Schoolplaat: De Historische Tocht te Leeuwarden

Johan Isings tekende 43 schoolplaten van de vaderlandse geschiedenis, vooral over de Reformatie, de Nederlandse Opstand en de Gouden Eeuw. Je ziet ze nog wel eens op vlooienmarkten.

Fotograaf Harry Muis voegde daar vorige week nummer 44 aan toe, bij de opening van de festiviteiten rond Maria Louise. Hij maakte een foto op het moment dat er paarden voor mijn huis langs reden, en bewerkte die ingrijpend.

Ik zat op dit moment te lezen en hoorde de paarden aankomen, maar toen ik naar buiten wilde lopen waren ze alweer voorbij. Maar goed ook, anders was de hele schoolplaat in de war gestuurd.

De comakijkprofessor en de tv-loze vrouw

Brian Dunphy van het Brooklyn College kwam vanavond in de Kanselarij spreken over bingewatching. Dat is het kijken van hele televisieseries, als House of Cards, achter elkaar. We hebben het comakijken genoemd.

Daar had hij een verhaal over gehouden,  met fragmenten en verwijzingen naar een heleboel series. Hij heeft er zelf veel gezien. Behalve bij het ontbijt kijkt hij voortdurend televisie en vertelt zijn vrouw dat het voor research is. Wat in zijn geval klopt.

,,Mij zegt het allemaal niks, die titels", zei Marte-Rinck de Boer, een van de luisteraars, na afloop. ,,Ik heb in de jaren tachtig mijn televisie bij het vuil gezet."

,,Really?", zei Brian Dunphy. Zelf heeft hij net een nieuwe, tweede grote flatscreen gekocht.

Het was echt waar, beaamde ze. En haar kinderen keken ook niet. En die man die ze net had gezien in die House of Cards-fragmenten leek haar een griezel.

Toen Dunphy en ik later een biertje dronken in de Ierse pub, begon hij er weer over. ,,Toen die vrouw vertelde dat ze in de jaren tachtig haar tv eruit gegooid had, wist ik: whatever she's gonna say, it's gonna be amazing." 

++++++++

Toen de lezing en de vragen voorbij waren, maakte ik een fotootje van het gebrandschilderde raam van de Kanselarijzaal, het wapen van Ameland zat erin.

Door de flits ziet het er wat gek uit, zonder flits is het beter.

,,Even het beeldmerk van ons eiland op de foto zetten?", zei de geluidsman, die aan het opruimen was.

,,Kom jij van Ameland?", vroeg ik.

,,Van Hollum", zei hij. Voor de kenners: het was Remon Visser, van Simon en Gerrie.

Doorkrassen

Vorig jaar zei premier Mark Rutte dat een ding voor hem glashelder was, na de ramp met vlucht MH17: de onderste steen moest boven komen.

Inmiddels is het zo ver, zien we op de website van RTL, waar allerlei documenten staan die zijn vrijgegeven, maar waarop ook veel is doorgekrast. Mooie onderste steen is dat.

Toen ik het zag, dacht ik: verdomd, dat boek heb ik! In de kast staat het werkje Souvenir van Roland Topor uit 1972. Een klein boekje waarin elk woord is doorgekrast. Topor was een keer bij Adriaan van Dis, die vroeg om er wat uit voor te lezen. Want hij deed met de hand voor de mond. 

Ik lees er niet vaak in, maar ik doe het nooit weg, want door dat doorkrassen heeft het iets boeiends, geheimzinnigs. En het is van Topor, ook niet de eerste de beste.

Je kunt met creatief doorkrassen ook mooie dingen maken, zoals een zekere Tychogirl heeft gedaan op haar weblog, met een pagina uit de Engelse vertaling van Einsteins boek over de relativiteitstheorie.

Zo mooi heb ik ze bij die MH17-documenten niet gezien, daar is maar wat voor het lieve vaderland weg gekrast.

Live vanuit de achttiende eeuw

Deze week zat ik in het Princessehof, een 'interview' uit te werken met Maria Louise van Hessen-Kassel, dat zogenaamd in 1759 had plaatsgevonden. Het stuk staat vandaag in de Leeuwarder Courant.

Afgezien van die macbook en dat uitklaptafeltje voelde ik me erg achttiende-eeuws, alsof verderop in Europa die ingewikkelde zevenjarige oorlog woedde, waar de kort daarvoor opgerichte Leeuwarder Courant mee vol stond.

Stukjes schrijven in een museumzaal, dat zou iedereen eens moeten doen. Het werkt lekker rustig, want bezoekers durven de zaal nauwelijks nog te betreden. Af en toe zag ik mensen nieuwsgierig door de glazen deur gluren. Dan wenkte ik ze zodat ze toch binnenkwamen, op die twee dames na die hun hoofd om het hoekje staken om te zeggen: ,,We hebben geen kaartje."

Een bezoeker nam deze foto, waarvoor dank.

Game on

Op de Spoonky Spring Vintage Sale waar ik even een kijkje nam was van alles te koop, kettingen, kleren met glittertjes, vele soorten thee, poefjes met artistieke bekleding, poppen met grote ogen, opgezette fazanten, grote felgekleurde kussens, bordjes met teksten (Marilyn Monroe: I've been on a calendar, but I've never been on time), sjaaltjes, schoolplaten, doekjes, een grammofoon met een poppenarm, een paard uit een draaimolen.

Beetje alternatief, zeg maar. Af en toe speelde een gitarist, af en toe draaide er wat ouderwetse muziek, Eartha Kitt's My Heart belongs to Daddy. Organisatrice Caro Kroon vond het wel wat hebben van Berlijn, of Portobello Rd.

Sommige bezoeksters namen hun kind mee. Deze heeft de hele tijd op die bank een spelletje zitten doen. Een prestatie, want zijn moeder was best lang bezig.

Dancing in the dark

Vooral de dansende panda trok de aandacht. Die stond zojuist op een podium op het Gouverneursplein mee te bewegen op These Boots are Made for Walking en soortgelijke nummers.

Earth Hour stond op het punt van beginnen in Leeuwarden. Op Earth Hour, is het de bedoeling, gaan alle lichten uit als gebaar tegen de klimaatverandering op deze planeet. Het Wereldnatuurfonds organiseerde het hier, vandaar de panda.

Een groep mensen, van wie drie met fakkels, keek ernaar. Achteraan stond Anne Minkes, die vorige week niet tot nachtburgemeester is verkozen. ,,Alles moet uit!", riep hij me toe. ,,De broek ook."

Het zou om half negen zijn, maar de dame die het presenteerde raakte maar niet uitgepraat over welke wereldsteden er allemaal meedoen. De klok op het stadhuis had al geslagen toen zij nog met aftellen moest beginnen.


Wethouder Isabelle Diks drukte op een grote rode knop. Ik had gedacht dat het hele plein in een keer donker zou worden, maar het waren alleen de spots in de tent.

De lichtjes in de bomen op het plein bleven branden en de meeste straatlantaarns ook. Mijn telefoon kon nog met gemak een foto maken. Het ging om het gebaar, niet om de duisternis.

Op het schemerige podium was inmiddels Elske de Wall met een optreden begonnen. De panda bleef dansen.