Op de bank met Joppe

Voor wie zich afvraagt hoe het met Joppe en pa is afgelopen: ze zitten zo op de bank, nu. Het lijkt erop dat dit wel goed komt.

Joppe sprong op de bank of hij hier al jaren woont en toen pa een speciaal aangeschaft dekentje neerlegde begreep hij daar meteen de bedoeling van. Ze lijken nu al op elkaar want ze vallen allebei in slaap met de tv aan.

In het asiel leek het dadelijk al te klikken. Joppe is nog wel wat een neuroot, maar dat schijnt altijd zo te zijn met honden die net uit het asiel komen.

Dit is Joppe

Kijk, dit is Joppe. Hij zit nu nog in het asiel, maar Jantien en ik zijn vanmiddag even wezen kijken om te beoordelen of Joppe het met pa zou kunnen vinden. Want toen we laatst in Texas waren, kondigde pa aan dat hij wel een hondje zou willen.

Joppe is een Jack Russell van gevorderde leeftijd, maar daar is weinig van te merken als je met hem loopt, want dan is het een pittig dinkje. Dat verrassend goed luistert, want als je 'zit' zegt gaat hij meteen zitten. Tenzij hij net aan iets ruikt dat zo interessant is dat zitten niet in hem opkomt.




Jantien en ik waren snel om. Of pa het ook is, gaan we uitvinden.

Oude meesters

In 1970, denk ik, zijn er twee foto's gemaakt van onze zesde klas (nu zou je groep acht zeggen) aan de Openbare Lagere School in Hollum, eentje binnen, eentje buiten.  Martha Appelman (staand, midden) heeft ze gescand, de foto van binnen op facebook gezet en de buitenfoto gemaild. Dit is de hele klas op Jarina Faber na, die er die dag niet was. Als je goed kijkt, zie je verrassende dingen, zoals dat Henderikus de hand van Leo vasthoudt.

Hoewel meester Engberts (rechts) slippers aanheeft, was het niet eens zo'n warme dag, te oordelen naar het grote aantal truien. Wij waren geen makkelijke zesde klas, meen ik, want we hadden in een paar maanden tijd twee meesters versleten (Huppes en Van Neck) en nu had meester Engberts de zware taak om orde op zaken te stellen. Hij kon enorm hard schreeuwen, herinner ik me, maar ik weet niet meer hoe dat precies klonk.

Die man was toen misschien vijf-, zesentwintig, dus jonger dan wij nu allemaal. Gek genoeg vind je een meester of een juf altijd op een leeftijdloze manier 'ouder' dan jezelf. Dat gevoel heb ik zelfs als ik deze plaat terugzie: die meester op de foto is nog steeds ouder dan ik.

(Ik wil alle namen wel noemen, maar de mensen die het aangaat weten het zo wel. Het zou wel aardig zijn, ergens, om deze foto nu nog eens te maken).

Waarom kaas marcheert

Mensen moeten meer Willem Elsschot lezen. Wat mij betreft vooral 'Lijmen/Het been', maar ook de novelle 'Kaas', over meneer Laarmans, een scheepsklerk met ambitie die in de kaashandel gaat, als tussenhandelaar.

 'Kaas marcheert altijd', is zijn overtuiging, al houdt hij er zelf niet van. Dat heeft een vriend hem verteld, ,,want eten moeten de mensen toch". Zijn vrouw denkt het ook, al waarschuwt ze hem niet te hard van stapel te lopen.

Zijn oudere broer zegt: ,,In jouw plaats zou ik maar eerst terdege nadenken, beste kerel."

Laarmans zet zich met vlijt aan het inrichten van een representatief kantoor, laat briefpapier drukken en laat twintig ton volvette Edammer uit Amsterdam overkomen van Hornstra uit Amsterdam. Tienduizend kazen, ,,in onze nieuwe patentverpakking".

Vandaag wordt 'Kaas' genoemd in de Leeuwarder Courant, in een boeiend verhaal over A-ware, een handelsonderneming die ondermeer kaas aan Albert Heijn levert en een kaasfabriek in Heerenveen opzet. Klaas de Jong is daar directeur van, lezen we. En die wijst in het verhaal op de 'wijze woorden' van Elsschot.

Maar het zijn helemaal geen wijze woorden. Met een geweldig gevoel voor ironie beschrijft Elsschot de totale mislukking van iemand die graag wil maar er voor het oog van zijn vrienden en zijn gezin niks van bakt.  ,,Thuis werd nooit meer over kaas gesproken", staat er in het laatste hoofdstuk.

Elsschot is een geweldig schrijver, maar je moet zijn boeken natuurlijk wel helemaal uit lezen. Zo dik zijn ze niet.

(Wie geen zin heeft om het in de winkel te kopen: hier staat de complete tekst)

De aanschouwelijkheid is een hoofdvoorwaarde van de historische begripsvorming

Mijn column in de Leeuwarder Courant vandaag gaat over deze pen, gefotografeerd op een van de tafels van cafe De Ossekop.

Je ziet niet goed dat het een pen is, hij zit in dat rechthoekige zakje, maar het is zo'n langwerpige van BIC, zo'n buisje van doorzichtig plastic waar je de inktcilinder in kunt zien zitten. En het is de pen van de beruchte balpenzaak uit 1991. (Eerst: balpenmoord, maar de moord is niet overtuigend aangetoond en de verdachte vrijgesproken).

Hij zat in de hersens van een overleden vrouw, daar gekomen door een ongelukkige val of doordat haar zoon hem er met een kruisboog ingeschoten zou hebben. ,,Mijn mammie was stout, ik haatte haar", zou de jongen later tegen zijn psycholoog hebben gezegd. ,,Dat zij dood is, is mijn schuld."
De psycholoog gaf hem aan.

Fascinerend, dat je zo'n voorwerp zomaar vasthoudt. En zo'n column daarover maakt er dan nog meer van, want ik kreeg zojuist mail van een lezeres, wier oudere broer vroeger bij het slachtoffer in de klas zat. ,,Zij slaagde erin altijd in de aandacht te staan, al was het maar door af en toe flauw te vallen",  schrijft de lezeres. 

Ze meldt bovendien dat het slachtoffer de kleindochter was van Johan Huizinga, de historicus aan wie de titel van dit stukje is ontleend.  

(De foto is van Ruben Annee)

Jurassic Park 3D

Arne Brouwers van Peugeotgarage Haaima had vorige week maandag een voorpremiere geregeld voor 'Leve boerenliefde', de nieuwe film van Steven de Jong. Voor de bioscoop, waar een koe op de rode loper de grote attractie was, liep hij maar raak te fotograferen. Hij stuurde me deze plaat via twitter,  met als bijschrift: ,,Ik moest deze foto met mastodonten even met je delen." Nou, dank je wel. Ik sta tussen acteur Rense Westra en 'Man-bijt-hond'-coryfee Frans Zwaagstra.