Op schoolreis

De TU Delft (vroeger heette die Technische Hogeschool Delft, wat eigenlijk sjieker klinkt) is 170 jaar.

In het begin heette hij overigens Koninklijke Akademie ter opleiding van burgerlijke ingenieurs zoo voor 's lands dienst als voor de nijverheid en van kweekelingen voor den handel wat nog veel voornamer klinkt.

Toen Bauke en Tjeerd er nog studeerden en we er rond 1980 geregeld op feestjes kwamen, was er in Delft een vrouwentekort, wat ze probeerden op te lossen door er opleidingen tot verpleegster of apothekersassistente heen te halen.

Of dat gelukt is kunnen we op 13 oktober controleren, want dan gaat iedereen die vorig jaar iets met de voorstelling Mannenmoed / Paardenkracht te maken had erheen, om dat stuk nog eens uit te voeren. Lees bovenstaand artikel uit de Delftse Post.

Drie touringcarbussen vol - net een schoolreisje. De paardenreddingboot gaat een dag eerder al heen, zonder paarden, en een miniatuurvuurtoren reist mee. Ook ik ga mee, want ik heb een klein rolletje als Cornelis Sorgdrager. En ik ben al jaren niet meer op schoolreis geweest. Nog acht nachtjes slapen.

Ik ga op reis en ik neem mee

Kijk, dit is Sierd van der Bij uit Birdaard, gisteren tussen alle spullen die vandaag in zijn rugzak (linksachter) zitten.

Als u denkt: wat is die foto eigenaardig, met dat zwart onderin, dan heeft u gelijk. Hij is samengesteld uit een heleboel fotootjes, die ik met geheven arm heb gemaakt, terwijl Sierd doodstil bleef zitten. Daarom staat zijn schoenpunt er bijvoorbeeld niet op.

,,Hij komt niet in de krant hoor'', zei ik. ,,Alleen maar op mijn weblog.''

,,Dat wordt ook veel meer gelezen'', meende hij.

Vandaag is hij een tocht gestart, waar hij, met twee anderen, naar Kaapstad lift. Hier moet er van alles over staan, maar de actualiteit van die site valt een beetje tegen.

En omdat me dat wel interesseert, vooral de vraag wat je op zo'n reis meetorst, ben ik gisteren langs gegaan. Mijn column van vandaag is vooral een opsomming. Op deze foto staat het ook allemaal, al ligt hij over een paar dingen heen.

Het was overigens een wijs besluit om naar Birdaard te rijden, want de familie Van der Bij zat toen ik binnenkwam net aan de Chinees (,,luie-frouljus-iten'', noemde vader Van der Bij het spottend), opgehaald bij Kota Radja in Dokkum. Ze konden het lang niet allemaal op, zodat ik een vorkje mocht meeprikken. Ik voelde me ook een soort lifter.

Goede mensen

Terwijl ik een hamburger op het Zaailand at, waar feest is vanwege de oplevering van het plein, kwam er een oude heer met een bril naar de hamburgertent.

,,Wilt u ook een broodje?'', vroeg het meisje uit de tent.

 ,,Nee, ik heb thuis al gegeten'', zei de man. ,,Dat doe ik altijd thuis, ik kook voor mezelf en dan maak ik het een beetje gezellig.''

Omdat ik geinteresseerd naar hem keek, kwam hij bij me staan. Hij wilde graag vertellen. Hij was een echte Leeuwarder, zei hij, ,,onder het varen geboren, bij de Westersingel''.

Zijn werkzame leven was hij straatmaker geweest en hij had alle waardering voor hoe de stenen er op dit plein in liggen. Halfverband, schijnt het te heten. ,,Het Zaailand is nog nooit zo mooi geweest'', vond hij.

In een moeite door vertelde hij dat hij 81 is en alleen eet, want zijn vrouw is niet zo lang geleden overleden. Na haar dood was hij lange tijd met de boot door Friesland gereisd, begreep ik. En daarbij had hij een levensles geleerd, die hij graag deelde.

 ,,Weet u, ze moeten bij de media veel meer schrijven dat er zoveel goede mensen zijn. Er is wel eens een rottige appel bij, maar het is niet alleen maar rottigheid. In Dokkum, in Harlingen, overal, hier in Leeuwarden ook, daar zijn toch vooral goede mensen.''

Handtekeningenjacht

Kees 't Hart was zondag even in Leeuwarden, met Euf. Hij kwam 'De ijzerwarenwinkel Auke Rauwerda' voorlezen, een gedicht dat schreef voor de tentoonstelling over die winkel in 1994, in het Fries Museum.

Het staat in zijn bundel 'Kinderen die leren lezen', en nu ook in het jubileumboek van de ijzerwarenwinkel, dat zondag gepresenteerd werd.

,,Ik ga onbeschaamd om handtekeningen vragen'', kondigde Kees na afloop van de plechtigheid aan. Er liepen vijf broers Rauwerda rond en hij had geen rust voor hij ze alle vijf in zijn boek had staan.

Als schrijvers het zelf al doen hoeft niemand zich meer te schamen om een boek te laten signeren.

Sentimental Journey

Maureen bereidt zich voor op een Jane Austencongres in Brooklyn, waar ze volgende week naartoe gaat. Tussendoor verkent ze Leeuwarden, of speelt ze piano.

Deze mooie foto maakte Ruben van Vliet bij een van haar aankondigingen op het Freeze-festival zaterdagavond. ,,My name is Maureen, I am from Texas, and the three ladies from the next group are sixty years younger than me.'' (Eigenlijk woont ze in Portland, Oregon, maar ze is geboren in Texas. Ik had haar aangeraden om dat maar aan te houden omdat meer mensen weten waar het is. Denk ik.)

Far from Madonna

Maureen (83) uit Portland, Oregon, heeft de afgelopen weken door Ierland, Schotland, Wales en de stranden van Normandie gereisd, en ze was bovendien op de Floriade in Venlo.

Niet in haar eentje, maar met een zekere Tom uit Boise, Idaho, een familielid van haar van 85, met diens dochter als chauffeur.

Tom heeft twee broers verloren in Normandie en wilde daar kijken voor hij er niet meer is. En Ierland, waar hun voorouders vandaan komen, dat moest ook. ,,Ook al moet ik weer naar huis in een pickle jar, een augurkenpot'', had hij spottend gezegd, zodat Maureen hem de hele tijd pickle jar noemt.

Hoe stoer dat ook klinkt, na de Floriade was Tom uitgeput. Hij is eerder naar de VS teruggegaan met zijn dochter. Zodat Maureen, die nog vol energie zit, nu in Leeuwarden logeert.

Ze was mee naar de film en de kroeg op dinsdag, naar een lezing in de Ossekop op woensdag en was figurant in een toneelstuk op de krant op donderdag. Ze verstaat dat allemaal niet, maar ze roept geregeld uit dat het een adventure is, dus dat zit wel goed.

Vanavond gaan we een ander avontuur beleven. Ze kondigt vier bands aan op het festival Freeze.

,,Het publiek is veel jonger dan jij'', waarschuwde ik haar, ,,en je bent een gimmick, een omaatje uit de VS op het podium''.

Maar dat vindt ze niet erg, het lijkt haar wel wat, ook al zegt de muziek haar niks. Ze maakt zich er vooral druk over wat ze aan zal trekken. Een rok misschien? Een hoed? Of toch niet?

,,Relax'', suste ik. ,,Just think Madonna.''

,,I'm as far from Madonna as I can get'', zei Maureen.