De hikikomori hadden ongelijk

,,Gut gut gut wat zijn we weer nobel'', zei de FM Herder, die binnen het bestuur van Cinema Ascona de taak van moppersmurf op zich neemt.

Woensdagavond was er een speciale filmvertoning in restaurant Doozo met alleen Japanse fragmenten, sushi en noodles. Het kostte 20 euro, de helft ervan gaat naar Demira.

Er kwamen 43 filmliefhebbers, Japanminnaars en eters op af en er was nog een extra tientje van een mevrouw die iets in het restaurant afhaalde. Die mevrouw was echt nobel.

Maar het was een goede oogst, zeker voor een filmavond die we zondag pas bekend hebben gemaakt. Hoewel het Asconabeleid is om de pers niet te zoeken, haalde de Facebook-aankondiging beide Friese kranten. De voorzitter en de pr-man lieten zich zelfs verleiden om iets te vertellen op Omrop Fryslan. De Asconavoorzitter pleitte er voor om in Friesland - dat kampt met achterstandsverschijnselen - meer pornostrips in in de bus te lezen, naar Japans voorbeeld, want daar hebben ze de welstand goed voor elkaar.




Het programma:

01. Nihon Chinbotsu (2006 Shinji Higuchi). Rampenfilm volgens vast recept, met zowel een tsunami als een aardbeving.

02. Ponyo (2006, Hiyao Miyazaki). Anime: Een sprookjesachtig mooie tsunami met een soort kind, dat op de golven loopt.

03. Metropolis (2001, Rintaro). Anime: Gebouwen storten in, in een stad van de toekomst, op I can't stop loving you van Ray Charles.

04. Tampopo (1985, Jûzô Itami). Man en vrouw genieten van slagroom, zout, citroen en een groot soort garnalen.

05. Vis & Bief. Stukjes documentaire van Arte, over vis die stuiptrekkend geserveerd wordt en koeien die gemasseerd worden om wagyu-bief te worden.

06. Hard Gay. Stukje televisieshow met Hard Gay, ofwel worstelaar Masaki Sumitami, die in strak leer met zijn heupen wiegt waar kinderen bij zijn.

07. Enter the Void (2009, Gaspar Noé). Trippen boven Tokio

08. Lost in translation (2003, Sofia Coppola) Bill Murray neemt een reclame op voor Suntory whisky.

09. Advertenties: Francis Ford Coppola, Akira Kurosawa en Sean Connery drinken Suntory, Tommy Lee Jones, Brad Pitt en Arnold Schwarzenegger drinken andere Japanse drankjes.

10. Tokyo Breakfast (2000). Grappig bedoelde televisiesketch van Japans gezin dat hiphop spreekt en elkaar met nigga! aanspreekt.

11. Kagemusha (1980, Akira Kurosawa). Traditionele Japanse strijders stuiten op geweren.

12. Akira (1988, Katsuhiro Ôtomo). Anima: Jongen in ziekenhuis belaagd door speelgoedbeer, -konijn en -auto.

13. Pokemon voor beginners (2011, Asing Walthaus). Jelle Dijkstra heeft aan de bestaande vijfhonderd pokemonbeestjes niet genoeg en maakt zijn eigen.

14. The big Yokai War (2005, Takashi Miike). Ontelbaar veel fantasiewezens trekken ten strijde.

15. Ken Uw Godzilla. Een speciale kwis om te zien of de bezoekers alle monsters naast Godzilla wel herkennen. De namen kregen ze er op een lijst bij (Anguirus, Biollante, Destroyah, Hedorah (ook wel: Het Smog Monster), King Ghidorah, King Kong, Mechagodzilla, Minya Godzilla (ook wel: Godzilla junior), Mothra en Rodan).



Als beste Godzillakenners (elk acht goed) kwamen Coert Wigbels en Rob Leemhuis uit de bus, die een mooi verpakte zak met bijzonder vieze Japanse snoepjes wonnen, een soort tumtumkussens met vulling van bijvoorbeeld een soort pindakaas. Een andere bezoeker schaamde zich voor zijn lage score: ,,Terwijl ik thuis een heleboel Godzillafilms heb, zelfs 'Destroy all monsters!' waar ze bijna allemaal inzitten.''

16. My Neighbor Totoro (1988, Hiyao Miyazaki). Anime. Meisje met een kind op de rug wacht - naast een reusachtig wezen - in de regen op de bus.

17. Tatouage. Stukje documentaire van Arte.

18. Battle Royale (2000, Kinji Fukusaku). Lastige en brutale scholieren worden keihard aangepakt.

19. Tekkon Kinkurito (2006, Michael Arias). Anime. Kinderen vluchten door een kleurrijke stad.

20. Ringu (1998, Hideo Nakata). Spookachtige vrouw verschijnt op televisie in meer dan 3-D.

21. Dolls of Harem (1986, Noribumi Suzuki). Duurste verkrachtingsscene aller tijden (denken we).

22. Yatterman (2009, Takashi Miike). Grote robothond heeft grote, maar kuise robotseks met grote robotvrouw-annex-tank.

23. Spirited away (2001, Hiyao Miyazaki). Anime die bijna tussen wal en schip was gevallen: de stookruimte van een reusachtig badhuis.

24. Funky Forest: The First Contact (2005, Katsuhito Ishii, Hajime Ishimine, Shunichiro Miki) Een potje tennis na schooltijd, met bloedzuigers.

25. The Taste of Tea (2004, Katsuhito Ishii). Driestemmige en meezingbare lofzang op de bergen.

Presentatoren De Zilveren Strandjutter (Saranjutah-san) en de Kesanova (Kesanova-san) in hun salaryman-outfit zijn blij met de opbrengst, want alle beetjes helpen, maar ook met de leuke avond.

(De foto's zijn van Jacco de Boer, de bovenste is wat gestripfotoshopt, de poster is gebaseerd op een ontwerp van Steve Schiavello)

Turn off your mind

In 1966 ging John Lennon naar een pas geopende Indiase boekwinkel, op zoek naar iets van Nietzsche. Hij kwam thuis met een handboek, gebaseerd op het Tibetaanse dodenboek, The Psychedelic Experience.

When in doubt, relax, turn off your mind, float downstream staat daar ondermeer in, dat in het Beatlenummer Tomorrow Never Knows terugkomt als turn off your mind / relax / and float downstream. Dat nummer is geschreven onder invloed van dat boek en andere zaken.

Lekker psychedelische muziek is het, helemaal in deze remix die ik op YouTube vond en waar ik zelf een filmpje bij prutste. Dat je zoiets gewoon met je laptop in je keuken kunt maken, dat is toch wel een mirakel.

Het nummer zat in de film 'Sucker Punch' die ik gisteren zag, vandaar.

De vrouw met de dubbele wimpers

In elk geval een van de meer dan vijftig biografieen over Elizabeth Taylor (ze stellen geen van alle veel voor) schrijft dat ze geboren was met een afwijking: dubbele wimpers.

Dat zou - met haar paarsig-blauwe ogen en zwarte haar - haar zo'n opmerkelijke uitstraling gegeven hebben. Of dat waar is, van die wimpers, heb ik nooit kunnen ontdekken. Ze krijgt zat close-ups, maar is dan ook behoorlijk opgemaakt. Ze was een zegen voor de eyeliner-industrie.



Taylor zal vooral herdacht worden als de filmster die zo vaak trouwde, maar ze heeft in een paar meer dan behoorlijke films gespeeld: in elk geval A place in the sun, Giant, Who's afraid of Virginia Woolf, Cat on a hot tin roof. Daar gaan we niet lullig over doen: bekijk ze maar. Vooral Virginia Woolf, met haar en Richard Burton, is geweldig.


Met Burton had ze een veel besproken relatie gekregen toen ze beiden - getrouwd nog - in Cleopatra speelden. Gecorrigeerd voor inflatie schijnt het nog altijd de duurste film aller tijden te zijn. En een van de grootste flops. Anderzijds was het ook de inspiratie voor Asterix en Cleopatra.



Burton en Taylor waren twee keer voor filmopnamen in Nederland. Eerst in 1965 voor opnamen van The spy who came in from the cold (daar speelde Burton in), toen in 1968 voor Secret Ceremony, met Liz Taylor. Beide keren logeerden ze in Huis ter Duin in Noordwijk.

Voor Secret Ceremony waren ook Robert Mitchum en Mia Farrow meegekomen. De opnames werden in de duinen gemaakt en in de Leeuwarder Courant stond ondermeer de volgende beschrijving van Liz Taylor onderweg naar de set:

Gebogen, in het diepst denkbare decolleté, zwoegde ze de fotografen tegemoet, die van de duinen af in hun zoekers iets geweldigs moesten zien. Want een hunner riep juichend: ,,Deze plaat gaat de wereld over. Dit is werkelijk iets ongelofelijks.''

Die 'ongelofelijke plaat' is nergens te vinden. In de LC stond destijds deze minder spectaculaire foto van de wachtende Farrow (met pruik), Mitchum en Taylor, die toch nog een glimp toont van dat 'diepst denkbare decolleté'.

Ballen en borrels

De bedrijvencontactdagen, een beurs in wat voorheen de Frieslandhal heette, zijn een jaarlijks hoogtepunt voor heren en iets minder dames uit het midden- en kleinbedrijf. ,,Er zijn hier heel erg veel slecht geklede mannen'', oordeelde Kees, die er kijk op heeft.

Er waren meer bezienswaardigheden. Een fantastisch subtiel bewegende lasrobot, het provinciehuis als zandkasteel, een vloer waar een ondiepe vijver met keien op geprojecteerd werd. Als je erover liep kwamen er kringen in het water. Heel wat iPads, maar minder dan je zou verwachten, honderden schaaltjes met borrelnootjes en er werden opvallend veel ballen weggegeven als relatiegeschenk.

Ik heb zelf een mooie rode gescoord. Volgens Omrop Fryslan-baas Jan Koster, die wilde laten zien hoe goed hij een bal hoog kan houden, was deze bal daarvoor veel te licht.

Normaal is de borrel van de gemeente Leeuwarden een netwerkhoogtepunt, maar de stand van Leeuwarden was nu verdacht leeg. BCD-gangers op zoek naar een gratis versnapering stelden schielijk vast dat hier niks te snaaien viel. Gelukkig was het verderop bij Sneek dik feest.

Toch had Leeuwarden wel een borrel, maar hoog boven het beursgepeupel: in het panoramacafe van het WTC-hotel, met uitzicht op de flats verderop die fonkelden in, zoals Heine zou zeggen, Abendsonnenschein. Toen wij er kwamen was het feest al voorbij en propte men zich in de lift naar beneden, want de Cambuurborrel zou zo beginnen.


Koestering



Andries Veldman van het stadsblad Liwwadders was er ook, en wees er trots op dat hij in het blad De Zakenspiegel staat. Het gaat om koestering, beweert hij in dat verhaal, dus hij werd meteen gekoesterd: een goed moment voor een Zakenspiegelfoto.

Een vrijgezellenfeest

Een eetclub met leden die gewoonlijk zelf koken had me meegevraagd naar wokrestaurant Jasmine Garden aan de Groningerstraagweg. Dat is een enorm eetpaleis met veel rood, dat populair schijnt te zijn bij voetbalploegen en zo. Je kunt er zoveel eten en drinken als je wilt voor €28,50.

Je moet wel alles zelf opscheppen, waarna een kok - de baas van Jasmine Garden, denk ik - het voor je wokt. Dat heeft tot gevolg dat als je er met een grote groep zit, er voortdurend mensen weg zijn. Die staan in de rij bij de wokkok.

De dames van het restaurant zijn in de bediening, met een voortdurende glimlach al lijkt mij daar in zo'n soort bedrijf weinig aanleiding toe.

,,Is er iemand jarig?'', vroeg een dame die hier de leiding leek te hebben.

,,Dit is Kees zijn vrijgezellenfeest'', wees Jacco. ,,Hij gaat dinsdag trouwen met Rob.''

,,Wat jammer!'', zei de gastvrouw. ,,Maar ik ben blij voor uw vrouw. Het is wel een vreemde naam voor een vrouw, Rob.''

,,Het is een man'', vulde Jacco aan. Dat had ze niet aan zien komen, ze betrok een beetje. Maar de schrik was maar kort, even later verscheen ze met een collega en een sorbet met sterretjes erop, waarna ze geestdriftig meeklapte met ons 'Lang zal hij leven'.

Voor wie zich zorgen maakt: Kees gaat niet trouwen. In ieder geval niet komende dinsdag en ook niet met Rob.

De schrik van de Nieuwestad

Simpel filmpje voor kijkers met incasseringsvermogen, net gemaakt met telefoon en een beetje nabewerking. Opgenomen dadelijk na de vertoning in Cinema van de matige griezelfilm 'The Hole'.

De muziek is van Bernard Herrmann. Hij is de componist van veel Hitchcockfilms, maar alle lof voor wie weet uit welke film deze muziek komt.

Filmer Ismaël Lotz stuurde de avond dat dit geplaatst werd al een berichtje, dat het de muziek is van The Day The Earth Stood Still (de echte, niet die flut-remake met Keanu Reeves). Knap, al vermoed ik dat hij er zo'n herkenningsprogrammaatje van zijn iPhone op heeft losgelaten.