Moriaantje zo zwart als roet

Dit zijn Ufu en Mufu. Veel meer weet ik niet van ze, anders dan dat het in Japan redelijk populaire zingende negertjes zijn, waar je ook ansichtkaarten en kussens van kunt kopen. De hele Westerse schaamte-discussie over het afbeelden van negers moet daar nog beginnen, maar de eerste Amerikaanse socioloog buigt zich er al over. Hoe is het eigenlijk met Sjimmie (van Sjors & Sjimmie)?

Goed voorbeeld doet goed volgen

Iris demonstreerde een Demon Cam-app op haar iPhone, zojuist, door mij ermee te filmen. Het is een app van Andrew Kramer, die speciale computereffecten maakt voor het programma After Effects en zijn kennis deelt met iedereen.

Ik was bij Rik en Iris omdat Rik 25 is geworden. Zijn ouders - mijn huisarts Anne dus ook - kwamen even later binnen, want die waren eerst uit eten geweest.

,,Eet jij chips?'', zei Anne bestraffend. Want dat deed ik juist toen hij binnenkwam.

,,Ja'', zei ik.

,,Dat is slecht voor je bloeddruk'', zei Anne. Die van mij is te hoog, hij schrijft me pillen voor om de zaak weer in het gareel te krijgen. Hij heeft trouwens zelf ook te hoge bloeddruk.

Maar als arts heeft hij gelijk, chips zijn natuurlijk slecht, veel te vet en te zout. Toch, als ze er eenmaal staan kan ik er moeilijk afblijven, want het eet wel lekker weg. Dat zei ik tegen hem, en voegde toe dat ik erop hoopte dat als het mis gaat, hij pillen heeft om me beter te maken.

,,Och ja, een keertje, dat moet kunnen'', zei Anne en stak wat chips in zijn mond.

Gooi het dan weg!

Vanmiddag is Rijk de Gooyer overleden. Daar komt binnenkort natuurlijk een speciale Cinema Ascona-avond over.
Als voorproefje het fragment uit 'Taxi', waar De Gooyer het Gouden Kalf, dat hij zojuist heeft gekregen voor zijn rol in 'Hoogste Tijd' (1995) uit het raam gooit. Later kreeg hij er nog eentje, voor 'Madelief'. Die ging eveneens uit het raam.

De charme van vrijwilligerswerk

De meeste mensen die de Oldehove willen beklimmen - ik was er vanmiddag vrijwilliger -
maken een praatje of willen iets weten, maar halverwege de middag kwam er een Leeuwarder stel dat al kaartjes had (dat is heel ongewoon) en dadelijk doorliep naar de trap. Het meisje had een pink ribbon op haar jas gespeld. De jongen glimlachte mysterieus.

Direct erachteraan kwam een ouder echtpaar en nog een jongen.

,,Zijn ze al binnen?'', vroeg de vrouw van het echtpaar samenzweerderig.

,,Dat meisje is mijn dochter. Hij gaat haar een aanzoek doen, maar dat weet ze niet.''

Zij hadden een fototoestel bij zich en een tas met een fles champagne. Ze moesten ook naar boven, maar niet te snel, want anders liepen ze misschien hun dochter - Lieke bleek ze te heten, hij heet Erik - tegen het lijf.

Ik ging met mijn fototoestel klaar zitten voor de bewakingsmonitor achter de kassa. Zo'n beeldscherm met vier beeldjes tegelijk, waarmee je de bezoekers in de gaten kunt houden.

Ik heb de foto's van Erik en Lieke aan elkaar geplakt, zodat er een soort stripverhaaltje is ontstaan. Op de drie helemaal bovenaan weet Lieke nog van niks en kijkt ze met Erik in de richting van de Dominicuskerk. Dan draait hij zich naar haar toe en begint een ernstig gesprek.




Let op: op het laatste beeldje haalt Erik een doosje tevoorschijn. Hij gaat, klassiek, door de knieen. Lieke krijgt het, ook wel klassiek, te kwaad.

Een groep Vlamingen, kon ik op het beeldscherm zien via de andere camera, kreeg in de gaten dat hier iets aan de hand was.





Applaus van de Vlamingen. (Deze laatste foto komt in één keer van de bewakingsmonitor.)
Daarna verscheen de familie met champagne en confetti. Toen het hele spul na een half uurtje naar beneden kwam, had Lieke vochtige ogen. En een ring om.

Van vrijwilligerswerk krijg je soms een heel goed humeur.

Stradavidsvaarders

In deze kerk (de Halloween-achtige foto is zaterdagavond gemaakt, direct na de laatste uitvoering van Paardenkracht Mannenmoed) heb ik een week elke avond op de preekstoel gestaan en luisteraars zinnen voorgelezen als Zondag den 22e augustus zijn de Stradavidsvaarders binnen gekomen: de vangst was zuinig.

Geen mens die er naar gevraagd heeft, gelukkig, want ik heb geen enkel benul wat een Stradavidsvaarder is. Eerst dacht ik dat er Stradivarius stond, maar dat slaat nergens op in een memorieboek van Cornelis Sorgdrager, een Amelander uit de achttiende en begin negentiende eeuw.



Gelukkig is er Google, dat weliswaar ook niet weet wat een Stradavidsvaarder is, maar oppert om Straat Davis-vaarder te proberen. Dat is dus niet een scheepstype, maar een schip dat voor de walvisvangst naar de Davis Strait, westelijk van Groenland, vaart.

Het is verder een weetje van niks, maar het leuke vind ik dat die zeventiende-eeuwse dagboekanier bij het opschrijven gewoon op de klank is afgegaan en dacht: dat snappen ze zo ook wel.

Omdat het er is

Waarom maak je dit soort foto's, terwijl iedereen die op Ameland komt dat eigenlijk al doet sinds de uitvinding van de fotografie? Omdat het er lekker uit ziet. Of zoals bergbeklimmer George Mallory het zou zeggen: ,,Because it's there.''




Overigens mag het herfstvakantie zijn, op het strand is het heel erg rustig.