De zee! De zee!

Honderd procent zeker is het niet, maar dit zou wel eens de eerste keer kunnen zijn dat Schumi, tien of elf jaar, de zee ziet, zaterdag 18 oktober, half vijf 's middags. Ik was vooral benieuwd of hij er zo in zou lopen, maar dat gebeurde niet. Elke lantaarnpaal waar we langs liepen vond hij boeiender.

Nacht van de Kletskoek

,,Zijn ze van echt goud", vroeg een meisje van het Berneiepenloftspul. Je kon aan haar gezicht zien dat ze het graag zou geloven. Maar Gouden Gurbes zijn van een hard soort plastic. Wel liggen ze lekker zwaar in de hand en zijn ze zeer geschikt om triomfantelijk mee te zwaaien, wat zaterdagavond, of eigenlijk namiddag, zes keer gebeurde.

Voor de zevende keer mocht ik de uitreiking van de Gouden Gurbes aan elkaar praten, de prijzen voor Iepenloftspullen. Deze keer had je voor het eerst - volgens mij - mensen op het podium die eerder een Gouden Gurbe in ontvangst namen. Anneke Hogeven, die de kostuums maakt van het Berneiepenloftspul, en Tjerk Kooistra, regisseur van het iepenloftspul van Jorwert. Nou ja, Kooistra had inmiddels een baard en een kind gekregen, dus het was toch een beetje anders.

(De foto is van Jacob van Essen)

Wat later op die avond was er een Cafe van de Kleine Wetenschap, als onderdeel van de Nacht van de Liefde. Daar was ik spreekstalmeester, bij Gert ter Horst (op de foto), die hersenscans liet zien van verliefde mensen en van mensen met liefdesverdriet, en bij Jaap-Guus Waldorp, die het over de evolutie van de liefde bij de mens had en elk zijpad insloeg dat hij tijdens zijn verhaal tegenkwam. Hij verdwaalde en het publiek met hem.

De beste weetjes van Ter Horst heb ik vandaag in mijn column gebruikt: dat liefde ongeveer zes maanden duurt en liefdesverdriet ongeveer zeven. En dat het eten van lekkere dingen, en blijkbaar vooral toetjes, kan helpen tegen liefdesverdriet en misschien zelfs depressies. Omdat verdriet een bepaald deel van de hersens (de insula) afremt en toetjes het juist stimuleren.

Maar: Ter Horst verricht onderzoek naar zulke toetjes in opdracht van Danone en Campina, dus misschien is dit belangenverstrengeling.

(De foto is van Ruben van Vliet)

Aan het eind van de avond was er een Late Night Talkshow van de Nacht van de Liefde, die gepresenteerd werd door Anneke Douma en mij. Anneke had ooit verteld dat ze wel een talkshow zou willen, maar daar was nog nooit iemand op ingegaan. Dit was een mooie gelegenheid.

We zaten samen op de bank, met de gast tussen ons in, en dronken er een biertje bij. Het werkte goed, vond ik zelf, lekker rumoerig en rommelig. Jan Drost, schrijver van Het Romantisch Misverstand, die op de foto tussen ons in zit, was eerst nog wat zenuwachtig: ,,Wat gaan jullie vragen dan?", wilde hij steeds weten. Maar dat zeiden we niet, ook omdat we dat zelf nog niet precies wisten.

Bijna hadden we, ik kan het nu wel verklappen, iemand zo ver dat hij tijdens onze talkshow een aanzoek aan zijn vriendin zou doen. ,,We hebben het er al lang over gehad", had hij ons verteld. ,,Maar ik heb nog nooit echt een aanzoek gedaan." We hebben een tijd op hem ingepraat, maar hij zag er toch maar vanaf. En op zo'n Nacht van de Liefde moet het natuurlijk wel van harte gaan.

(De foto is van Hans Jellema)

Kein Problem mit Schumi

Omdat het dierendag is, ben ik met Jantien en haar zoon Jelle naar het asiel van Sneek geweest, om Schumi te bekijken. Schumi is een spaniel-achtige hond, die heel hoog kan springen en een erg vriendelijke indruk maakt. Hij is tien. Als je zegt 'zit', gaat hij zitten.

Jantien vond het een rare naam, maar het heeft ook wel iets grappigs vind ik, de bijnaam van Michael Schumacher. ,,Mit Schumi habe ich kein Problem, ich finde, das ist eher ein sympathischer Kosename", zei Schumacher daar zelf over.

Astrid van het asiel vertelde dat Schumi heel meegaand is. Hij komt uit een echtscheiding en zat tot eind mei in een bench. Hij is energiek, kan naast de fiets lopen en doet verder niet moeilijk. Alleen houdt hij niet van herders. Daar heeft hij zelfs zo'n hekel aan dat hij ze aanvliegt, als hij de kans krijgt.

Naast Schumi zat de ook zeer rustige Fiona in een kooi. Die komt uit Spanje en lag op een kussen zich niks aan te trekken van alle kijkers. Die is vijf en zag er ook wel leuk uit vonden we.

Ze liet zich alleen niet zo makkelijk fotograferen.

Voor de volledigheid gingen we ook even in Leeuwarden langs, maar daar vonden we niet echt een geschikte kandidaat. Wel het kooikerhondje Boris, dat een leuk koppie heeft maar, volgens het briefje dat op zijn kooi gehangen was, kan bijten. Ook tien jaar.

Wij zijn het meest gecharmeerd van Schumi. Maar wat zegt pa?

Is dit een mens

In de Sint Jacobsstraat is de hele kinderboekenweek een popupstore, een tijdelijke boekenwinkel, waar maar een boek te koop is.

Dat is het door 58 leerlingen van obs De Oldenije gemaakte Dat vind ik bijzonder. De boeken - ze zijn gedrukt in een oplage van 750 stuks, 15 euro - hangen in de winkel aan het plafond. Het komt erop aan welke je kiest, want in vijf ervan zit een gouden boekenlegger, die recht geeft op een prijs.

In het boek staan foto's van leerlingen, die een bordje voor zich houden met iets wat ze bijzonder vinden. De fotografe, Bette Mink (zes jaar), was woensdagmiddag in de popupstore, om bezoekers op de foto te zetten. ,,Het kost niks", zei ze als aanmoediging.

Ik wilde wel op de foto. Er lag een stapeltje leitjes bij de fotostudio, met dingen die je bijzonder zou kunnen vinden, zoals een ijsje of een vlinder. Die waren er al op getekend.

,,Welke zal ik doen", vroeg ik Bette. Daar dacht ze even over na, toen trok ze er een leitje uit. ,,Een mens", zei ze.  ,,Want jij bent ook een mens." Daar was niks tegenin te brengen. Bovendien zijn mensen ook echt bijzonder.

Bette maakte een kleine reeks foto's, terwijl andere leerlingen bellen bliezen. Bovenstaande vind ik het mooist.

(Foto Bette Mink) 

Een wereldwijde hond

Een groot deel van Nederland was al te zien op Google Streetview, maar de Waddeneilanden niet. Tot dit weekeinde, want Ameland is nu aan Streetview toegevoegd.

Pa had al eens gezegd dat hij de auto had zien rijden, maar daar had ik verder niet over nagedacht.

In het raam van het huis aan De Meer is de camera-auto van Google weerspiegeld. Dat had ik al bekeken. Toen kwam de tip van Cor van der Laag om daar eens beter naar te kijken en de hoek om te gaan. Want daar rechts, tussen het andere huis en de boomstam, staat iemand.

Ga je wat dichterbij, dan wordt al snel duidelijk: dat is pa, met Joppe. 

Kijk maar. Het gezicht van pa is geblurred, maar de hondekop niet.

Joppe kreeg twee week geleden een spuitje, maar op Google Streetview leeft hij nog even voort. De hele wereld kan het zien. Er was vast geen opzet in het spel, maar je vraagt je onwillekeurig af: hoe krijgt pa dat toch altijd weer voor elkaar.

(Met dank aan Cor van der Laag.)

George & George

Daar rechts, in de rolstoel, zit George Sluizer, de filmmaker van Spoorloos, die zaterdag is overleden. Deze foto is in het Fries Museum gemaakt, op 27 maart vorig jaar, toen  Slieker Film geopend werd.

Daar deed ik een toneelstukje als George Christiaan Slieker, de ondernemende Drachtster kermisbaas die in 1896 de eerste bioscoopvoorstelling van Nederland gaf op de Leeuwarder kermis.

Daarvoor was een operettepak gehuurd met een veel te klein hoedje. Met Isabelle Diks en Jannewietske de Vries mocht ik op een grote knop drukken, als openingshandeling.

Of George Sluizer dit gesol met zijn naamgenoot amusant had gevonden weet ik niet, maar hij leek zich in het algemeen wel te vermaken. Op deze foto kletst hij met Johan Heldenbergh, van Broken Circle Breakdown, de openingsfilm.


(De foto's zijn van Martin Hulsinga)