Kevin

Altijd als ik op Ameland kom, hebben mijn ouders een dode te betreuren, zo lijkt het soms.

Gisteren hebben ze, zoals mijn vader het omschrijft, ,,Kevin laten inslapen''. Kevin was een langharige kat, waarvan mijn ouders al jaren zeiden dat hij toch wel heel oud aan het worden was. Ze hebben hem een jaar of vijftien gehad.

,,Het kon nu echt niet meer'', zei mem. ,,Hij lag alleen nog maar, hij kon bijna niet meer lopen.''

Ze zijn er nuchter onder, maar komen er steeds op terug. Pa memoreerde zojuist dat hij Kevin de huiskamer niet binnen was komen lopen, wat hij rond deze tijd altijd doet.

,,Wat is dat nou voor raar verhaal'', zei mem terwijl ze mij aankeek met zo'n blik van wie-is-hier-gek. ,,Kevin is er immers niet meer. Die heeft een spuitje gekregen.''

,,Geen spuitje'', verbeterde pa. ,,Hij is ingeslapen. Dat doen ze met lachgas.''

Een nieuwe kat willen ze niet meer, zeggen ze. Misschien moet ik eens aankomen met zo'n schattig pasgeboren katje, kijken hoe standvastig ze zijn.

Haast 100.000

Dit weblog begon in mei 2003, toen ik een jaar vrij had genomen en naar Canada was afgereisd. In plaats van ansichtkaarten zal ik maar zeggen. In november vond ik uit hoe je er een teller op kon zetten.

De echte honderdduizendste bezoeker is dus eigenlijk al op deze website geweest, maar de komende dagen is de honderdduizendste te verwachten die door de teller is bijgehouden. Voor grote weblogs mag dat een kleinigheid zijn, voor een stapel ansichtkaarten is het niet gek.

Journalisten en drank

Met een groep collega's gingen we dit weekeinde wat cafe's langs, met als opvallendste 't Klavertje, op het Reigerplein. Dat is tussen de Weaze en McDonalds, of nog preciezer, tussen de peeskamers.

,,Noiken! Noiken!'', moedigden een paar rondhangende mannen ons dan ook aan, maar we kwamen voor een biertje.

,,Jou binne fan de Liwwadder Krant!'', zei de barvrouw, toen ik een rondje bestelde. ,,Jimme binne hier wel eerder weest.''

Dat klopte: twee jaar geleden was er net zo'n kroegentocht en toen staken we hier ook aan.

,,Dat heb je goed onthouden'', zei ik een beetje verbaasd.

,,Ja, maar ik hew je oek op tillevisie sien'', legde de vrouw uit. Tegen de macht van de beeldbuis legt een krant het altijd af.





De tocht ging vooral langs nostalgische cafes (De Ossekop, Oranje Bierhuis) en we waren volgens mij rustig en beheerst.

Toch zei iemand op een terras zondag tegen een collega: ,,Nou, de Leeuwarder Courant was ook op stap.'' Zo heb je eer van je werk.

Pokeren

Zou ik een tweede keer gaan pokeren? Er kwam een uitnodiging, maar na mijn eerste pokeravontuur moest ik er even over nadenken.

Bij dat nadenken stuitte ik op Jorn Walthaus. Ik ken hem niet (oma had er vast geen problemen mee gehad), maar hij blijkt een grote Nederlandse pokeraar te zijn. Hij is een Walthaus die het wel goed kan, kortom.

Hier staat een interview met hem met zoveel jargon dat je er niets van begrijpt. En ja, bij neef Jorn kan ik natuurlijk niet achterblijven...

They Drive By Night

Deze foto komt uit 'They Drive By Night', een film uit 1940 over vrachtwagenchauffeurs. Al jaren heb ik er wat geluidsfragmenten uit en ik heb op uitnodiging een keer een gedichtje geschreven met dezelfde titel, maar ik heb hem nu net pas voor het eerst gezien.

Humphrey Bogart zit erin, George Raft (links op de foto) en Ann Sheridan (het neusje achter George Raft). Zij heeft de beste teksten, van die mij-hoef-je-niks-wijs-te-maken-opmerkingen die vrouwen vaker maken in films uit de jaren veertig.

,,You believe in love at first sight?''

,,It saves a lot of time.''

Hoe dan ook: even een filmkwis. De foto lijkt nogal gewoontjes, maar er is iets aan de hand met Bogart. Of Paul Fabrini, zoals hij hier heet.

a: hij is gestopt met roken
b: hij heeft een haarstukje
c: hij heeft maar een arm
d: hij is gestopt met drinken

Mail het maar.

Montecristo Habana

Het jureren van Teake bij de taartenwedstrijd beloonden we met een speciale sigaar, uit de winkel in de Sint Jacobsstraat, die ze in een humidor bewaart. Ook die sigaar is door Teake gejureerd, zo blijkt uit zijn e-mail van zojuist:

Gisteravond om tien voor elf heb ik (met een luciferhoutje) de Montecristo Habana aangestoken. Prima omstandigheden. Alleen in de kamer, kussentje in de rug van allernoflikste stoel en halverwege boek Langzame man van J.M.Coetzee. Nooit eerder iets van gelezen.

Aardig boek trouwens. En wel heel toepasselijke titel. Een Montecristo Habana moet vooral langzaam genoten worden. Je kent dat soort blabla wel van onder andere wijnkenners en sigarensnobs. Toch is er wel wat van waar, van die kwaliteit.

Het was een heerlijke sigaar en ik heb er ruim een uur over gedaan. Je kunt per bladzijde Langzame man één trekje nemen en dan nog blijft de sigaar gewoon zachtjes doorsmeulen. Het was me een waar genoegen.

Vijf keer as afgetikt, zoals je op de foto kunt zien. Dit zijn dus de resten. Ashes to ashes of zoiets. Tot de volgende taartendag. Voor een volgende Montecristo Habana zal ik zeker wederkeren.