Give me a hint of style

Vanwege het nummer 'Mugshots' van Godley en Creme was ik een tijdlang in de ban van politiefoto's, die ik op de studentenflat van iedereen maakte. Stuk wit papier tegen de kast, mensen ervoor, recht van voren, opzij kijkend, keihard licht erop en ook nog eens flitsen. Zwartwit, natuurlijk, want dat kon ik zelf afdrukken.

Christien is vandaag 50 geworden, en of we allemaal iets op wilden sturen voor een boek dat ze zou krijgen. Tussen de negatieven vond ik de volkomen vergeten mugshots terug.

Ze slaakte een kreeg van ontzetting vanmiddag toen ze die foto's terugzag. Ze waren ook wel heel erg onopgesmukt. Toch kreeg ik haar vrij eenvoudig zover dat ze ermee poseerde.



Overigens heb ik nu voortdurend 'Mugshots' in mijn hoofd. Ina, die er ook was, eveneens. En nadat we het refrein gezongen hadden zelfs een paar mensen die nog nooit van het nummer gehoord hadden. Give me a hint of style, give me the Kray profile, I know you know there's a mug in the shot.

Schouwens

Anne Feddema doet van alles. Hij schildert, hij dicht, hij kan heel goed Hitler en de hoofdpersoon uit Taxi Driver nadoen en wie een Leeuwarder ingesproken Tom Tom wil, moet hiernaartoe.

Hij schrijft ook verhalen in het Leeuwarders, een soort Nederlands waarin elk meervoud op een s eindigt, zelfs als het al een meervoud is: Boekens. Anne noemt dat een rococo-s.

Die verhalen las hij jaren voor Omrop Fryslan, nu is er een bundel staan. Gisteren is die gepresenteerd in het HCL. Hij had me dat een paar keer doorgebeld met de stem van Donald Duck, die hij ook kan nadoen.

Anne had zijn hondje, zijn gezin en zijn schoonmoeder meegenomen. Hij zou een verhaal voorlezen, begon te bladeren, grinnikte en zei: ,,Dit kon wel 'es een misdruk weze.'' Dat was het dus ook, paniek bij de uitgever, die in de doos grabbelde en daar verder vooral goede exemplaren aantrof.

Terwijl hij een verhaal voorlas over Jilles Kúkentsjebier en Ale de Skriemer, die op een schouwtje door Leeuwarder varen, verklapte Anne's vriendin Inge: ,,Die schouw is eigenlijk van mij. Maar we zeilen nooit samen, dat gaat nooit goed.''

Sneu vuurwerk

Bovenop de Oldehove stond vuurwerk klaar, om af te steken als Cambuur zou winnen tegen Roda JC vanavond. Maar Cambuur verloor, op het allerlaatst eigenlijk. Toch bewaarden ze het vuurwerk niet voor een andere keer, maar staken ze het af. Net of het er niet toe doet of iemand wint of verliest: vuurwerk krijgt hij sowieso.






Terwijl dat vuurwerk knalde liep het Oldehoofsterkerkhof, waar een paar duizend mensen de wedstrijd op een groot scherm hadden gevolgd, in hoog tempo leeg. Sommigen huilden. Er was niks meer aan te doen, Cambuur had verloren. Anneke Douma zong dan nog wel en meegezongen werd er ook, maar van harte ging het niet, de interesse was verdwenen.



Dat is verbazingwekkend met voetbal: weken lang wordt de spanning opgebouwd, iedereen kletst erover en staat uren in de rij om een kaartje te kopen. Maar als de zaak verloren is, is het ineens weg.




Oh ja: hij was er ook. Veel bewegen doet hij niet en zijn stem is wel eens beter geweest. Hij ziet eruit als iemand die ze vlak voor een optreden opblazen, en na het optreden laten ze de lucht er weer uitlopen. Hij hoopte dat Cambuur zou winnen, zei hij.


(Het enige dat ik me nog afvraag is wat die Amelander vlag daar deed, die in het stadion voor een reclamebord hing).

Schrief ma wat op

Goed nieuws! De film 'Andy, bloed en blond haar' van Frank Wiering, uit 1979, komt uit op dvd. Misschien. Er zijn zelfs plannen - maar ze zijn vaag - om de film opnieuw uit te brengen.

Dat vertelde Wiering gisteren zelf, na een vertoning van de film in het Filmmuseum in Amsterdam. Hierboven staat het eerste beeld, na de naam 'Andy' dan.

Ik was er met Meindert, Kees en Jaap. Destijds in de bioscoop heb ik hem gemist, maar later hebben we de schade ingehaald met thuiskijken, vooral sinds Kees een illegaal gebrande dvd op Marktplaats kocht.

Andy gaat over een onverschillige jongen uit Hengelo (,,de wereld is toch al kapot''), die naar Amsterdam gaat, een doortrapt fotomodel leert kennen, een paar moorden (of verwondingen) pleegt met een kaasbijltje, met het model teruggaat naar Hengelo. Ze zullen met zijn tweeen naar Parijs, maar dat loopt op niks uit: hij eindigt bij de politie, zij gaat per trein terug naar Amsterdam.

De vertoning in het Filmmuseum was exclusief, want regisseur Wiering was erbij. Hij vertelde waarom hij hierna nooit weer een speelfilm had gemaakt (,,te veel gezeur en gezeik'').

'Andy' had hem bijna drie jaar gekost en producent Matthijs van Heyningen 110.000 gulden. Eerst wilde hij hem De Nieuwe Ongevoeligheid noemen, maar daar weerhield collegafilmer Pieter Verhoeff hem van.

Omdat hij Bennie Jolink kende, kon hij muziek van Normaal gebruiken (voor de Hengeloscenes) en net zo was het met Herman Brood (voor de Amsterdamscenes). Brood voorspelde dat dit ,,een Nederlandse Midnight Cowboy'' kon worden.

Dat is-ie nooit geworden, maar de film bleef evenmin roemloos. ,,De film achtervolgt me'', bekende Wiering. Hij is er een paar jaar geleden nog ereburger van Hengelo mee geworden. ,,Al heb ik Hengelo in de film afgebeeld als een plaats waar je dood nog niet wilt liggen.'' In Hengelo kunnen ze niet te kritisch zijn: de enige andere film die daar volgens ons is opgenomen, Bon Appetit, kennen ze vermoedelijk niet.



Na afloop was er geen gelegenheid tot het stellen van vragen. Dat was wel aangekondigd en wij rekenden erop, maar Wiering, die ook al niet had meegekeken, verscheen niet meer. Misschien schaamt hij zich er toch een beetje voor.

Gelukkig zat hij op het terras voor het Filmmuseum, zodat we de illegale dvd van Kees konden laten signeren. Toen we aan Wiering vertelden hoe we genoten hadden en dat we hiervoor uit Leeuwarden waren gekomen, trok hij een gezicht als een Hengeloër die denkt dat hij voor de gek wordt gehouden.



Trivia: Andy Vrielink die de hoofdrol speelt weigerde kort daarna een vergelijkbare rol in 'Spetters'. Begin jaren tachtig kreeg hij kanker en lag hij in het Academisch Ziekenhuis in Groningen, tegelijk met Joop. Joop is er gelukkig nog, Vrielink helaas niet meer: hij overleed in 1990.

Boskabouter Sexclub

Niets doen als het mooi weer is geeft altijd schuldgevoel. Daarom ging ik fietsen naar het Bildt. Daar kom je de Elfstedenfietstocht, die vandaag is, zeker niet tegen, bedacht ik.

Een goede redenering, maar ik was vergeten dat er ook een pruttelbrommertoertocht was met honderden deelnemers, die me onderweg in een lange sliert inhaalden. Solexrijders rijden graag in clubverband - misschien omdat ze dan minder snel uitgelachen worden - en kleden zich dan allemaal gelijk. Leren jassen, slingers om, polo's met opdruk. Boskabouter Sexclub las ik achterop bij een groep. Bij nauwkeuriger lezen stond er Boskabouter Solexclub, wat meer voor de hand ligt maar minder interessant klinkt.

Ik heb er een filmpje van gemaakt met mijn telefoon, voorzover dat wilde, en dat op YouTube gezet.

Nadat al deze solexen me hadden ingehaald kwam ik ook nog drie keer een motortoertocht tegen, wat meer een SM-optocht is met al dat zwart leer en chroom. Overal zaten mensen in de berm, op klapstoeltjes of hun eigen motorkap, en zwaaiden. 't Was tenslotte mooi weer, dan moet je iets doen.

As time goes by

Ingrid Bergman is in de tuin tot bloei gekomen. Dat geeft me de kans om beroemde films na te doen, zoals hier op de foto. Deze is makkelijk (Curtiz!)

Ik had ook nog met een harkje strepen in de grond willen trekken (Hitchcock!) of er een gasaansteker bijhouden (Cukor!), maar ik heb geen hark en geen gasaansteker. Ik heb wel een bel - Hemingwayverfilming! - maar het is zo wel weer mooi geweest.