Enthousiasme

Ook als je niks van kaatsen begrijpt - zoals ik - is de pc in Franeker leuk om heen te gaan, zeker als je ook nog een bon weet te krijgen voor het LC-buffet na afloop, waar allerlei Friese hotemetoten met een bordje salade staan te netwerken.

Filmer Pieter Verhoeff was er ook, meegekomen met Rients Gratama, van wie hij vorig jaar een filmportret heeft gemaakt.

,,Ik was voor het eerst bij de PC'', zei hij.

,,Ik dacht dat jij zo'n echte Fries was'', zei ik terug.

Dat was dus niet zo. ,,Maar ik had wel voorspeld wie zou winnen'', vertelde hij trots. (Het was gewonnen door het 'partoer' van Daniel Iseger, Johan Abma en Pieter Scharringa, dat was zelfs een niet-kenner als mij duidelijk. Een van die drie ging helemaal uit zijn bol toen hij won, trok zowat al zijn kleren uit en besprong iemand van de tribune bij de ingang van het veldje) ,,Lekenkennis'' was het volgens Verhoef geweest, ,,het was vooral het enorme enthousiasme van die drie, dat ik direct dacht, die gaan winnen.''

Dat kwam een tijd later terug, bij de officiele buffetspeech van burgemeester Theunis Piersma, ook voorzitter van de kaatsbond.

Die kende die drie wel, vertelde hij. Hij vond hen geweldige winnaars want ze zijn een soort buitenstaanders. Ze waren in januari bij hem geweest en hij had hen een raad gegeven: ,,Jim moatte entoesjasme utstriele''.

====

Wat ook aardig was: Teake had me eerder op de krant vertelt dat hij elk jaar naar de PC gaat, al jarenlang, tenslotte komt hij uit Franeker. Maar dit jaar zou hij maar eens overslaan. Lekker thuis in de tuin zitten en misschien wat zwemmen in een naburig meer. Want het is altijd gezellig, je drinkt dan weer te veel en krijgt later spijt.

Een tijd later kwam hij met zijn vrouw toch bij het buffet aanschuiven. ,,Myn frou het my sjanteert'', legde hij uit. ,,So gaat dat in een huwelijk.''

=====

Ik kom er meestal een man tegen, die ik geloof ik van Ameland ken maar ik kan hem niet thuisbrengen, een Fries met een bruin gezicht, grote ogen en een beetje een baardje. Hij denkt altijd dat ik veel van kaatsen weet.

,,Weet je ook al wie er gaan winnen'', zei hij, met zo'n ondertoon van 'natuurlijk weet je dat'

,,Die van Philishave'', zei ik - een goed antwoord, want dat stond bij alle spelers op het shirt.

,,Die gelen'', voegde hij knikkend toe, ditmaal op de toon van je houdt me voor de gek maar we bedoelen natuurlijk hetzelfde. Het waren uiteindelijk trouwens niet de gele: dat winnende partoer liep in aubergine-en-blauwe shirts, stond in het programmaboekje.

Dooiers

Als ik vroeger de trein nam naar Amersfoort, keek ik rond Barneveld met extra belangstelling naar buiten, want daar had je, zoals ik had geleerd op de Openbare School te Hollum, pluimvee-industrie.

En ja, aan weerszijden van de rails zag je afgeperkte veldjes met een samenklontering van witte bollen - kippen dus. Wat voor mensen zouden hier wonen, vroeg ik me dan af. Zouden die altijd over kip praten? Zouden ze al die kippen een naam geven?

Gisteren was ik bij Linda op verjaardagsvisite. Ze komt uit Barneveld en haar ouders waren er ook. Ze hadden het over de kaartjes voor Jackson Browne die ze hadden gekocht en dat concertkaarten zo duur zijn. Over dat je in deze hondsdagen zoveel insekten hebt. Over familieleden. Over ballonvaarten. Over van alles dus, zoals je doet op een verjaardag.

Toen het meeste bezoek weg was, ging de moeder van Linda aan de afwas, dat doen moeders als ze bij hun kinderen zijn. Het ging over het hete weer van de laatste week en hoe snel alles dan bederft.

,,Bij de eieren zie je het ook'', zei ze ineens. ,,De dooiers zakken heel snel. Dus de mensen denken, die eieren zijn niet vers, met die gezakte dooiers. Maar het komt, als het zo warm is, drinken de kippen meer water en dat merk je aan het ei.''

Blij fluitend liep ik later naar huis. Ik had met mensen uit Barneveld over eieren gepraat. De wereld is toch nog wel een beetje zoals ik er op school over geleerd heb.

Meer absinth

De Amsterdamse slijter die het Nederlandse verbod op absint succesvol heeft aangevochten, heet Menno Boorsma. Wat denk je dan, als nieuwsgierig mannetje van de Leeuwarder Courant? Zou iemand met zo'n naam Fries zijn.

Dus een mailtje gestuurd om dat te vragen.

De volgende dag schreef de slijter terug.

,,Ja, mijn vader is geboren in Dantumadeel en omstreeks 1935 naar Bergen (NH) verhuisd omdat er in Fryslan geen cent te verdienen was. Allemaal arme mensen. Hier heeft hij wat kunnen verdienen en 5 kinderen grootgebracht. Anne Brouwer, bijgenaamd de Marinier, was een oom van mij. Er is een boekje in de handel over Dantumadeel en fotos waarop enkele familieleden staan. Groetend Menno Boorsma, halfbloed.''

 

Absinth

Absinth, de kunstenaarsdrug van eind negentiende eeuw, mag vanaf zaterdag weer in Nederland verkocht worden, bij de slijter.

Ik moest toch even naar slijterij Donker, waar mevrouw Huisman aan het werk was. ,,Twee flessen witte wijn'', zei ik, ,,eigen merk'' (want ik doe niet moeilijk over wijn of bier).

,,En verkoopt u al absinth?''

,,Loop maar even mee'', zei mevrouw Huisman. Ik volgde haar naar een kantoortje, helemaal achterin het verwarrende gebouw dat vaag naar lang geleden kapot gevallen flessen drank ruikt. Daar stonden twee matglazen flessen met een lichtgroen goedje en er hing een ouderwets geemailleerd bordje van absinthmaker Pernod. ,,We hadden ze al langer'', zei ze. ,,Maar ik weet nog niet wat voor prijs ik ervoor moet vragen.''

Ik kom er nog wel eens voor terug, zei ik.

Thuis dacht ik ineens, misschien moet ik Bert van de krant maar even bellen, tenslotte is het een soort nieuws.

,,Welke sliter hast west?'' vroeg Bert.

,,Donker, allicht'', zei ik (dat was vroeger hun slogan).

,,Ah, die wie fan'e moarn ek al op'e omrop'', zei Bert.

Tja - als je pas 's middags je boodschappen doet kun je soms al behoorlijk achter het nieuws aanlopen.

 

Monument

Klaas aan de lijn. Of mijn huis aan de Grote Kerkstraat ook open kan met Open Monumentendag op 11 september. Want het thema is dit jaar Huizen van Beroemde Leeuwarders. In mijn huis heeft eind negentiende eeuw een zekere Obbe Rommerts gewoond, die als pionier van de arbeidersbeweging in de boekjes staat, directeur was van de Handelsdrukkerij en een blad uitgaf dat Friese Courant heette.

Maar beroemd - dat is hij toch niet echt. Zeker niet als je ziet wie er verder in Leeuwarden hebben gewoond, Mata Hari, Escher, Slauerhoff, Vestdijk en de beroemde NSB-artiest Max Blokzijl, die tijdens de bezetting elke week een radiopraatje hield en daarvoor direct na de Tweede Wereldoorlog is doodgeschoten.

,,Het huis van Max Blokzijl'', vroeg ik. ,,Gaat dat ook open? En waar is dat eigenlijk?''

,,Daar hebben we het in de commissie over gehad, maar dat doen we niet'', zei Klaas. Niet omdat het te beladen is, zoals ik zelf meteen aannam, maar omdat ze niet precies weten waar die Blokzijl geboren is. Ergens aan de Korfmakersstraat, waarschijnlijk.

,,Mijn huis mag wel open op die dag'', zei ik tegen Klaas, ,,maar dan moet dat van Max Blokzijl ook.''

Op 11 september merken we het wel.

Jump

Leuk hoor, die man die gisteren op het laatste moment bij de wedstrijd Griekenland - Portugal het veld oprende, en Luis Figo een vlag van FC Barcelona toesmeet. De man liet zich in het doel vangen als een vis in een fuik. Je kon nog juist lezen dat er www.jimmyjump.com op zijn trui stond.

Daar kun je lezen dat hij uit een plaatsje bij Barcelona komt, vloeren (of appartementen? Mijn spaans is niet goed genoeg) verkoopt en al haast tien jaar bezig is met beroemd worden. Hij wil net zo beroemd worden als zijn idool Salvador Dali.

Daarom breekt hij in bij shows, wedstrijden en zelfs een keer de Formule 1 races. Zo'n stuntje bij FC Barcelona kostte hem al eens 3000 Euro en sindsdien zoekt hij een sponsor. Hij staat ook met heel veel beroemdheden op de foto, sporters vooral (Cruijff, Van Gaal en Zenden zijn er ook bij), maar ook filmster Penelope Cruz.

Maar het allerleukst is zijn foto met Pilar Rahola, een journaliste die in de politiek is gegaan en ondermeer locoburgemeester van Barcelona was. Daar draagt Jimmy Jump een T Shirt met 'Nee Leave, No Net' en een Friese vlag.

Ik heb hem meteen een mailtje gestuurd, hoe hij aan dat shirt komt. Maar hij heeft nog niet geantwoord. Hij zit natuurlijk nog in de gevangenis.