Cursief in Charlottenburg

De tuinen bij paleis Charlottenburg, middenin Berlijn, waren een navolging van de tuinen van Versailles van tuinman Le Notre. Het is een mooi wandelgebied waar je veel hardlopers ziet en veel mensen met honden, terwijl toch nergens poep ligt.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn de tuinen zwaar beschadigd geraakt, maar ze zijn weer goed hersteld. Niet volgens de oorspronkelijke plannen, want die zijn niet lang na de aanleg al eens aangepast, maar volgens aanwijzingen uit achttiende-eeuwse tuingidsen.


Dat soort informatie staat op borden als het bovenstaande. Niemand leest ze ooit helemaal en dat is jammer. Zeker in dit geval.


Want het Engelstalige deel van dit bord meldt dat deze tuin een voorbeeld is van een Franse parterre de broderie.

De schrijver van deze informatie had daarachter gezet, tussen haakjes: let op, dit is een leenwoord, graag cursief zetten. De maker van het bord had dat niet begrepen. Die heeft zonder het te lezen de hele tekst gepakt, met aanwijzing en al, en op het bord gezet. Zodat daar nu tussen het Engels, nog steeds tussen haakjes, staat: bitte kursiv nützen, weil es ein Fremdwort ist.

Dat soort zetfoutjes, daar ben ik dol op. Dit bord staat misschien al jaren in deze vermaarde tuin en  of niemand heeft het gezien, of ze denken: dat pakken we wel op bij een volgende restauratie.

Kunst onderweg III

 Het Filmmuseum van Potsdam zit in een van de oudste gebouwen van de stad, een voormalige Oranjerie (daar zet je als rijkaard 's winters je tropische planten in), waar in 1714 stallen van zijn gemaakt.

Vandaar dat het dravende paard van fotograaf Eadweard Muybridge op de wand van het trappenhuis geprojecteerd wordt. Grappig, want Muybridge maakte juist een reeks foto's van zo'n dravend paard om te laten zien dat het op een bepaald moment met alle vier benen los van de grond is. Dat kun je met het blote oog niet zien en op zijn foto's kon dat wel. Dat is weer weg als je ze achter elkaar zet, zoals hier. Maar mooi is het wel.

Kunst onderweg II

Een paar panden verderop naast het hotel aan de Wybrzeże Kościuszkowski in Warschau is een museum of instituut, met op het binnenplein zes kanon-achtige vormen, die, daar kwam ik pas na een paar dagen achter, wiegen in de wind. Je kon niet dichterbij komen want er zat een hek voor.

Kunst onderweg I

Op het Copernicusplein in Warschau staat een vrij koud stenen bankje, tegenover het Zamoyski Paleis, een van de vele statige gebouwen hier.

In het bankje is uitgebeiteld dat de zus van Frederic (Fryderyk, schrijven ze hier) Chopin in dat paleis een appartement huurde. Daar had ze ondermeer spul van haar beroemde broer opgeslagen. Maar in ditzelfde gebouw werd in 1863 een bomaanslag op de Tsaar voorbereid en als wraak is er van alles van de bewoners of huurders kort en klein geslagen. Ook de piano van Chopin sneuvelde.

In dat bankje zit een knop. Als je daarop drukt hoor je het begin van Chopins Etude (Opus 10) nummer 12. Chopin hoor je hier trouwens op elke straathoek, maar zelden uit bankjes.

Ik heb er een filmpje van gemaakt. Het beeld dat je voorbij ziet komen is van Copernicus, in de grond zijn de eerste zes planeten van ons zonnestelsel afgebeeld, griezelig dicht bij elkaar want het plein was niet ruimer. Copernicus zit natuurlijk op de baan van de aarde.

Three days of the condor in Warschau

Zojuist kwam ik aan in het Logos Hotel in Warschau, min of meer op de naam uitgezocht, en billijk geprijsd bovendien. Hier blijf ik drie dagen.

Voor ik bij de balie geholpen kon worden, was daar eerst een druk sprekende Italiaan uit Milaan, die een mondje Pools kende want hij heeft hier tien jaar geleden gewoond maar het was allemaal zo veranderd en een deel was vooruit betaald door vrienden was dat zo in orde en de rest moest dat nu of later en kon hij ook een eenpersoonskamer krijgen die wat hoger was dan de tweede verdieping zodat hij toch nog iets van een Panorama View zou hebben en het was toch wel veilig om hier met je tas en je beurs bij je op straat te lopen hier, tuurlijk, want Polen zijn beste mensen en zeker de inwoners van  Varsovie, maar ontbijt, grazie, geen ontbijt, want dat was Poolse keuken natuurlijk, daar houdt hij niet van,  hij is van de jus d'orange en de croissant, trouwens tak, dat is toch ja in het Pools (ja, zeiden de meisjes achter de balie), dat is grappig want in het Milanees zeg je soms ook tak als je ja bedoelt, en zo ging het nog een tijdje door.

Ik stond er geamuseerd naar te kijken, ik had geen haast. De tippel van het station hierheen was langer geweest dan ik had verwacht dus ik was al lang blij dat ik het hotel had gevonden.

Terwijl hij de rekening in zijn zak stak, sprak hij mij aan.

,,You speak English?"

Ja, zei ik.

,,You know the movie with Robert Redford, in the seventies, it is a thriller, Three days of the condor?"

Ja, die kende ik wel.

,,You look like the actor that plays the killer, with a hat and the glasses and a moustache", zei hij. ,,I see that, I am photographer, I remember face but not name. From Sweden."

,,Max von Sydow", zei ik. Liever had ik op Robert Redford geleken, maar je hebt het niet altijd voor het kiezen.

,,Max von Sydow!", riep de Milanees uit. ,,You look like Max von Sydow, with the hat."

Hij zit ook in The Exorcist, zei ik. Ook met een hoed. De Milanees keek me vragend aan, ik herhaalde de titel en hij  begreep het ineens: ,,Ah, si! L'esorcista! horrormovie.  But Three days of the condor, very good film."

(Ik heb het plaatje erbij gezocht, zeg het zelf maar)

Een klavierleeuw in Sneek

De uitdrukking klavierleeuw kende ik wel, maar ik had er nog nooit een gezien.

Tot vorige week bij de uitreiking van de Gouden Gurbes in Theater Sneek, waar een van de intermezzo's verzorgd werd door Masquerade Theater uit Kollumerzwaag. Een grote groep Lion King-achtige jeugd kwam het podium op, waaronder deze klavierleeuw dus. Of klaverwelp, misschien.

Het hoort misschien niet zo voor een presentator, maar vanuit de coulissen heb ik een fotootje van hem gemaakt.

Ik ben er niet helemaal zeker van of het een leeuw was, maar het was wel een Steinway.