Kunstgenot

Jos, die al lang niet meer leeft, vond gesprekken op feestjes altijd zo'n cliché, dat hij op een fantastisch feest bij Roel en Tinka als openingszin gebruikte: ,,Apropos, heeft u ook een volkstuintje?''



Jaren dacht ik dat niets die zin zou overtreffen. Tot ik gisteren bij de opening van de tentoonstelling van Herman Buijtenhuijs' schilderijen Willem een gesprek hoorde beginnen met: ,,En, ben jij al gescheiden?''



Er waren veel Amelanders en oud-eilanders op de opening, tot en met oud-burgemeester Roel Cazemier (als je het zo schrijft) toe. Hij opende de tentoonstelling, vandaar.


Herman had de hele tijd een hoed op, want anders kwam het staartje in zijn haar in de war of zoiets. Het staat wel heel artistiek.

Wat tinke jo?

Zaterdagochtend telefoon. Zekere Wanda.

,,Vorig jaar zou je een rolletje doen in de serie 'Dankert & Dankert', maar dat ging toen niet door. Kunnen we je nu vragen voor een figurantenrol als journalist?''

,,Kost het veel tijd'', vroeg ik.

,,Nee, een uurtje, hooguit anderhalf. Je moet wat vragen stellen aan Peter Tuinman, als die het Paleis van Justitie binnenkomt.''

,,Wanneer is het?''

,,Zondag.''

,,Volgende week?'', wilde ik weten.

,,Nee, morgen. Je moet er om acht uur zijn.''

Ik vermoedde dat ik nummer twintig was op een lijst waarvan er al negentien nee hadden gezegd, maar Wanda zei dat het niet zo was.

Steven de Jong, maker van 'Dankert en Dankert' zei dat vanmorgen bij de opname ook nog eens. Ik geloof er niks van, maar goed, anderhalf uur had ik nog wel over. Het script zag er zo uit:



1 JOURNALIST ASING
Wat tinke jo?
2 PIETER
Gjin kommintaar. En gjin tiid..
PIETER WIL DOORLOPEN.
3 JOURNALIST ASING
Fine jo it gjin nuvere saak? Der is net iens in DNA-test ôfnommen oan Luuk de J., de man dy’t altyd putsjes by frou Haringsma die. Is der miskien sprake fan flaters by it Iepenbier Ministearje?

En zo voort. Het is geschreven door Steven de Jong en Frouke Fokkema.

De opnamen duurden natuurlijk veel langer dan een uurtje, want ik bleek nog een scene te moeten doen. Maar gelukkig was Peter Tuinman erbij.



Na de eerste repetitie sloeg hij me meteen op de schouder en kneep me in de arm.

,,Goed!'', riep hij uit. ,,Hartstikke goed!''

,,Nou ja, een journalist kan ik nog wel spelen'', zei ik. ,,Ik heb wel eens vaker een interview gedaan.''

Tuinman wilde van geen bescheidenheid weten. ,,Als er camera's bij zijn is het anders! Maar daar trok je je niks van aan! Hartstikke goed!''

(De bovenste foto van Peter Tuinman, mij en Steven de Jong is gemaakt door Henke van der Heide uit Oosternijkerk, met mijn toestel. Zij was in alle vroegte naar Leeuwarden gekomen voor een figurantenrolletje als persfotograaf, maar ze had alleen maar zo'n lullig klein camera'tje.)

Aed Levwerd

Aed Levwerd is de wat ongelukkige naam van de historische vereniging van Leeuwarden. De vereniging is er al heel lang, maar er is nu ook een website.

Tenminste, dat zeiden ze gisteravond. Er was een feestelijk historisch avondje in de raadszaal, met mensen die zaterdag vrijwilliger zijn bij Open Monumentendag, mensen die geschiedenis leuk vinden en een handjevol hotemetoten, onder wie Bertus Mulder, de Friese gedeputeerde van cultuur.

Hoogtepunt van de avond zou de opening van de site zijn. De beamer stond al klaar en de laptop ook. Maar wat Bertus Mulder ook deed, het scherm bleef egaal blauw. Niks website. Op de tribune werd gegrinnikt.

,,Een technicus van de gemeente heeft er anderhalf uur aan gewerkt, dat alles het zou doen'', zei een van de organisatoren boos. ,,Die hebben ze in de pauze weggestuurd.''

,,Zit er ook een techneut in de zaal die op de hoogte is van beamers?'', vroeg een andere organisator. Meer gegrinnik op de tribune.

Een bode van de gemeente snelde toe, deed iets met snoertjes, de man die de website heeft gemaakt probeerden van alles, het podium vulde zich met radeloze heren. De tribune begon de jas aan te trekken.

Er zat niets anders op dan de avond af te sluiten en de bezoekers uit te nodigen voor een borrel, beneden.

Ik vond het toch gek, want eerder die avond had een spreker de beamer gebruikt en toen deed-ie het gewoon. Volgens mij deden ze iets niet goed met de laptop.

Dus terwijl de bezoekers de zaal verlieten, probeerde ik die laptop even. Floep! Daar verscheen de website van Aed Levwerd op het scherm. Eigenlijk heb ik dus die website officieel geopend.

,,Waar zouden we zijn zonder de Leeuwarder Courant'', zei ik meteen in de microfoon, want zo'n buitenkansje, daar moet je munt uit slaan.

Pretty well

Ineens stonden Herman Buijtenhuijs - de kunstschilder uit Ierland - en zijn Britse vriendin Susanna (die ik voor het eerst ontmoette) voor de deur. Dit weekeinde opent een tentoonstelling van Hermans werk in galerie De Roos van Tudor, hier min of meer om de hoek. Dus het was wel praktisch als ze een nachtje bij mij zouden logeren. Gezellig was dat ook.

Even later kwam Ellen, die elke dinsdag mijn auto leent. Susanna vroeg of dat soms een collega van mij was. ,,Min of meer'', zei ik, want Ellen werkt voor het ANP.

Na het eten kwam Susanna op Ellen terug. ,,Is er een kans dat het iets wordt tussen jou en die leuke collega, die vanavond langs kwam?'', informeerde ze omzichtig. Vrouwen zien mannen nu eenmaal graag onder de pannen.

Toen ik vanmiddag thuis kwam, was alles heel erg schoon. Had Susanne gedaan. Een paar theedoeken die ze had gebruikt lagen op het aanrecht.

,,Zal ik ze maar in de wasmand gooien?'', vroeg ze.

,Ja, dat zou ik zelf anders ook doen'', zei ik.

,Yes, I noticed you're pretty well organised for a bachelor'', merkte ze op.

Mijn eerste schooldag



Bij alle dingen die ik van tevoren had bedacht die mis konden gaan op mijn eerste schooldag - dingen die ik vergeten ben, er komt niemand opdagen, ik krijg het lokaal niet open, ik val enorm door de mand als verse leraar - had ik niet kunnen bedenken dat iemand bij het energiebedrijf van Zwolle een fout zou maken.

Net toen ik mijn studenten het lokaal uit had gestuurd om elkaar te interviewen, floepten de tl-buizen uit. ,,Wat een energiezuinige instelling'', dacht ik nog. ,,De lichten gaan automatisch uit als iedereen de zaal verlaat.''

Maar zo was het niet. Het gebouw zat zonder stroom en een groot deel van Zwolle ook, hoorde ik later.

,,Dat is al de derde keer dit jaar'', zei Tjeerd, die taalbeheersing geeft. ,,Alleen moesten we er de vorige keer uit van de BHV'ers.'' Een BHV'er? ,,Een bedrijfshulpverlener.''

Hij had het nog niet gezegd, of iemand kwam binnen met een valhelm, een hesje en een zaklantaarn. Hij sommeerde ons het gebouw te verlaten. Hij klopte ook op de toiletdeuren om te horen of er nog iemand zat, in het stikkedonker. ,,En neemt u uw spullen mee'', zei hij. ,,Want we gaan het gebouw afsluiten.''



Buiten dromden de journalistiekstudenten samen en ook bij de gebouwen aan de overkant stroomden mensen naar buiten. Een BHV'er toeterde door een megafoon, dat de gebouwen pas om vijf uur weer toegankelijk zouden zijn. ,,Ga maar naar huis'', zei ik tegen mijn studenten. We voegden ons hij de enorme stoet die naar het station liep. Zo'n massale leegloop, daar had ik op mijn eerste schooldag niet op gerekend.

Kwis

Dat zul je nu altijd zien. Zaterdagavond had ik een klusje in Dokkum en ik had Kees gevraagd of hij zin had om mee te gaan. Dat had hij, dus wij naar de IJsherberg.

Toen we binnenliepen trad net een conferencier op, Jeroen Dreves, die het had over televisieprogramma's uit de jaren tachtig. De zaal reageerde niet echt, maar hij haalde onverstoorbaar 2 mensen uit het publiek voor een spelletje.

De eerste die hij uitkoos - haast zonder nadenken - was Kees, hoewel we onopvallend halverwege de zaal zaten. ,,Nu heb ik alleen nog een vrouw nodig'', zei hij.

Kees liet zich lijdzaam meevoeren naar het toneel, waar een zin over ,,sigareten roken'' en ,,hout zagen'' hing. Het publiek mopperde dat sigaretten met twee t's is, maar dat bleek een grap te zijn.

Kees moest die zin in de tegenwoordige tijd zetten. Het kostte hem even om te bedenken dat het ,,sigaretten ruiken'' en ,,hout zien'' moest worden.

Ik weet niet of ik Kees (met petje, de foto's zijn slecht) een volgende keer weer meekrijg.