Een persmoment

Dit zijn Barack Obama, de president van Amerika, en Dmitri Medvedev, de president van Rusland. Ze treffen elkaar op een kernwapenoverleg in Seoul, in Zuid-Korea. De foto, van Kremlinfotografes Ekatarina Sjtoekina en Ria Novosti, staat vandaag voorop de LC.

Je kunt er uren naar kijken, want over alles op deze foto is nagedacht en net als op een zeventiende-eeuws schilderij heeft alles een betekenis. Dit zijn twee heren, met hun gepoetste schoenen en kleine symbooltjes van hun landen op hun rever.

Dat doek erachter, bijvoorbeeld, met een speciaal voor deze conferentie ontworpen logo, is gewoon op een raam gespannen. Middenonder hangen er nog een paar flapjes uit. Dat is de relativering. Dit mag een topontmoeting zijn waar over belangrijke dingen wordt gesproken maar dat hoef je niet meteen in marmer uit te houwen. Morgen is er weer een dag en moet er misschien wat anders hangen.



En dat raadselachtige kopje koffie bij Obama (als het koffie is). Wat moet dat beduiden? Krijgt Medvedev niks? Het staat ook precies onder dat logootje, zodat het net is of er damp uitkomt. Op een van de andere foto's van dit persmoment is zelfs te zien hoe Obama een slokje neemt, terwijl Medvedev op een droogje zit. Is dat symbolisch? Nonproliferatie van koffie?



Zelfs op de krantenfoto is te zien dat Medvedev geen gelukkige hand van strikken heeft, met zijn stropdas. De punt hangt onelegant in zijn kruis. En als je de foto op ware grootte ziet - in de krant is dat niet zichtbaar - valt ook op dat er een knoopje van de mouw van zijn jasje mist. Een Russische boer in zijn zondagse pak.



Obama heeft ze allevier nog - op deze foto zie je dat niet, maar op een van de andere uit de reeks wel. Obama heeft ook een snoertje naar zijn oor. De onberispelijke hightechman.





En hebben we het nog niet eens over die psychedelische vloerbedekking.

Stoned en dronken

Van welk Tweede Kamerlid is deze iPhone, vroeg ik vanavond via twitter. Er kwamen drie reacties:

Lutz Jacobi (@Frijlan)

is Geert Wilders er te wild mee omgegaan??;-) (@Wilster81)

van Jeanine Hennis-Plasschaert . Die was er toch op gevallen in parkeergarage? (@Petervdmolen)

Ze zaten er alledrie naast, al had Peter de partij goed. Hint: ik leidde een debatje in De Bres over scheefwonen.

Organisator en VVD-bestuurder Kor van der Meulen had ik dat al eerder beloofd, maar ik waarschuwde hem dat ik doorlopend een beetje stoned ben van de medicijnen tegen longontsteking. ,,Stoned is prima'', mailde hij terug. ,,Die VVD-ers zijn toch allemaal aangeschoten.''

Voor de eerlijkheid moet ik zeggen dat dat niet waar was.

Kertierkes

Op de Bedrijvencontactdagen deze week was een stand waar ze leuk uitgezaagde vormen hadden van piepschuim, ondermeer zo'n twittervogeltje.

,,Mag u zo meenemen hoor'', zei de vertegenwoordiger van het bedrijf. Je mag op Bedrijvencontactdagen meestal van alles meenemen. Het bedrijf bleek Kerst Koopman te heten en in IJlst gevestigd te zijn.

,,In IJlst?'', vroeg ik. ,,Wat moet je daar nou? Waarom niet in Sneek of Heerenveen?''

Dit hoorde de heer Kerst Koopman zelf, die verderop stond. ,,Binne jo wolris in Drylts west?'', brieste hij.

,,Jawel hoor'', zei ik. ,,Ik heb er zelfs familie wonen.'' (de foto bovenop dit weblog is in IJlst gemaakt, bij de inmiddels verkochte boerderij van omke Johannes). Dat veranderde de zaak en we kwamen over omke Libbe en over piepschuim aan de praat.

,,Mooi dat je er van alles in kunt uitsnijden'', zei ik. ,,Maar kun je het ook voor meer gebruiken dan voor reclamemateriaal?''



Kerst Koopman sleepte bovenstaande oranje stoel erbij. Die is van piepschuim met een coatinglaag. Eerst heette hij ketierke, omdat er precies een kwart uit de cirkel - een kwartier uit de klok, dus - ontbrak. Maar die zat niet zo lekker. Dus nu is het een soort 20 minuten.

,,Ga er maar op zitten'', zei Koopmans.

Het zat wel redelijk. Beetje tuinstoel-achtig.

,,Zou mooi zijn voor buiten'', zei ik. ,,Maar je kunt het daar niet laten staan natuurlijk. Dan blijft er niks van over.''

Dit was Koopmans eer te na. ,,Het is hard hoor! Sla er maar op.''

Ik gaf een tikje.

,,Harder!'', spoorde Koopmans aan.

Ik sloeg iets harder en mompelde: inderdaad!

Dit ging Koopman te langzaam. Hij gaf een daverende klap op de rugleuning en begon erna als een bezetene tegen de zijkant van de stoel te schoppen.

,,Dit kan hij best hebben'', zei hij. Nog zo'n harde schop.

Het scheelde weinig of hij had ergens een brandweerbijl gehaald om ermee op de stoel in te hakken. Alles om mij ervan te overtuigen dat je met piepschuim verbazingwekkende dingen kunt doen.

(de bovenste foto is van Linda Zeggelaar)

Your ass is mine

Jaren terug had een ouder Iers echtpaar uit Dublin - de man zei dat hij in zijn jeugd James Joyce wel eens had gezien - veel plezier om mijn voornaam. We zaten in hetzelfde hotel, in Salou.

Ze legden uit dat ,,assing around'' bij hun slang was voor die mensen in een groep die maar wat met de handen in de zakken staan, terwijl de rest aan het werk is.

De term kwam weer boven omdat collega Pier Abe me bovenstaande foto stuurde, van een bordje in het Verzetsmuseum. Hij dacht dat ik het allang gezien had. Mocht dat zo zijn, dan heb ik het verdrongen.

Het zaad is al naar binnen toe

Op woensdag 2 september 1874 overleed Winnetou, de grote en dappere Apachehoofdman. Hij werd 34.

Zo exact staat het niet in de boeken van Karl May, maar er is wel een brief aan een fan bewaard gebleven waarin hij het uitlegt. Karl May zelf stierf op 30 maart 1912, en wordt op het ogenblik volop herdacht.

Ik had maar vier Karl-Maypockets (,,voor zoon en vader''), twee over Kara Ben Nemsi in het Middenoosten en twee over Old Shatterhand en Winnetou in het Wilde Westen. Ik heb ze nog steeds. Achterop staat: ,,Toen hij (Karl May) nog heel jong was, wilde hij al in sprookjes getuigen van zijn grote liefde voor God, mens en dier.''

Om eerlijk te zijn: ik vond ze als kind langdradig. Achteraf is raar, want De Drie Musketiers van Alexandre Dumas, volgens mij veel langdradiger, heb ik twee keer achterelkaar gretig gelezen.

Hoe dan ook: Winnetou als trouwe, dappere vriend, die door het woud kan sluipen zonder dat iemand hem hoort en die aan een afgebroken twijgje kan zien wie hier is langsgekomen, wanneer, met hoeveel anderen en op wat voor paard, blijft hangen. Hij was mijn eerste Nobele Wilde. Later kwamen daar Mowgli, Rahan en Tarzan bij, al was Tarzan eigenlijk geen wilde maar een Engelsman, die de jungle aan zich had onderworpen.

Tijdens een gevecht op de Hancockberg doorboort een kogel - afgeschoten door andere roodhuiden - Winnetous long. Hij zijgt ineen. Zijn bloedbroeder Old Shatterhand (een Duitser die als landmeter in Amerika aan het werk is, en de verteller van het verhaal) is overstuur. Lees maar mee:

,,Heeft mijn broeder nog een wens'', vroeg ik hem.

Hij had de ogen gesloten en antwoordde niet; ik hield zijn hoofd echter in mijn armen en durfde niet de geringste beweging te maken.

(-)

Nog steeds lag de Apache roerloos. De brave spoorwegbouwers, die zich zo goed hadden gehouden, en de settlers en hun families vormden een zwijgende, die aangegrepen kring om ons heen. Toen sloeg Winnetou eindelijk de ogen op.

,,Heeft mijn goede broeder nog een wens?'', herhaalde ik.

Dan komt het. Winnetou, tot dusver een aanbidder van de Grote Manitou, vraagt de omstanders om het Ave Maria te zingen. Ze stellen zich op een rotsblok op en zingen drie coupletten, van de hand van May zelf. Winnetou luistert, de blik op de sterren gericht, terwijl hij de handen van Old Shatterhand vasthoudt.

Toen de laatste klanken vervlogen waren, wilde hij spreken - het ging niet meer. Ik bracht mijn oor dichtbij zijn mond, en met de laatste inspanning van zijn verdwijnende krachten fluisterde hij:

,,Schar-Ih, ik geloof aan de Heiland. Winnetou is een christen! Vaarwel!''

Er ging een krampachtige siddering door zijn lichaam, bloed stroomde uit zijn mond; het Apachenopperhoofd drukte mijn handen nog een keer en strekte zijn ledematen. Toen maakte zijn vingers zich langzaam van de mijne los - hij was dood!

Slap vond ik dat van zo'n trotse Indiaan, die met zijn laatste adem ineens zo'n christelijke kwezel wordt.

Jaren later las ik op een wc-muur:

Te laat, te laat, zei Winnetou
Het zaad is al naar binnen toe.

Een rijmpje dat iedereen lijkt te kennen. Het is toepasselijk, omdat het erop zinspeelt dat Winnetou iemand is die zich op het laatste moment niet aan zijn eigen erecode houdt.

(Een kortere versie van dit stukje was mijn LC-column op maandag 19 maart. Maar dit stuk was eigenlijk het eerste)

Voetsel

Mijn voeten in een school Garra Rufa. Besteed ik aandacht aan in mijn LC-column van vandaag.