Paradise


Op de bruiloft van bloemenman Gerben en zijn vriend Martin - de allereerste homobruiloft die ik meemaakte, veel verschillen met andere bruiloften waren er niet, wel meer bloemen - trad ook de Leeuwarder band Le Mistral op.

Dat is een eigenaardige band, die bestaat uit moeder Klafia Span (zangeres), haar man Frans de drummer en zoon Christiaan, gitarist, die alle nummers maakt. Hun bekendste nummer, in Leeuwarden en omstreken dan, is 'Paradise'. Bij de karaoke in het cafe in de Kleine Kerkstraat schijnt dat een van de populairste meezingers te zijn. En op concerten moeten ze dat ook telkens weer brengen.

Om Le Mistral heeft zich een cultus gevormd, die heel lollig is. Iedereen doet net of staan de Stones daar op het toneel, juicht en joelt, er wordt gestagedived. Tientallen jongens proberen Klafia Span een hand te geven terwijl ze op het podium staat. Meisjes roepen luid 'Christiaan! Christiaan', als de in zichzelf gekeerde gitarist een solo doet.

De muziek, daar wordt verschillend over gedacht, maar het is moeilijk om niet meegesleept te raken. Toen ik een keer met Kees bij een concert in Zalen Schaaf was, nam Kees mij spontaan op de schouders. Hij heeft een week last van de rug gehad.

Enfin: ze speelden dus Paradise en nog een nummer op de bruiloft.

,,Mag ik wel met u op de foto?'', vroeg ik Klafia Span na afloop.

Dat mocht. De hele band bleef zelfs netjes wachten tot de fotograaf (Pietrix Runia) tijd voor ze had.

Rode vlek

Uit Poppenwier komen een filmende broer en zus, die samen zijn afgestudeerd aan de Filmacademie in Amsterdam. Daar moest ik het mijne van weten, dus ik belde ze op. Ze kwamen deze week toch in Friesland, vertelden ze, dan konden we wel even praten.

Alleen: hun moeder thuis heeft geen dvdspeler, dus daar konden we hun film niet bekijken. Op de krant is het een hele heisa om zulke techniek voor elkaar te krijgen, dus ik stelde maar voor om bij mij thuis af te spreken.

Bij mij buiten is ook de foto gemaakt (zie boven) door Niels Westra.

Het is eigenaardig, filmkijken terwijl de makers op de bank bij je in huis zitten. Toen de film, 'Wolf' was afgelopen, zei de jonge regisseur Joris Hoebe: ,,Het is net of er een rode vlek in je beeldscherm zit.''

,,Ik weet wel zeker van niet'', zei ik. Dat krijg je ervan als je filmmakers in je huis haalt. Met mijn tv is namelijk niks mis, ik heb het die avond nog uitgebreid gecontroleerd.

Licht

De techniek staat voor niets. Ik kreeg van pa en mem twee tuinlampen, die bij de CAF in Hollum te koop zijn. Overdag verzamelen ze energie in een zonnecel in hun kap, als het donker wordt beginnen ze een beetje gelig te gloeien. En hoewel er in mijn tuin (op het noorden) niet de hele dag zon is, doen ze het nog, ook!

Met heel lange sluitertijd kun je er zelfs een foto van maken. In het echt geven ze lang zoveel licht niet.

Allemaal hetzelfde

Heel druk was het niet op het badstrand van Hollum, vanmiddag. Veel gezinnen met kleine kinderen, windschermen, vliegers en batjes met ballen. (Die bult op de horizon is Terschelling).

Het meest in het oog springende daar is een cirkel van panelen, waarop Dirk Hakze de hele zomer felgekleurde zeegezichten schildert.



Dat heeft hij al op allerlei eilanden gedaan, ook al eens eerder op Ameland volgens mij, maar het is leuk voor toeristen. Die slenteren er, meestal met kinderen, tussendoor, lezen dat de werken straks voor 1200 euro het stuk te koop zijn en dat er door ziekte vandaag (zaterdag dus) niet geschilderd wordt.

,,Ze zijn allemaal hetzelfde, mama!'', riep een meisje, nadat ze het eens goed bekeken had. Kunstkritiek - je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Onder een detailopname met ernaast een echt stukje strand.

In de tuin

Deze zomer lijkt er een te worden - op mijn weblog althans - van foto's van kinderen in de tuin. Om het gevoel van vertedering nog wat te verhogen een foto die ik zojuist vond in de pc van pa op Ameland.

Scheer het achterhoofd van de voorste kaal, knip de langste krullen af, verf het haar donkerder en zet hem een bril op, dan zie je zo wie het is. De achterste is Merle. Die ook al lang een bril heeft, maar nog wel haar haar. Je zou er weemoedig van worden.

Hollum? Waar ligt dat?

In de loop van de avond kreeg ik een sms van Wybren, die bij de Tour de France zit. Hij ried me het programma Studio Sportzomer aan: ,,Kijk vanavond goed en luister naar de kijkersvragen.''

Het is een programma waar Mart Smeets op een terras de dag van de Tour de France doorneemt. Hij had Anky van Grunsven en haar vriend als gasten aan tafel. Zij heeft met fietsen niets te maken, hij wel een beetje want zijn pa fietste vroeger.

,,We hebben een kijkersvraag voor je'', zei Mart Smeets. ,,Van Asing Walthaus uit Hollum. Nooit van gehoord Hollum, weten jullie waar dat ligt?''

Ik liet stomverbaasd mijn boek zakken, want zo vaak hoor ik mijn naam niet op tv en zeker niet in sportprogramma's. Ik was er zo af dat ik de vraag niet eens goed hoorde. Die ging erover of Anky van Grunsven de Alpe d'Huez net zo snel te paard op zou kunnen - als de weg niet verhard zou zijn - als een wielrenner.

,,Ik vond het net een vraag voor jou'', zei collega Wim vanmorgen. Maar ik wist van niks: ze hebben daar op de redactie zelf een vraag verzonnen over paardensport, omdat alle binnenkomende kijkersvragen over wielrennen gingen en dat is niet leuk voor Van Grunsven.

Kan best. Maar dat zo'n Mart Smeets niet eens weet waar Hollum ligt, dat valt me tegen.

(de foto is van Siep van Lingen)