Dweilorkesten en babyfoto's

Tijdens een optreden van De Feintsjes, dweilorkest uit Menaam, in Neushoorn ging ik op zoek naar water voor Schumi. In Neushoorn was woensdagavond Iepen Up, een wekelijkse talkshow van Jacco de Boer. Die ging deze keer over schaatsverhalen, vandaar dat dweilorkest steeds.

In de hoek wenkte een jongen me die ik wel eens vaker in Neushoorn had gezien, maar die ik zo eentweedrie niet herkende. Hij pakte zijn smartphone, zocht daar iets op en liet me toen een foto zien van een man, gehurkt in een tuin met een baby op zijn knie. Het was toen blijkbaar fris, want de man had een jas aan, en de baby droeg een muts.

Ik nam aan dat hij pas vader was geworden en me zijn baby wilde laten zien. ,,Mooie baby'', riep ik boven het blaasorkest uit.

Hij bleef me glimlachend aankijken, of hij meer verwachtte. Ik keek wat beter en dacht, die kop van die man, met die kalende plek, en die lange witte jas - die ken ik toch? Dit zou ik wel eens zelf kunnen zijn.

,,Ben ik dat soms? Ben jij die baby?'', riep ik.

Ja, dat was hij. ,,Mijn vader is Wiebe van der Hout'', riep hij. Wiebe is een collega van me.

,,Ben jij Rutger?'', vroeg ik. Ja dus.

We hebben ter plekke de foto nog eens gemaakt. Maar dan dus wel vierentwintig jaar later, gespiegeld, en met een hondje erbij dat op zoek was naar water. Dat is die donkere vlek onderin.

(Onderste foto: Marinthe de Hek)





 

Dood door Snickers

Mensen kunnen zich ongans vreten aan chocolade en krijgen toch geen last van de theobromine die daarin zit. Maar voor honden is het dodelijk. Verschillende hondenkenners hebben me daar althans al voor gewaarschuwd: geen choco voor Schumi.

Daar let ik dan ook wel op, maar zojuist voor Kruidvat vond hij een complete mini-Snicker. Gevallen uit de hand van een achteloos kind, of verloren uit zo'n zak vol mini-reepjes, wie zal het zeggen. Voor ik er wat aan kon doen had Schumi die opgeschrikt, met verpakkingspapiertje en al.

Raar dat zo'n dier zelf niet snapt wat slecht voor hem is. Als het op de survival of the fittest aankomt, moet ik Schumi erdoorheen slepen. Eerder waren we de dierenwinkel op de Schrans gepasseerd, waar altijd een gevulde voederbak buiten staat: daar snuffelde hij alleen aan.

Als je het thuis gaat googelen maakt dat je niet geruster: elk jaar gaan in de Verenigde Staten 100.000 honden dood omdat ze per ongeluk vergiftigd zijn. Niet alleen door chocolade want avocado's en rozijnen kunnen ook, maar toch.

Gelukkig zijn er online Chocolate Toxicity Calculators te vinden. Hier bijvoorbeeld, en hier. Uit beide blijkt dat de dosis theobromine die hij net heeft verslonden verwaarloosbaar is. However there is potential for Upset Stomach, Diarrhea, or Agitation, waarschuwen ze. Daar hebben we een heel kerstweekeinde voor.

The good, the bad and the ugly

Omdat het kerst is, nou ja, maandag en dinsdag dan, een vrolijk filmpje. Merry Christmas, y'all!

Jean-Claude!

Na het eindexamen van mijn middelbare school nam mem me mee naar Parijs. Later zou ze dat met Waling ook doen, met Giso ging ze naar Londen. Heeft ze op latere leeftijd nog vaak over gepraat, want Londen kende ze zelf eigenlijk ook niet.

Parijs was geen verrassende keus, want daar had mem in de jaren vijftig twee jaar gewoond en gewerkt, au pair bij het gezin van de Nederlandse ambassadeur, de familie Vigeveno.

Mem en ik logeerden in een hotel vlakbij de Sorbonne en deden alles wat toeristen horen te doen. Veel wandelen, de Eiffeltoren langs, het Louvre, naar Printemps, de Tuilerieën, de Champs Elysées en het Jeu de Paume, waar destijds alle impressionisten hingen. Op een dag ging Aly Scherpenhuizen, die tegelijkertijd ook in Parijs was, met ons mee, we hadden afgesproken op de Pont Neuf, maar dat bleef bij die ene dag want we liepen haar te veel.

Ook beklommen we de torens van de Notre Dame. Toen we weer beneden kwamen en de straat wilden oversteken, rende er een klein Frans vrouwtje over de zebra op mij toe en riep al van verre: Jean-Claude! Jean-Claude! Ze had een hoofddoekje en een grijze jas, maar misschien heb ik dat er later ook wel bij bedacht omdat Franse omaatjes er altijd zo uitzien.

Toen ze bij me was pakte ze me bijna huilend om mijn middel vast. Veel hoger reikte ze ook niet. Het Frans van mijn moeder was beter dan dat van mij, ze vroeg wat er was, en het vrouwtje legde uit dat ze haar kleinzoon Jean-Claude al jaren niet meer had gezien om redenen die te ingewikkeld waren om zo snel te verstaan, en nu kwam ze hem zomaar op straat tegen.

Maar dit is uw kleinzoon niet, legde mijn moeder uit, dit is mijn zoon en we komen uit les Pays-Bas.

Dat was duidelijk een grote teleurstelling voor de oma van Jean-Claude. Ze bekeek me nog eens goed, zei au revoir en stak de weg weer over.

Het schoot me deze week te binnen toen ik de Notre Dame passeerde. Zo wordt een stad steeds interessanter als je er vaker komt, want hij vult zich met verhalen.

Sinterklaas en de billen van mijn moeder

De 'middengroep' van obs 't Ienster in Ballum was speciaal voor Sinterklaas in drie stukken ingedeeld: de kinderen die in Leeuwarden geboren zijn, de kinderen die in Dokkum geboren zijn en de kinderen die op Ameland zijn geboren. Een driedeling waar de Sint nog nooit bij had stilgestaan, maar die op zich logisch is.

Bij de kinderen die in Dokkum ter wereld kwamen was ook Caiden, een knaapje dat direct zijn hand opstak toen Sinterklaas vroeg wie zich dat nog kon herinneren. ,,Ik kwam eruit bij de billen van mijn moeder'', vertelde hij, ,,en ik liet meteen een hele harde scheet.''

Echt waar, vroeg Sint. Ja, het was echt waar, zei Caiden.

Die drie groepen deden spelletjes met de Pieten als tegenspelers, en ze wonnen. Wat ze vierden met het zingen van het Wilhelmus (de Leeuwarders), het Fries volkslied (de Dokkumers) en het Amelander volkslied (de Amelanders).

Zo had de Sint het nog niet eerder meegemaakt. ,,Het Fries volkslied?'', zei een gemeente-ambtenaar die ik dat later vertelde. ,,En we hebben net weer een ontheffing voor het Fries!''


Er was een wat ingewikkeld verhaal aan Sint en zijn Pieten verbonden: een Piet, het was op een filmpje te zien, was gaan parachutespringen en werd daarom nu per ambulance binnengebracht.

Een mooie gelegenheid voor de Sint om met Eduard Visser op de foto te gaan, die per slot van rekening een soort van collega is.

(Foto's Suzanne Oosterkamp)

Mijn eerste frites en een kersttrui

Voorzitter Gerrie van der Meulen heette me welkom in de Kurioskerk, waar ik een lezing kwam geven voor Vrouwen van Nu, afdeling Leeuwarden. ,,We hadden de vorige keer wethouder Sjoerd Feitsma'', vertelde ze enthousiast. ,,Over 2018. Dat was zo leuk! Dan hoor je ook eens wat de gedachte erachter is, want dat weet je allemaal niet.''

De lat ligt hier hoog, zoveel was duidelijk.

Toen ze me vroegen, in februari (Vrouwen van Nu plannen ver vooruit), wilden ze ook meteen weten wat ik voor beloning wilde hebben. Ik vroeg een gebreide trui. Per kerende post kreeg ik te horen dat zoiets niet zou lukken, want alle vrouwen werken mee aan de Grootste Gehaakte Deken van de Wereld, ook een 2018-project.

Daar kwam voorzitster Van der Meulen bij haar introductie op terug. Ze haalde een kersttrui van de Postcodeloterij uit een linnen tasje, die ze me alvast als beloning gaf. Ik trok hem dadelijk aan. ,,Het kraagje van uw overhemd zit niet goed'', riepen een paar Vrouwen van Nu moederlijk vanuit de zaal. Verschillende bezoeksters maakten een foto.

Voor een redelijk volle zaal vertelde ik over de Leeuwarder Courant, over Ameland, over 2018, over Richard Hageman en ik las een aantal columns voor. De bezoeksters wilden weten over Fries in de krant, over hoe het ging toen we van avondblad ochtendblad werden (ik hield een kort referendum bij handopsteken, van een overgrote meerderheid mogen we ochtendblad blijven), waarom de bezorging soms hapert.

In de pauze kwam iemand bij me. ,,Toen de Leeuwarder Courant tweehonderd jaar bestond heb ik bij de spreekwoorden- en gezegdenpuzzel een reis gewonnen, een week naar Zeeuws-Vlaanderen'', vertelde ze. ,,Van daaruit zijn we overal naartoe geweest, Brugge, Antwerpen... En ik heb voor het eerst van mijn leven frites gehad.''

Vond ik zo mooi dat ik met haar op de foto wilde.

Na afloop vertelde Van der Meulen dat mijn verhaal minstens zo onderhoudend was geweest als dat van Sjoerd Feitsma, en ik bovendien langer aan het woord ben geweest. Voldaan fietste ik naar huis, met mijn warme nieuwe kersttrui nog aan.

(Foto Gerrie van der Meulen)