsen, die later bekend zou worden als Mien Dobbelsteen in de serie Zeg eens Aaa.

Na afloop werden allerlei betrokkenen voor het doek gehaald, voor een nagesprek. Dat was een wonderlijk gedoe, omdat de microfoons niet goed werkten en bovendien onduidelijk was of iedereen er wel was.

Bill van Dijk bijvoorbeeld, later een musicalster en in deze film een burgermannetje dat er aan de geile flat ten onder gaat, was er niet.

Maar wel Hugo Metsers (rechts op de foto) en Carry Tefsen. Zij was goed te herkennen, maar hij is volkomen veranderd.

De indrukwekkende bakkebaarden zijn verdwenen en er staat nu een vriendelijke, kale senior met een brilletje.

,,Mag ik u een handtekening vragen in mijn Scorpio Scrapbook'', vroeg ik hem.

,,Ja leuk, natuurlijk'', zei hij, en zette een elegante lange krabbel onder een foto waar hij zelf een halve eeuw jonger op staat.

Ook Carry Tefsen zette een handtekening, maar dat was meer het soort paraaf dat leraren vroeger in klassenboeken zetten. ,,Hij is niet zo mooi'', zei ze er zelf bij.

Er waren meer van zulke fans. Achter ons zaten twee jongens die allerlei posters hadden meegenomen en dezelfde Skoop die ik ook had.

De secretaris van Cinema Ascona liet de dvd van Blue Movie door haar tekenen, zodat we nu al over drie gesigneerde dvd's beschikken:

Andy, Bloed en Blond Haar
Spetters
en deze.

We hadden destijds Daniel ook moeten laten signeren, maar daar hebben we toen zo snel niet aan gedacht.

Windmolens en naijver

Waarom mensen die geen windmolens hebben zich zo opwinden over windmolens, werd ons verklaard op het Cinema Ascona Filmfestival in Kubaard, alweer twee weken geleden.

Dat vond als vanouds plaats in de boerderij aan de Slachte, bij de gestaag ruisende windmolen.

Gerda wist: ,,Die mensen denken bij elke ronde die zo'n molen draait: daar heeft weer iemand een kwartje verdiend, en ik ben het niet.''

En Gerda kan het weten, want ze was net terug uit Tsjernobyl, met een roadmovie van vijf minuten dat hier in wereldpremière ging. Zie hieronder.




Ook te zien op Ascona (zie de fraaie foto van Chris Hempenius, bovenaan): werk van filmer Ismael Lotz.

Niet alleen I am famous, zijn portret van Tom Wilson, de man die zijn hele leven al achtervolgd wordt door zijn rol als Biff in Back to the future, maar ook Lotz' persoonlijke vlogs Lotz Lives, die laten zien hoe zijn leven veranderd is sinds er longkanker bij hem is vastgesteld. Lotz vertelde er tussendoor over, zie de foto boven.



Dit is het blokkenschema, dat we heel behoorlijk wisten aan te houden. Langzamerhand begint het ergens op te lijken.

Met zo'n programma is het geen wonder dat er grote toeloop was: een man of tachtig, dachten we.

(De bovenste foto is gemaakt door Chris Hempenius)

Festival Ascona: The Next Generation

De zeer geslaagde zevende editie van het Cinema Ascona Film Festival in Kûbaard (zaterdag 15 juli) werkte aan zijn eigen legacy.

Want in een van de zalen - de legertent - was er geprogrammeerd door zoons en dochters van het bestuur. Daar draaiden The Kings of Summer (2013) (,,Dat wilden die meiden'', klaagde een van de heren), The Truman Show (1998), Snatch (2000) en The Prestige (2006).

Mede daardoor was er een deels nieuw publiek, waaronder een ploeg mensen met een camper, waar op de zijkant het Batman-logo met een gele slang geschilderd was. Van het woordje DODGE rechtsachter hadden ze DEGOD gemaakt. Er was ook iemand op een trike. Al met al raakte de camping op de jister snel gevuld.

Sterker nog: er waren zelfs Bekende Nederlanders bij. De regisseur van Flikken Maastricht en Pluk van de Petteflet liep er rond, net als de broer van Josje uit K3. Wij worden daar als bestuur niet anders van, maar de next generation ondervroeg hem uitgebreid. ,,Kun jij ook goed zingen?'' ,,En is het uit met haar vriend?"

De mensen uit de Bat-Camper hadden zelf ook een beamer mee, en een paar films, zoals V for Vendetta, Spider-man, Narnia en Gladiator. Als het ware voor een festival in het festival, wat de organisatie natuurlijk alleen maar toejuicht. Al was hun keus wel erg mainstream.

,,Had ik aan moeten denken'', zei Andrea. ,,Dan had ik wat media-art meegenomen.''

Wat was er verder te zien? Following (1998), de originele Westworld (1973), Rakka (2017), Big Bad Wolves (2013) en Wolfcop (2014) in de kantine.

In het autohok Upside down (2012), Journey to the West (2013), This must be the place (2011) en een uitlopend programma vol Zuid-Koreaanse boy- en girlbands. Die een van de jonge bezoekers allemaal bij naam bleek te kennen.

En in de grote zaal een programma met een gabberdocu, een hip-hoplezing, Cop Car (2015), Wild Tales (2014) en de Japanse cultfilm Hausu (1977),  die vooral gewaardeerd werd door diezelfde jonge bezoeker van hierboven. ,,Prachtig! Vintage!'', riep hij.

Bij de opbouw, een dag eerder, had ik als proef fragmenten van Batman - the movie (1966) gedraaid, met de onlangs overleden Adam West. Een film uit de tijd dat superhelden nog vrolijk vermaak mochten zijn.

Dat was tot groot genoegen van een van de dochters van Kees, die het op de avond van het festival aan haar vriendjes verteld had. Zodat die de hele avond vroegen: ,,Mag die Batman-film op?''

Ik stuurde ze de hele tijd met een kluitje in het riet, liet ze zelfs zo stoer mogelijk poseren (,,denk maar dat je zelf Batman bent''), maar de film lukte niet meer, want we zaten vast aan het strakke blikkenschema dat Jouke had gemaakt. Toch vind ik achteraf, dat had ik gewoon moeten doen.

Een kenner op de grafheuvel bij nacht

In het Leeuwarder Bos was het gisteravond een drukte van belang. Het was een hele kunst om niet over jonge Leeuwarders heen te fietsen, die in groepjes over het fietspad liepen: ze hadden net een Halloweentocht achter de rug, vertelde buurtbewoner Kees Mourits, die ik ook tegenkwam.

Het was er een mooie avond voor. Op de namaak-grafheuvel, waar de stenen liggen uit de Westerkerk in Leeuwarden, was een ander Halloweenfeest, laten we het een Cinema Ascona-spinoff noemen, met fragmenten uit griezelfilms, samengesteld door Jeroen (links op onderstaande foto) en Kees (rechts).

Veel uit de jaren zeventig, en terecht. American Werewolf in London. The Exorcist. Gremlins (nou ja, da's later). Carrie. The Thing. Halloween.

Zelfs, als inleiding, een stukje Apocalypse Now. ,,Horror has a face and you must make a friend of horror."

Allemaal oude koek was het niet: er was ook J-horror (The Grudge, The Ring) en een martelscene uit Only God Forgives.

En ondanks fragmenten uit Zombieland en Shaun of the Dead was er een verfrissend gebrek aan zombies, die tegenwoordig in zowat elke film en serie opduiken.

Een van de bezoeksters, Margo, was een echte fan. De tekst van This is Halloween uit The Nightmare for Christmas kende ze uit haar hoofd, bij het fragmentje Halloween vroeg ik me hardop af hoe die actrice ook weer heette. ,,PJ Soles", riep Margo. En verklaarde meteen: ,,Ik heb verder geen leven."

Toen ik haar na afloop vroeg of ze de schokkende aflevering van The Walking Dead vorig weekend al had gezien, zei ze: ,,Ja. En ik ben er net zo boos over als jij."

Moraliseren is een heel andere vorm van pornografie bedrijven

De aflevering van Andere Tijden van gisteren ging over Seks in de speelfilm. Omdat het een kort programma is (in dit geval zelfs veel te kort) beperkte het zich tot drie films, Mira van Fons Rademakers, Wat Zien Ik van Paul Verhoeven en Blue Movie van Wim Verstappen en Pim de la Parra.

(De in dit rijtje zeker thuishorende film Daniël werd weer eens overgeslagen, maar gelukkig is er voor zulke gevallen Cinema Ascona, die hem een keer met hoofdrolspeler Peter Schaapman erbij heeft vertoond. Die geregeld kreunde van ellende en schaamte bij het weerzien. Maar wel fantastische anekdotes wist.)

In het midden van de uitzending zat een opname van Wim Verstappen in een rotan hangstoel, die over pornografie praat. Of Wim goede films heeft gemaakt, daar zijn de geleerden het niet over eens en wij bij Ascona ook niet, maar hij kon ze wel fantastisch verdedigen. Hier ook, al wordt uit het fragment niet duidelijk in wat voor verband hij dit zegt:

,,Elke cultuur heeft een geweldige behoefte aan pornografie. De Indiërs vooral hebben dat opgelost door een literatuur waar wij nauwelijks in durven te lezen zonder rode oren te krijgen.'' 

,,Maar wij hebben het probleem heel anders opgelost. Wij zijn aan het moraliseren geslagen. Moraliseren is een heel speciale vorm van pornografie bedrijven, waarbij je zegt 'Ik mot d'r niks van hebben' om er zo toch aan te kunnen blijven denken en er over te kunnen praten." 

,,Daarom geloven wij, geloof ik van Skoop, dat het nuttig is in onze beschaving andere vormen van, van, ja, pornografie te brengen die minder kwetsend zijn. Het goede recht van eerlijke pornografie."

Mooi gezegd, Wim. Ik citeer het hier, omdat  ik jaren na hem ook in Skoop heb geschreven, zonder ook maar een keer te beseffen dat al mijn stukjes eigenlijk niet-kwetsende pornografie zijn geweest.

Een lossere editie, met hier en daar een fikse bui

Als je een Cinema Ascona-festival te Kubaard eens wat losser programmeert, loopt het ook. Dat bewezen we afgelopen zaterdagavond, op het zesde festival dat we daar in de boerderij hielden.

Het thema was Arty Farty, vanwege de mooie film River of Fundament die de helft van het bestuur onlangs in Eye in Amsterdam zag.

Niet alle kunstfilms die waren gepland zijn ook echt gedraaid, bovendien was er een kapotte beamer waardoor een hele zaal verviel, maar we zagen onder andere

Jodorowsky's Dune (Frank Pavich, 2013). Een documentaire waarin Alejandro Jodorowsky vertelt over zijn poging om Dune van Frank Herbert, een boek dat hij overigens niet had gelezen, te verfilmen. This film will be a prophet, aldus Jodorowsky. Die is er dus nooit gekomen, maar de documentaire ging erin als koek, ook bij de kritische bezoekers uit het verre Den Haag. Een van de avondfavorieten.

Her (Spike Jonze, 2013)  Romcom over een man en zijn computersysteem, waar hij verliefd op wordt.

My Friend Totoro (Hayao Miyazaki, 1988). Vaker vertoond, want bij Ascona houden ze van Ghiblifilms. Deze keer was hij opgenomen in het kinderprogramma van zaterdagmiddag. En de organisatoren verkneukelden zich erover, toen uit de zaal (van de schuur afgescheiden door een gordijn, zie foto) een paar keer 'wauw!' klonk.

The Lego Movie (Chris Miller, Phil Lord, 2014). Eigenlijk als afsluiting van het jeugdprogramma bedoeld, maar een terechte publieksfavoriet.

The World according to Garp (George Roy Hill, 1982). Als hommage aan Robin Williams, een van zijn beste films. En eentje die het nog steeds goed doet.

Snowpiercer (Bong Joon-ho, 2013). De mensheid is doodgevroren, op de inzittenden na van een absurd grote trein die rond de wereld raast. Werd vertoond op een beamer waarvan een hele wolk pixels was uitgevallen, wat de film niet ten goede kwam. Er was een inleiding van de kritische bezoekers uit het verre Den Haag, die toen ze dit in de bioscoop zagen na tien minuten waren vertrokken. Onterecht, want daardoor hebben ze de mooie rol van Tilda Swinton gemist. 

Sharknado 2, the second one (Anthony C. Ferrante, 2014). De tornado met haaien erin die in de vorige film Los Angeles teisterde, slaat nu toe in New York. Een bezoeker viel in een weldadige, diepe slaap.

Er was op de avond iets van zestig man, maar het weer was niet zo dat ze allemaal bleven kamperen.

Dit jaar hadden we ook een speciale Vannellus Vannelluszaal ingericht, vanwege een bijzonder gulle donatie van de Bûn Fryske Fûgelwachters van enkele 16-mm projectoren en een doek op statief, dat halverwege de avond omviel maar toch mooi is.

We hadden zelfs een speciale 16-mmfilm, ook een schenking, van Rob van Beuningen. Maar omdat de voorzitter van de Bûn Fryske Fûgelwachters er niet bij kon zijn is dat feestelijke onderdeel tot nader order vervallen.

(De vierkante foto's zijn van Jacob van Essen)

Een mugwump komt een café binnen...

Mugwumps zijn eigenlijk Republikeinen die in 1884 niet de Republikeinse, maar de Democratische presidentskandidaat steunden. Maar het zijn ook de rare wezens die opduiken in Naked Lunch, een film uit 1991 van David Cronenberg, naar het boek van William Burroughs.

Zo een staat er in EYE, het Amsterdamse filmmuseum, waar een aardige tentoonstelling te zien is over Cronenberg. De uitdijende tv van Videodrome (1983), de typemachine-kevers uit Naked Lunch, zo'n transportding uit The Fly (1986), verkiezingsposters uit The Dead Zone (1983), spalken uit Crash (1996).

Het mooist zijn de operatie-instrumenten die de doorgedraaide gynecoloog uit Dead Ringers (1988) laat maken voor operaties op gemuteerde vrouwen. Want die zijn overal, denkt hij.

Als hij die in het ziekenhuis gebruikt, wordt hij bij de tuchtraad geroepen om zich te verantwoorden. ,,Er is niks mis met dat instrument", zegt hij als verdediging. ,,Het zijn de lichamen, die vrouwenlichamen zijn verkeerd."

Verder waren er veel filmfragmenten. Uit Scanners (1981) laten ze natuurlijk het klassieke fragment zien van het exploderende hoofd. Maar in die film is een scene, ergens, waar een grote poster van Herman Brood hangt. Die hadden ze eigenlijk ook moeten hebben.

Je kunt met de Mugwump op de foto, en omdat we er toch op studiereis waren met de helft van het Cinema-Asconabestuur deden we dat. Ik maakte er ook een filmpje van. De muziek eronder komt niet uit een film van Cronenberg.

We waren er eigenlijk voor River of Fundament, een ambitieuze, dik zes uur durende film vol verwijzingen naar Egyptische mythologie, Norman Mailer, Walt Whitman, reincarnatie, auto's, uitwerpselen en nog zo wat zaken, van en met Matthew Barney. ,,Een soort Oerol met betere stoelen", vond Jaap, vooral vanwege het tweede deel dat in Detroit is opgenomen.

Opdat wij niet vergeten

In een voormalig kaaspakhuis tussen Weidum en Jellum was op 4 mei de langverwachte Cinema Ascona Wiedergutmachung, met de dodenherdenking live vanaf de Dam in Amsterdam en daarna lebensbejahende naoorlogse filmfragmenten met Nederlanders in Duitse films, voetbal, Drie Grote Duitse Topacteurs en Richard Wagner.

De zaal had van zichzelf al veel sfeer, maar de acht portretten van Duitse dichters en denkers, vaardig op doek gezet door de Kesanova, maakten het geheel af. Het portret van de RAF en twee zeelui bij een lantaarnpaal vielen naast dit pantheon minder op. Hiernaast een deel van het bestuur voor de portrettengalerij.

Veel bezoekers waren met de auto gekomen. Een stuk of tien waren op de fiets uit Leeuwarden. Maar er was een jonge Duitse student, die de stad nog aan het verkennen is, uit Leeuwarden komen lopen. Dat is de juiste houding!

Dit was het programma:

1: Twee minuut stilte
2: Die Stoßburg (Franz Marischka, 1974). Ridders, kuisheidsgordels en een prominente gastrol voor Johnny Kraaykamp als de onnozele Bert. Nederlandse titel destijds: 'Een Burcht vol Vrolijke Ontucht'.
3: Heintje - Ein Herz geht auf Reisen (Werner Jacobs, 1969). De jonge zanger Heintje in zijn eerste echte filmrol.
4: Wenn die tollen Tanten kommen (Franz Josef Gottlieb, 1970). Rudi Carrell in gewone kleding en in jurk zet een hotel op stelten.

5: Goetz Widmann - Holland. Lied over de voors en tegens van Nederlanders.
6: Anti-Hollandwitz aus Elton Reist: Wat is het verschil tussen Jezus Christus en de Nederlanders?

7: Voetbalcoach Louis van Gaal in Munchen
8: Anti-Hollandwitz aus Elton Reist: Een Duitser, een Nederlander en een Afrikaan zitten in de kraamkliniek...
9: Monty Python: Filosofenvoetbal Duitsland-Griekenland
10: Das Wunder von Bern (Sönke Wortmann, 2003). Duits voetbalteam wint, mede dankzij een schriel jongetje, in 1954 van Hongarije en geeft het land weer zelfvertrouwen.
11: Die Ehe der Maria Braun (Rainer Werner Fassbinder, 1979). Duitsland wint in 1954 van Hongarije en Wirtschafstwunderfrau Maria Braun blaast haar huis op.

12: Loriot: Duits voor buitenlanders
13: Schulmädchen-Report: Was Eltern nicht für möglich halten (Ernst Hofbauer, 1970). Openhartige straatinterviews door Friedrich von Thun.
14: Der Baader Meinhoff Komplex (Uli Edel, 2008). Duitse terroristen-in-opleiding zonnen naakt in Arabisch schietkamp. Want dat is de echte revolutie, vinden ze.
15: Schulmädchen-Report: Was Eltern nicht für möglich halten (Ernst Hofbauer, 1970). Openhartige straatinterviews door Friedrich von Thun, 2.
16: Anders als Du und Ich (Veit Harlan, 1957) Ouders vermoeden dat hun zoon homo is. Hij schildert en gaat met rijke oude heren om, die van elektronische muziek en worstelwedstrijden houden.
17: Eolomea (Herrmann Zschoche, 1972). Oostduitse sciencefiction met Cox Habbema, voorloper van 'Gravity'.

18: The centrifuge brain project (Til Nowak, 2012). Pseudodocumentaire over achtbanen en draaimolens. Het succes van de avond.
19: Good bye Lenin! (Wolfgang Becker, 2003). Oostduitse dame heeft de val van de muur gemist; haar kinderen maakten haar wijs dat er niks is gebeurd. Ze gaat op een onbewaakt moment naar buiten.
20: Der Schuh des Manitu (Michael Herbig, 2001). Westernkomedie, parodie op Karl-Mayfilms en spaghettiwesterns; de best bezochte Duitse film sinds 1945. Duitsers in het publiek herkenden acteur-schrijver Sky du Mont.
19: Schulmädchen-Report: Was Eltern nicht für möglich halten (Ernst Hofbauer, 1970). Openhartige straatinterviews door Friedrich von Thun, 3.
20: Der Himmel über Berlin (Wim Wenders, 1987) Topacteur Bruno Ganz als engel die, ongezien door levenden, door Berlijn doolt.
21: United trash (Christoph Schlingensief, 1996). Topacteur Udo Kier als generaal van de Verenigde Naties in Afrika.

22: Fitzcarraldo (Werner Herzog, 1982). Topacteur Klaus Kinski beantwoordt het dreigend getrommel van junglebewoners met een plaat van Caruso.

23: Valkyrie (Bryan Singer, 2008). Wagners 'Walkürenritt' op de draaitafel.
24: Apocalypse Now (Francis Ford Coppola, 1979). Wagners 'Walkürenritt' tijdens een helikopteraanval in Vietnam.
25: Watchmen (Zack Snyder, 2009). Wagners 'Walkürenritt' tijdens de aanval van een blauwe, lichtgevende reus in Vietnam.
26: Rango (Gore Verbinski, 2011). Wagners 'Walkürenritt', westernversie, tijdens de aanval van overvallers op vleermuizen op een watertransport.

27: My name is nobody (Tonino Valerii, Sergio Leone, 1973). Wagners 'Walkürenritt', elektronische versie, terwijl Henry Fonda stand houdt tegen aanstormende bandieten.
28: Ponyo (Hayao Miyazaki, 2008). Variatie op Wagners 'Walkürenritt', bij een meisje dat op de aanzwellende golven loopt. 

29: Bühne frei für Marika (Georg Jacobi, 1958). Muzikale afsluiter met Marika Rökk als Raketenfrau die zich verveelt en daarom een planeet met kleurlingen opzoekt. 

Daarna was er Schlagerkaraoke, met ondermeer 'Du', 'Da da da', 'Griechischer Wein', een moeilijk meezingbaar nummer van Ramstein, 'Ein bischen Frieden' en 'Rock me Amadeus', gezongen door de Duitse student die helemaal was komen lopen. Bravo!

Portrethoezenpret

Oompie Koerier, de hits van Quintus, Boeren op Jazz, de ondergewaardeerde elektronische prachtmuziek van Mistral (niet Le Mistral uit Leeuwarden, maar die andere) en een hoorspel met Bear Oeleboele - alles kwam voorbij op de nostalgische Radio Ascona-avond in Leeuwarden.

Het complete bestuur was aanwezig maar niemand kon zich meer goed herinneren wanneer de laatste uitzending is geweest. Alweer een tijdje terug in elk geval, en sindsdien stond de enorme partij elpees waarvan het merendeel in een keer voor een schijntje is gekocht in de kelder bij de voorzitter.

Dat moet allemaal weg, daarom was er zaterdagavond een speciale platenbeurs voor genodigden, die er lekker in omgraaiden. De meesten gingen met een bescheiden stapeltje de deur uit, zodat het niet echt opschoot, maar gelukkig was er een andere oud-piraat met smaak, die een paar kilo uitzocht.

 

Laat op de avond is er nog een serie foto's gemaakt van bezoekers en platenhoezen, wat erg mooi is uitgepakt. De beste resultaten staan hier.

(Foto's van Gerda Bosman)

Leugens rond Herman van Veen

Het Parool, de Leeuwarder Courant en de Volkskrant melden deze week dat de film 'Princess' uit 1969, met Herman van Veen, is teruggevonden.

Dat is onzin, want hij stond tot voor kort gewoon online, bij video-on-demanddienst Ximon.

Ook zou hij volgens sommigen nog nooit in Nederland vertoond zijn.

Dat is helemaal onzin. De mensen die bij de Girls With Guns-avond van Cinema Ascona waren, alweer bijna vijf jaar geleden, weten beter. Zij hebben hem gewoon in Leeuwarden gezien, in die inmiddels gesloopte fabriekshal.

Begin 2013 stond hij bovendien op het programma van het openingsfestival van Slieker Film, in Leeuwarden. 

Bij Ascona destijds was Van Veen ook uitgenodigd, maar die wilde niet. Veels te underground natuurlijk.

Gelukkig waren er twee Asconabestuurders, die de film, waarin Van Veen ondermeer een vrouw slaat, uitstekend van commentaar konden voorzien.

Middenin de film zit een idiote scene waarin vrouwen in strakke pakjes met geweren rondlopen en een schuimkanon overuren draait. Het beeldmerk van die Cinema-Asconaavond was er zelfs aan ontleend.


Dit even als geschiedenisles.

(De foto's zijn van Cassiefoeboe en Jens Bouma, de video is van Rienk Jan Schurer)

Picket fans

In de komedie 'Doctor Strangelove (or how I learned to stop worrying and love the bomb') somt straaljagerpiloot major T. J. 'King' Kong (Slim Pickens) op, wat er allemaal in het luchtmacht-overlevingspakket zit. Hij is met een atoombom onderweg naar de Sovjet-Unie.

,,One forty-five caliber automatic; two boxes of ammunition; four days' concentrated emergency rations; one drug issue containing antibiotics, morphine, vitamin pills, pep pills, sleeping pills, tranquilizer pills; one miniature combination Russian phrase book and Bible; one hundred dollars in rubles; one hundred dollars in gold; nine packs of chewing gum; one issue of prophylactics; three lipsticks; three pair of nylon stockings. Shoot, a fella' could have a pretty good weekend in Vegas with all that stuff."

Als je goed naar de film kijkt, zie je aan zijn mond dat hij niet Vegas zegt, maar Dallas. Pickens moet tenslotte een soort Texaanse cowboy voorstellen. De eerste proefvertoning van de film was op 22 november 1963, de dag dus dat Kennedy in Dallas was doodgeschoten. Vandaar dat de tekst op de geluidsband is veranderd.

Dat hadden we ook graag willen laten zien op de Cinema Ascona-avond over Kennedy, Oswald en film, maar de voorzitter/presentator vond het het programma zo al vol genoeg. De belangstellenden waren naar de Oldehove toe gedirigeerd, en liepen vandaar mee naar het zaaltje.  De sjiekste Cinema Ascona-vertoningsplek tot nu toe, boven de ingang van de Harmonie.

Alles kwam er langs: de Texas School Book Depository Building, de Grassy Knoll, de Picket Fence, de Umbrella Man, de Triple Underpass, officier Tippett, Willem Oltmans. ,,Een spreekbeurt met filmfragmenten", omschreef fotograaf Jacob van Essen niet onterecht.

Die fragmenten waren:

1: PT 109 (Leslie H. Martinson, 1963). John F Kennedy (gespeeld door Cliff Robertson) als oorlogsheld.

2: Fragment uit een tv-interview, eerder uit 1963, met Lee Harvey Oswald, die vertelt dat hij boeken over marxisme gelezen heeft en ja, dat hij wel een marxist is, ja.

3: The Butler (Lee Daniels, 2013). John F. Kennedy (James Marsden) komt in 1960 in het Witte Huis en gaat op de vloer liggen, vanwege rugklachten.

4: De Zapruder film (Abraham Zapruder, 1963). Fabrikant van dameskleding filmde per ongeluk de moord op Kennedy.

5: JFK (Oliver Stone, 1991). Onderzoek ter plekke wijst uit, dat Lee Harvey Oswald vrijwel onmogelijk drie keer in zo korte tijd geschoten kan hebben, laat staan raak.

6: Profile in Silver (John Hancock, 1985). Aflevering uit de 'Twilight Zone'-serie. Tijdreiziger voorkomt per ongeluk de aanslag op Kennedy, maar het alternatief is nog veel erger.

7: In the Line of Fire (Wolfgang Petersen, 1993). Nog jaren na de aanslag tobt veiligheidsman Clint Eastwood met de gedachte dat hij gefaald heeft.

8: Ruby (John Mackenzie, 1992). Twee scenes met nachtclubeigenaar Jack Ruby. Op de politieavond in zijn club laat hij een nieuwe stripper optreden, die vooral bij politieman Tippett goed in de smaak vakt. En later schiet hij (in opdracht van de schimmige David Ferrie) Oswald neer.

9: De Picket Fence. Geen film, maar de foto van de Asconavoorzitter, midden jaren negentig op of bij de plek waar misschien een tweede schutter stond.

10: Interview with the Assassin (Neil Burger, 2002). Cameraman interviewt een overbuurman, die hem ervan probeert te overtuigen dat hij de tweede schutter is. De man heeft, door kanker, niet lang meer te leven en niets te verliezen.

11: Willem Oltmans bij CBS. In 1977 getuigde Willem Oltmans dat de witrussische immigrant George de Mohrenschildt Oswald tot de aanslagen had aangezet.

12: JFK (Oliver Stone, 1991) Willem Oltmans speelt de rol van George de Mohrenschildt.

13: Executive Action (David Miller, 1973). Oliebaronnen beramen, met Burt Lancaster, een aanslag door drie mannen op de president. Film was destijds wat omstreden en verdween uit de bioscopen.

14: The Umbrella Man (Errol Morris, 2011.) Interview met onderzoeker Josiah 'Tink' Thompson, die wijst op de sinistere toeschouwer die als enige een uitgeklapte paraplu droeg, terwijl het tijdens het bezoek van Kennedy aan Dallas mooi weer was. Frisse blik op het samenzweringsdenken.

En de hoofdfilm:

15: Parkland (Peter Landesberger, 2013). Spannende reconstructie van de dagen direct na de aanslag, ondermeer in het ziekenhuis waar de neergeschoten Kennedy, en later de neergeschoten Oswald heen werden gebracht. Verrassing uit die film: Oswald's broer, Robert, die nu 84 is.

(De foto's zijn van Jacob van Essen, behalve die bij de Picket Fence, die volgens mij door Douwe Winia gemaakt is.)

Nog een spreekbeurt

In de kroeg na afloop vertelde Jacob dat hij meende dat hij Waling op Omrop Fryslan had gehoord, ook over Kennedy. Dat zou best kunnen, want ik was 's middags door de omrop gebeld om Walings nummer, maar ik wist niet of ze hem nog gebeld hadden.

Nog zo'n Walthaus-spreekbeurt dus. Dit is het fragment:

Pieter Verhoeff zingt

,,Dat is altijd het probleem in filmzalen", fluisterde regisseur Pieter Verhoeff, even voordat we aan een gesprek begonnen, in de blauwe zaal van Slieker Film.

,,Als je voor het doek staat of zit, ben je in de schaduw." Daarom begon ik het interview door met het felle lichtje van mijn telefoon op Pieter te schijnen.

,,Kijk maar goed", zei ik tegen het publiek. ,,Dit is hem, maar ik blijf niet de hele tijd zo zitten."

Dat hoefde uiteindelijk ook niet, want de zaallichten waren fel genoeg. Het filmfestival had bedacht dat het leuk zou zijn, om een avond met en rond Pieter Verhoeff te organiseren, waarin hij wat filmfragmenten van anderen liet zien, die hem hadden geinspireerd, en fragmenten uit eigen werk.

,,Een Cinema Ascona-avond met Pieter Verhoeff", noemde Jaap het toen hij ervan hoorde. En inderdaad, dat was het wel een beetje, maar dan wat zwaarder, want het ging heel erg over film. Pieter had fragmenten uitgekozen van regisseurs als Akira Kurosawa en Federico Fellini, en in het gesprek haalde hij ook nog Godard en Tarkovski aan.

De vertoonde fragmenten waren:

1: Brutti, Sporchi e cattivi (Ettore Scola, 1976). Vader (Nino Manfredi) komt thuis in de sloppenwijk. Had Verhoeff geinspireerd tot

2: Van Geluk Gesproken (Pieter Verhoeff, 1987). Michiel Romein als sukkel die een baantje probeert te krijgen bij Sjef (Gerard Thoolen), een scharrelaar die het op Romeins vrouw heeft gemunt. In een Amsterdamse kroegscene wordt een plaatje aangevraagd bij de piraat, 'Mijn liefde voor jou'. Dat Hazes-achtige lied, vertelde Verhoeff, was geschreven door Cees Bijlstra, zijn vaste componist. En de zanger ervan is Verhoeff zelf. Hij zong het live in Slieker, om dat te bewijzen.

 3: Amarcord (Federico Fellini, 1973). Jongen slaat om met de dikke vrouw met de grote borsten van de tabakswinkel. Verhoeffs inspiratie voor

 4: De Vuurtoren (Pieter Verhoeff, 1994). Jongen krijgt van Tante Akke een inkijkje in het mysterie van de vrouw. Verhoeffs moeder was, vertelde hij, niet zo blij met dit soort scenes, want zo was het allemaal niet gegaan vroeger.

5: Heimat (Edgar Reitz, 1984). Soldaat komt thuis van het front van de Eerste Wereldoorlog. Verhoeff is dol op de serie, en had hem in een lange weekeindsessie nog eens met Geert Mak, die ook in de zaal zat, bekeken.

6: De Vuurtoren (Pieter Verhoeff, 1994). Broer Fimme komt thuis uit Indonesie. Verhoeff zag later pas dat hij geinspireerd was door 'Heimat'.

7: Rashomon (Akira Kurosawa, 1950). Getuigen vertellen verschillende verhalen over een verkrachting en een moord.

8: Rudi Schokker huilt niet meer (Pieter Verhoeff, 1972). Een van de eerste namaakdocumentaires van Nederland, over een baby die huilt met het geluid van een opstijgend vliegtuig.

9: Mulholland Drive (David Lynch, 2001). Meisje komt in het appartement van tante en treft daar een onbekende andere onder de douche.

10: Gerard Thoolen: Alles komt ergens van (Pieter Verhoeff, 2003). Droomachtig fragment uit Verhoeffs documentaire over Gerard Thoolen, die in 1996 aan aids overleed. Hij schaamde zich daar erg voor, vertelde Verhoeff later, want dat was een ,,flikkerziekte".

De foto is van Erikjan Koopmans

Brommen, gaten en gratis chips

Omdat het besef dat ieder mens recht heeft op Cinema Ascona steeds meer doordringt, komen er ook steeds meer mensen op Cinema Ascona. Het festival was druk bezocht, er waren 23 tenten en volgens tellingen misschien wel honderd bezoekers.

Toch wist het bestuur de lage organisatiegraad en de zorgvuldig gekoesterde wanorde te bewaren, zodat allerlei apparaten het nog niet deden toen de eerste bezoekers er al waren.

In de zaal van de Zilveren Strandjutter was een brom te horen, die niet verholpen kon worden. ,,Het is net of hij luider wordt", zei sounddesigner Marinus Groen halverwege de avond. Misschien klopte dat, maar hij bleef toch zitten want dankzij Ascona kent hij nu de prachtfilm 'Myra Breckinridge'.

Zo is het publiek bij Ascona. Nog een voorbeeld: hoewel er vorig jaar een paar projectieschermen uit het grof vuil zijn gevist, waren die nu weer ergens onvindbaar. En projecteerden FM Herder en De Allegro op lakens. In dat van FM Herder zat een gat. Ook daar heeft geen mens over geklaagd, want de kwaliteit van de films was weer hoogstaand.

Vaste bezoeker Andrea Moeller, die na de eerste keer had gezegd dat dit te leuk was om nog een keer te doen, had ruiterlijk een zelfgemaakte taart met vijf kaarsjes en verscheidene gummi-baerchen meegenomen. Want dit was alweer de vijfde editie. Daarom waren er gratis chips. Los ervan dat het festival op zich ook gratis is.

Voor de geschiedschrijving de programma's in de vijf vertoningszalen met uit veiligheidsredenen alleen de Asconanamen van de programmeurs.

De FM Herder-zaal (de autobox)

Frankenstein's Army (Richard Raaphorst, 2013). De nazis blijken een leger achter de hand te hebben gehad van Frankensteinachtige wezens: menselijke resten gecombineerd met machines.

God bless Ozzy Osbourne (Mike Fleiss, Mike Piscitelli, 2011). Documentaire over Ozzy Osbourne.

De Allegro-zaal (de legertent)

Iron Man 3 (Shane Black, 2013). Voor de oudere jeugd, schreef de Allegro erbij. Die zat daar dan ook allemaal.

Appleseed: Ex Machina (Shinji Aramaki, 2007). Manga met een stad die door terroristen wordt aangevallen en twee ongewone partners die daartegen strijden.

Hodejegerne (Morten Tyldum, 2011). Noorse thriller over een headhunter die bijverdient als kunstrover. Tot hij een Rubens jat van een James-Bond-achtige commandofiguur.

Sharknado (Anthony C. Ferrante, 2013). De culthit van dit moment, over tornado's met haaien erin. Pulp met de laatste rol van Cory Monteith, de Glee-ster die aan een overdosis overleed. Hier kwam speciaal bezoek voor uit Midlum. Achteraf vroeg hij zich af of hij dat uur van zijn leven ergens terug zou kunnen krijgen.

Zoo (Robinson Devor, 2007) Documentaire over seks met dieren, naar aanleiding van de Amerikaan die stierf nadat hij zich door een paard had laten nemen. Hier kwamen speciaal bezoekers voor uit Kollum, met een oude Mercedes.

After Hours (Martin Scorsese, 1985). Brave kantoorman komt na werktijd in een wirwar van gebeurtenissen terecht, door de afspraak met een meisje.

De Kesanovazaal (de kantine)

De Kesanova had een programma van Ghibli- en andere Japanse tekenfilms, My neighbor Totoro, Princess Mononoke, Ghost in the Shell, Metropolis en Grave of the Fireflies. Van deze vijf draaide hij er maar drie.

Daar staat tegenover dat hij de volgende dag een goed kinderprogramma verzorgde met de eerste 'Verschrikkelijke ikke'. De kinderen hadden in de zon kunnen spelen, maar kozen voor het duister. EN 'Grave of the Fireflies', daar gaan we nog wel eens iets bijzonders mee doen.

Zelf ging de Kesanova buiten op een tv, met De Boschfazant, District 9 kijken op een tv. (Zie de foto bovenaan).

De Zilveren Strandjutterzaal (de paardenstal)

Minuscule (Hélène Giraud, Thomas Szabo, 2006). Franse half-tekenfilms over insekten en andere kleine diertjes in de Provence. Kinderen waren er niet bij weg te slaan,  ouderen applaudisseerden soms.

Killer Joe (William Friedkin, 2011). Gezin in een caravan huurt een moordenaar in, die tevens bij de politie ziet. Hij moet moeder uit de weg ruimen, want ze rekenen op een mooi bedrag van de verzekering. Seks en fastfood.

Myra Breckinridge (Michael Sarne, 1971). De tot Myra (Raquel Welch) omgebouwde Myron Breckinridge gaat naar Hollywood om geld van zijn/haar oom te eisen en wraak te nemen op de Amerikaanse man in het algemeen, en eentje in het bijzonder. Seks en cowboyhoeden.

Bad Biology (Frank Henenlotter, 2008). Een vrouw met zeven clitorissen stuit op een man met een penis van een halve meter. Romantische komedie vol verlangens en een op hol geslagen geslachtsdeel. Seks en machines.

The ABC's of Death (26 regisseurs, 2012). Elke letter van het alfabet komt voorbij in 26 korte filmpjes over de dood. Hondengevechten, toilet-angst, scheten en gas. Seks en kettingzagen.

De  Grote Zaal, vol Deense producten.

Heavy Meppel. Overzicht vol heavy-metalclips

Kapringen (Thomas Lindholm, 2012). Onderhandelingen rond een gekaapt vrachtschip, met een kok die dacht dat hij bijna thuis zou zijn.

En kongelig affaere (Nikolaj Arcel, 2012). Ineens opvallend veel dames in de zaal (veel heren zaten op dat moment bij Sharknado). Deense koningin in de achttiende eeuw kreeg iets met haar arts.

Nordvest (Michael Noer, 2013). Boefje in Denemarken denkt dat hij klaar is voor het grote werk.

Dat alles bij elkaar maakte, dat er de volgende ochtend na het ontbijt grote tevredenheid was bij de bestuursleden. Deze foto is gemaakt door De Heidi, die caterde. Catereerde. Cateringde. Die zorgde voor het bier en de hapjes.

Stationsweg 2

,,We hebben hier nog heel wat mee te doen voor er iemand weer iets mee kan", zegt dinsdag  Jur Raatjes in de Leeuwarder Courant.

Hij is de eigenaar van het pand naast Cafe Wouters aan Stationsweg 2 in Leeuwarden, waar twee krakers er een enorme bende van hebben gemaakt. Dat is, voor de Cinema Ascona-volgers onder de lezers, het pand waar Cinema Ascona twee keer voortreffelijke filmmiddagen heeft georganiseerd.

Huisbewaarder Carex had het aan de Kesanova verhuurd, die er iets knus en gutbürgerliches van had gemaakt met hertengeweien, koekoeksklokken en zijn kunstwerken.

Eerst was er deze op zich al gedenkwaardige filmmiddag.

En toen de beruchte, waar we na afloop, dankzij een kolendampende generator tijdens het opruimen, in het ziekenhuis belandden. Daar is ons een nachtlang zuurstof in het lijf gepompt.

Dat was tevens de laatste keer, want door de voortvarende aanpak van de Leeuwarder Courant was Cinema Ascona het pand subiet kwijt. Toen kwamen die krakers erin. Nou, ik weet wel wie ik liever in mijn leegstaande pand zou hebben.

Kijk maar naar de mooie foto's die Marieke van der Veen bij die tweede Ascona-avond maakte. Zeg nou zelf, Cinema Ascona bestaat uit ideale huisbewaarders.

Quasimodo in de Oldehove

,,Jullie hebben anders altijd ook nog een hoofdfilm", zei een van de circa vijftig bezoekers van Cinema Ascona on Top gisteravond. Maar na twintig filmfragmenten in de Oldehove vertoond, en een pauze die eruit bestond dat iedereen van bovenaf nachtelijk Leeuwarden bekeek, was het mooi geweest.

Want hoewel het te doen was, was het best koud in de Oldehove. Een programma van iets meer dan een uur, pauzes en nakletsen niet meegerekend, was genoeg. Ik was in elk geval blij dat ik mijn gorillapak aanhad, over mijn gewone kleren. Voor wie rond achten dacht: wat hoor ik nou toch, dat was ik. Via een megafoon liet ik apengeluiden vanaf de toren over het plein schallen.

Dani'el Van den Berg heeft er erg mooie foto's van gemaakt, waarvan ik er een paar heb gejat, hierzo.

 

Dit is het publiek (een deel ervan tenminste) gezien door de glazen behuizing van het uurwerk, dat af en toe steampunk-achtige bewegingen maakte.

Het programma, gewijd aan torens en klokken, was als volgt:

1: The Hudsucker proxy (Joel Coen, 1994). Charles Durning springt tijdens een directievergadering uit het raam van zijn bedrijf.

2: King Kong (Merian C. Cooper, Ernest B. Schoedsack, 1933). Reusachtige aap beklimt het Empire State Building met Faye Wray in zijn hand, en wordt er door vliegmachines van verjaagd.



3: Bovenstaand.

4: Metropolis (Fritz Lang, 1927). Duivelse geleerde en de held vechten op de dak van de kathedraal.

5: Die Blechtrommel ( Volker Schlöndorff, 1979). Jongetje met blikken trommel beklimt de toren van Danzig en laat de hele stad schrikken.




6: Bovenstaand. Let ook op het rake commentaar.

7: Team America, World Police (Matt Parker, Trey Stone, 2004). Kranige Amerikanen maken korte metten met dreigende Arabieren in Parijs.



8: Montage van waaghalzen op hoge gebouwen, onder wie Franz Reichelt in 1912 op de Eiffeltoren (het bovenstaande fragment) met zelfgemaakt testparachutepak.

9: A View to a Kill (John Glen, 1985). Grace Jones springt ook van de Eiffeltoren, met een betere parachute dan Franz Reichelt.



10: Bovenstaand.

11: Het instorten en de wederopbouw van de Bonifatiustoren.

12: Kiki's delivery service (Hayao Miyazaki, 1989). Heksje op een bezem redt een jongen die tussen een zeppelin en een klokkentoren bungelt.



13: Bovenstaand.

 

In de pauze kon iedereen de stad bij nacht bekijken, de mooi verlichte Nieuwestad, een sportveld (maar niet het Cambuurstadion, wat ik eerst aannam, maar dat op deze foto in het duister gehuld is) met zulke felle lichten dat het op de wolken weerkaatste, de vuurtoren van Ameland, de vliegbasis.


14: Man on Wire (James Marsh, 2008). Philippe Petit kijkt terug op zijn stunt uit 1975, toen hij illegaal ging koorddansen tussen de beide torens van het World Trade Center in New York.

15: The Tower (Ji-hoon Kim, 2012). Torenflat van 108 verdiepingen vliegt in de fik, net als die torenflat uit 'The towering inferno', maar dan met meer computereffecten.

16: Safety Last (Fred C. Newmayer, Sam Taylor, 1923). Harold Lloyd hangt aan de wijzers van een klok.

17: Saving private Ryan (Steven Spielberg, 1998). Barry Pepper bidt en schiet vanuit een toren.

18: 9 (Shane Acker, 2009). Poppen nemen het in de klokkentoren op tegen een uit naaigarnituren samengesteld vogelmonster.

19: 9/11: The Falling Man (2006, Henry Singer). Documentaire over 9/11 achterhaalt wie de man was die op de beroemde foto met het hoofd omlaag uit het World Trade Center viel of sprong.

20: The hunchback of Notre Dame (William Dieterle, 1939). Klokkenluider Quasimodo (Charles Laughton) stelt Esmeralda (Maureen O'Hara) aan zijn klokken voor.