Geschiedenis van de schilderkunst





Het moet op een dag als vandaag geweest zijn dat het pointillisme is uitgevonden, gewoon in de Prinsentuin in Leeuwarden.

Handen & ogen

Niemand had een paar jaar geleden durven voorspellen dat Douwe als vader op de bank zou zitten. Maar sinds zondag hebben hij en Gabrielle een dochter, Annabelle.

,,Is het een mooie baby?'', vroeg ik toen Douwe deze week belde.

,,Mensen zeggen van wel'', zei Douwe.

Daarom ging ik vanmorgen zelf maar even in Scheveningen kijken.

,,Op wie lijkt ze?'', vroeg ik.

,,Op mij'', zei Gabrielle, die er meer kijk op heeft dan Douwe. ,,Maar de ogen heeft ze van Douwe. En de handen en de voeten ook, want ze heeft lange vingers.''



Ik zie het niet hoor, maar ik geloof het meteen.

Taliban-dia´s

,,Je kunt het niet missen'', had Ellen al een paar keer over de telefoon gezegd. ,,Het is gewoon aan de weg naar Kubaard, de eerste boerderij rechts. Er hangen slingers in de struiken.''

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want er zijn - dat wisten Ellen en ik niet - twee wegen die vanaf Wommels Kubaard in leiden. Pas nadat ik bij allerlei wildvreemde boeren het erf was opgereden kwam ik daar achter.



Bij de boerderij waar Jacco en Gryts een hip schuurfeest (entree: een fles wijn of een sixpack bier) gaven hing inderdaad versiering in de struiken, van dat spul waar je ook lichtgevende armbanden kunt maken (zoals op de foto van Gryts, hierboven).




Er waren dj´s - waaronder Jacco zelf, links - en twee bands waarvan eentje uit maar 1 muzikant bestond.



Die eenmansband volgde meteen na wat plaatjes van de Zangeres Zonder Naam, en barstte los in een boos lied vol ´Motherfucker´.



Op de muur werden nieuwtestamentische plaatjes geprojecteerd, zo van de zondagsschool. Tenslotte is Kubaard het dorp waar Jacob Noordmans vandaan komt, de oud-hoofdredacteur van de Leeuwarder Courant die er nog wekelijks een christelijke overdenking in schrijft. Het Heinekenetiket had iemand op de muur geplakt.

De broer van Gryts (de boerderij is van haar ouders) nam ook een kijkje, met zijn maten met wie hij normaal bier drinkt in een caravan op het erf. Een van hen keek een tijd aandachtig naar de stichtende plaatjes. Tenslotte vroeg hij Jacco: ,,Waarom hebben jullie de hele tijd van die Taliban-dia´s?´´

Mooi Tijnje

Het oppassen in het merkwaardig rumoerige plaatsje De Tijnje (meer verkeer dan in de Grote Kerkstraat) zit er weer op. Is het er mooi? Ja, het is er erg mooi.



Is er veel te beleven? Nou, er is een cafe met restaurant (twee keer geweest), in Gorredijk (een wat verloederd dorp verderop met veel leegstand aan de centrale straat) is een goede boekwinkel en het Enige Nederlandse Opel Museum (mijn afsluiting) is pure nostalgie. Een keer vloog er een heteluchtballon over.



Was het veel werk? Integendeel. Het regende vaak genoeg, zodat ik het sproeien kon overslaan en de twee katten waren meer buiten dan binnen. Nou ja, de grijze Rixt stelde gezelschap wel op prijs, dus lag ze overdag bij me buiten en 's avonds in de huiskamer, op de Martin-Visserbank.

Pas op de laatste dag kwam ik er achter dat ze dat waarschijnlijk normaal niet mag. Ze laat een warboel van katteharen op de zwarte bekleding achter. Het kost je met de kale stofzuigerbuis zeker een half uur grondig schuieren, voor het weg is. Sommige haren moet je met je vingers uit de bekleding plukken.

De constante tuinman


Mijn taken in De Tijnje waren voor me uitgestippeld: twee katten (ze heten Rixt en Mascha, ik weet het inmiddels), zes schapen (een heet Henk Westbroek, de rest is geloof ik naamloos) en allerlei planten.


Maar de schapen zijn vorige week opgehaald door de schapenboer, ik weet niet precies waarom. De katten eten niet zoveel en zijn steeds buiten. Zodat ik me deze week met extra veel geestdrift op de planten wilde storten. Maandag ging ik eerst met de gieter langs de potten en de hangende mandjes, daarna met de tuinslang, die opgepompt slootwater spuit, langs de bloembedden.

Nou, dat was ook vergeefs. Toen ik de hele tuin gedaan had, inclusief de dahlia's en de exotische hortensia, begon het te hozen. Daar ga je met je groene vingers.

De Tijnje








Dit zijn de katten van Sicko en Anja. Ik pas een tijdje op hun huis in De Tijnje en voer ze elke ochtend en elke avond. Hun namen weet ik niet meer (een heet Rixt) maar ze luisteren toch niet. De grijze is aanhalig, de gevlekte nogal schichtig. Heel Tijnje is hun kattenbak.




Ze krijgen brokjes, de aanhalige kotste die de eerste dag dat ik er was meteen weer uit op het laminaatparket, zo snel vrat hij. Op zich krijgen ze er maar weinig. Maar volgens mij vreten ze genoeg, want ik kwam er na een dag achter dat overbuurman Jan van de Weg, die ook een oogje in het zeil houdt, ze 's middags soms ook nog voert. Heel even dacht ik dat inbrekers er met de katteschaaltjes vandoor waren.

Ze zijn wat te vlug om goed op de foto te krijgen, maar Sicko en Anja hebben gelukkig ook een schilderijtje van de twee katten, dat trouwens steeds met een klap van de muur valt als je de tuindeur laat openstaan.