Filmstad Sneek

In plaats van te vergaderen maakte het Cinema Asconabestuur gisteravond een uitstapje, naar Sneek deze keer, waar in de uitstekende bioscoop 'Iron Sky' te zien is. Draaide een keertje in Groningen, maar verder nergens in het noorden.

,,Die heb ik wel gedownload'', zei een van de bestuursleden, die met kleine kinderen zit en daarom de wereld heel anders beleeft. ,,Dan kunnen we hem gewoon thuis bekijken.'' Hij ging niet mee.

,,Ik moet er de volgende dag al heel vroeg uit'', zei een ander bestuurslid, bij wie de jaren wat beginnen te tellen. Hij ging evenmin mee.

,,Ik ben dan op vakantie'', zei een derde bestuurslid, die tevens penningmeester is en twee jaar geleden 100 euro uit de Ascona-kas als bijdrage aan de makers van deze film zou overmaken. We hebben de hele aftiteling uitgekeken, maar Cinema Ascona werd niet genoemd.

Wel mee gingen Bert, vaste bezoeker van het Cinema Ascona filmfestival te Kubaard (dit jaar op 25 augustus, zet maar vast in de agenda), Iris, met wie een paar maanden terug de Bollywood-avond is gehouden, en Rik.

De voorzitter had voor alle zekerheid gereserveerd, want deze bijzondere film draait bijna nergens anders. Maar nodig was het niet: we hadden de hele zaal voor ons alleen. Leve Cine Sneek!

Manhattan/Ameland

Eigenaardig berichtje: het eiland Ameland zou de maat zijn van allerlei zaken. Zo zouden afgebroken stukken gletsjer of rookpluimen van vulkanen geregeld worden aangeduid als ,,zoveel keer groter dan Ameland''.

Nooit iets van gemerkt. En het was me evenmin opgevallen dat er een sterke overeenkomst zou bestaan tussen het eiland Manhattan in New York en Ameland. Beide eilanden zouden ongeveer even groot zijn en een overeenkomstige vorm hebben.

Om dat te controleren plakte ik een kaart van Ameland over een plattegrond van Manhattan. De dorpen staan er als silhouetten in. Het Metropolitan Museum is dan aan de rand van Nes, het stadhuis van New York staat midden in Hollum, met Ground Zero net buiten het dorp. Buren ligt lekker rustig in een hoekje van Central Park en Ballum ligt op het kruispunt van Fifth Avenue en Broadway.

De bocht om met vier ton hout

Precies een week geleden reisde ik met Kjeld Duits naar de matsuri van Sawara, een uur of twee treinen vanaf Tokio. Een bezoek aan Japan, had Kjeld gezegd, is niet compleet als je geen matsuri hebt bijgewoond. En hij heeft gelijk.

Een matsuri is een optocht - met alles eromheen: lampions, eettentjes, optredens van dansgroepen - van traditionele houten wagens van een paar verdiepingen op massief houten wielen.

De beroemdste is die van Gion, een wijk in Kyoto, waar het kennelijk allemaal begonnen is en de wagens wel drie lagen hoog zijn en vier ton kunnen wegen.

Hier in Sawara begonnen ze er in de negentiende eeuw mee, vertelde iemand van de organisatie. Elke wijk heeft zijn eigen wagen, met bovenop een allegorisch of historisch beeld en de wagen zelf vol houtsnijwerk en goudbeslag. Aan boord zit een orkestje, dat fluit- en trommelmuziek maakt die erg in je hoofd blijft hangen.

Zo'n wagen wordt aan een lang touw voortgesleept door de jeugd van de wijk, allemaal met dezelfde kleren aan. Kleine kinderen voorop, dan de meiden en tenslotte de jongens, die het zware werk doen en van wie sommigen 's morgens al aan het bier of de rijstwijn zitten.

Het gesleep is vooral in de bochten fascinerend om te zien, want de assen bewegen niet. Dus zo'n houtblok van een paar ton moet min of meer de bocht omgeschoven worden.

Voor- en achterin de wagen gaan stevige palen, om kracht tegenaan te kunnen zetten, iemand giet water op het wegdek om het duwen te vergemakkelijken, het orkestje speelt onverstoorbaar door en dan gaat - verrassend snel, uiteindelijk - de kar met veel gekraak de hoek om.


Ik kreeg maar geen genoeg van dat krachtsvertoon en heb van een van die karren een filmpje gemaakt. Kijk maar hoe vlot het bochtenwerk gaat, na veel gedoe vooraf.

Deze foto maakte Kjeld. Zijn mooie foto's van de matsuri staan hier, maar je kunt ze denk ik enkel zien als je op facebook ingelogd bent. Vanaf de 36-ste seconde loopt hij door het beeld van het filmpje.

Koperdieven, opgepast!

In de buitenwijken van Kunming worden koperdieven - of mensen die het op kabels in het algemeen gemunt hebben - keihard aangepakt, dat zie je wel aan dit bord. Ook in deze tijd waarin werkelijk overal in China, zelfs op de meest afgelegen bergtoppen, mobiel bereik is.

Les fleurs du bien

Olga, die de planten in mijn huis verzorgde, had voor mijn thuiskomst bloemen op tafel gezet. Dat was aardig.

Toen ik een dag thuis was, belde de buurman aan: er waren bloemen bezorgd, maar al anderhalve week geleden. ,,Ze zijn niet zo mooi meer'', zei hij maar vast.

Het bleek van de directie van NDC Mediagroep te zijn, omdat ik daar al 25 jaar werk. Ze waren inderdaad wat aan de droge kant, maar je moet een gegeven paard niet in de bek kijken. Ik zette ze voor de vorm toch nog maar in een vaas.

Een dag later belde de buurvrouw aan. ,,Er is alweer een bos bloemen voor je bezorgd'', zei ze. Deze keer ging het om een verse bos, van de hoofdredactie, ook al vanwege dat ik 25 jaar stukjes voor de krant schrijf.

Om alles compleet te maken kreeg ik op de krant zelf ook nog een bronzen kunstvoorwerp op marmeren voet, waar ik wat mijn twijfels over heb.

Gegeven paard of niet, doe mij de bloemen maar.

Een rit met de Kokmeeuw

De Yurikamome-trein mag je geen monorail noemen, want hij rijdt op rubber banden over een betonnen baan. Chauffeurs en conducteurs zijn er niet: alles gaat automatisch. Dat heeft als bijkomend voordeel dat je helemaal voorin kunt zitten, voor het allerbeste uitzicht.

 De trein is genoemd naar de kokmeeuw, want hij loopt langs de baai van Tokyo met een kunstmatig eiland (Odaiba). Daar is ondermeer een opgespoten strand waar je niet mag zwemmen, voetballen of frisbeeën, er staat een forse kopie van het Amerikaanse vrijheidsbeeld, er is een futuristisch conferentiecentrum en natuurlijk zijn er allerlei megawinkels. Japanners mogen graag shoppen.

 De rit is fantastisch, een kruising tussen een achtbaan en een sciencefictionfilm. De trein gaat de hoogte in, zodat hij onder een witte hangbrug door kan die op de Golden Gate lijkt, en om daar te komen maakt hij een bocht van 270 graden.

 Ik was in elk geval zo opgetogen, dat ik pas later op het filmpje zag dat het onderweg heel slecht weer is geweest.

(Het muziekje is van Kenji Kawai, van de soundtrack van Avalon)