Lezersvraag

In blaadjes voor stadskenners staat bij dit soort foto's altijd: 'Waar is dit?'

Ik kan verklappen dat het in Leeuwarden is en deze foto niet is gephotoshopt of zoiets. Alleen het namaak-polaroideffect is een toevoeging van mijn smartphone, voor de rest was alles werkelijk zo. De oplossing is elders op deze pagina verstopt.

Want het is natuurlijk het uitzicht op de Prinsentuin vanaf de Groene Weide, met de Dominicuskerk weerkaatst door het hokje waarin ik vanmorgen op de bus naar Ameland stond te wachten. Dat boom-achtige ding in het midden is de donkere weerspiegeling van het hoofd van de fotograaf.

Brons!

Deze moest nog: twee weken geleden schreef ik onderstaande column, toen ik net terug was uit Athene, over de Special Olympics. Daar hoort eigenlijk bovenstaande foto bij, van het trotse Nederlandse estafetteteam. Onder de column staan ze nog een keer, maar dan op de tribune, na de uitreiking.

columnzenuwachtig

Het goudgele strand op zolder

In 1958 namen Johnny Kraaykamp (gistermiddag overleden, 86 jaar) en Rijk de Gooyer 'Op het goudgele strand van Ameland' op op een zolderkamer in Amsterdam. Tekst en muziek van Pi Vèriss en Ad van der Gein (Coctail Trio), met de beide zangers als medecomponisten. De Hawaiiangitaar werd bespeeld door Theo Ehrlicher. Voor de liefhebbers: het echte liedje (mijn oma zong het soms, net als die andere Johnny-en-Rijkhit 'Eenzame cowboys') is langer.

Ascona in de regen

Wat nou, slecht weer?

Rond de honderd bezoekers waren er bij de derde Cinema Ascona in Kubaard, tot en met de chapter Zwolle (op de motor) en de chapter Den Haag (in de auto) toe. De dappersten zetten hun tent op en bleven slapen. Een enkeling was met de camper gekomen.

Bij de vorige twee afleveringen werd er nogal eens meditatief naar zonsondergangen gestaard, maar dat was er door het weer deze keer niet bij.

Er waren vier vertoningsplekken, allevier onderdak en dit keer was er het meest uitgebreide kinderprogramma ooit: dat begon om half vijf en duurde zo'n beetje tot negen uur.

Toen moesten de kinderen weg, want de grote-mensenfilms begonnen dadelijk met een bloederige monsterfilm rond een mislukte borstimplantatie. Een meisje dat na negenen nog iets te drinken kwam halen liep veiligheidshalve met de handen als oogkleppen tegen haar gezicht.

Kinderfilms

Komanenko (Tsuneo Goda, 2006). Japanse poppenfilm over een creatief katje.
Buurman en buurman (Lubomír Beneš, 1976 en verder). Hoewel bij iedereen bekend, de hit van het voorprogramma.
Iep! (Rita Horst, 2010). Aandoenlijke film over een vogelmeisje en haar adoptie-ouders. De achtjarige Ebe-Jan legde me na vijf minuten uit dat ze de film thuis ook hedden, zijn zusje er dol op is en dat het zielig zou aflopen maar ook weer niet heel erg zielig.
en op algemeen verzoek nog een keer Buurman en buurman.

Garagerockzaal



In de garagerockzaal draaiden muziekfilms van Jaap, als de documentaire Full Metal Village (Sung-Hyung Cho, 2007). Documentaire over het Duitse dorpje Wacken, dat zich opmaakt voor een metalfestival. De aanwezige kijkers van Duitse afkomst voelden de neiging, zich voor hun landgenoten te verontschuldigen. Eerder was er de bowlingkomedie Kingpin (1996, Bobby en Peter Farrelly), later was ook nog de muziek-behangfilm Hairspray (John Waters, 1988) in de grote zaal, als vervanging voor een snorrenmuziekmusical, die helaas niet op tijd was binnengekomen.

Het goede nieuws in de garagerockzaal was overigens dat de reusachtige tv die laatst bij het grof vuil stond het doet. Het geluid ook. Toen een test met Oldboy goed uitpakte, maakten we een foto van het verheugde bestuur.

Nieuwe zaal (geheel van landbouwplastic!), met filmvoorliefdes van Kees)

Tekkon Kinkurito (2006, Michael Arias). Anime. Kinderen vluchten door een kleurrijke stad. Zie ook hier.
Casshern (Kazuaki Kiriya, 2004) Mythische, niet na te vertellen film met mutanten, robots en erfopvolging.
Oldboy (Chanwook Park, 2003). Man neemt wraak na 15 jaar eenzame opsluiting.

Jouke's Romcomkantinezaal



Dat is die zaal met metallieken bekleding, achterin.
Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole (Zack Snyder, 2010). Prachtige uilenanimatie, die me weinig aan leek toen hij in de bios werd aangekondigd, maar daar kon ik me wel eens in vergist hebben.
Pedal (Peter Sutherland, 2001) Fietskoeriers in New York.
There's something about Mary (Peter & Bobby Farrelly, 1998). De speelfilm die sperma salonfähig maakte.
Essential killing (Jerzy Skolimowski, 2010). Politieke gevangene probeert te ontsnappen.
This is America (Romano Vanderbes, 1977). De minder bekende kanten van het leven in de Verenigde Staten.
Sick Nurses (Piraphan Laoyont, Thodsapol Siriwiwat, 2007). Bovennatuurlijke wreker in een Thais ziekenhuis dat gemene zaakjes doet in de orgaanhandel. Een voorproefje van deze film was op Cinema Ascona Safety.
Beerfest (Jay Chandrasekhar, 2006). Fight Club voor bierdrinkers.

Grote zaal: Jacco in Shorts


Korte films, van internet geroofd en uiteenlopend van billenkoek in slowmotion tot poppenhuisplaatjes van Berlijn.

Alle titels hieronder zijn gelinkt naar het filmpje op internet, voor wie thuis nog eens wil nagenieten van bloedige borstimplantaten of allegorische tekenfilms over toegeven aan Het Gevaar.


Boob
Sorry I'm Late
Little Big Berlin

The Real James Bond
Yellow Cake

Liten Penis

Cinnamon Chasers - Luv Deluxe

Inception Dubstep
Read My Lips Speziale
Buttocks

Grote zaal: Snorren en muziek



De beste snorren uit film en muziek, hun semiotiek en betekenis. Een belangwekkend en wetenschappelijk onderbouwd programma van Kees en mij, beiden met snor (de foto is van Deborah Tienstra), al viel die van mij in het water naast die van Kees.

1: Snorrenkwis (zie boven)
2: Caveman (Carl Gottlieb, 1981). Groene oertijdhagedis jaagt op Ringo Starr.
3: Easy Rider (Dennis Hopper, 1969). Born to be wild, met stoere motorsnor.
4: Gone with the wind (Victor Fleming, 1939). Clark Gable toont elegante potloodsnor en geeft verder nergens een damn om.
5: Wild at heart (David Lynch, 1990). Willem Dafoe toont de sinistere kantjes van de potloodsnor.
6: Magnum p.i. (1980) Intro van de tv-serie met snorremans Tom Selleck.
7: John Holmes documentaire. De pornosnor die nooit echt aandacht kreeg.
8: Giorgio Moroder (1978). Tiroler muzieksnor is trots op Oscar voor Midnight Express (1978).
9: Jeremiah Johnson (Sidney Pollack, 1971). Robert Redford met terug-naar-de-natuur-snor. En baard.
10: Oldboy (Chanwook Park, 2003). Voorbeeld van wat persoonlijke verwaarlozing met een man kan doen.
11: I want to break free (David Mallet, 1984). Voorbeeld van een natuurlijk samensmelten van gezichtshaar en travestie.
12: Schatjes! (Ruud van Hemert, 1984). De Hollandse gezagvoerderssnor, gedemonstreerd door Rijk de Gooyer en Peter Faber.
13: Lust for life (Vincente Minnelli, 1956). Vincent van Gogh (rode snor) hanteert het scheermes.
14: American werewolf in London (John Landis, 1981). Knaap wordt geconfronteerd met lichaamsbeharing.
15: Let's stick together (1976). Nachtclubsnor van Bryan Ferry.
16: Smokey and the bandit (Hal Needham, 1977). Snor en rijmanskunst met Bert Reynolds.
17: Deliverance (John Boorman, 1972). Burt Reynolds met naakte bovenlip.
18: My name is nobody (Tonino Valerii/Sergio Leone, 1973). Gevaar bij de barbier.
19: Eastern promises (David Cronenberg, 2007). Meer gevaar bij de barbier.
20: The big Lebowski (Joel en Ethan Coen, 1998). Sam Elliott toont de moeder aller snorren. Of heet dat de vader aller snorren?
21: Tropic thunder (Ben Stiller, 2008). Aftiteling met swingende baard en snor van verrassende, meestal snorloze Tom Cruise.

Cinema Ascona Kubaard III

Zaterdagavond is voor de derde keer het Cinema Ascona filmfestival op de boerderij in Kubaard. Ondermeer met

snorren & muziek
meer muziek,
kinderfilms
korte films
en een nu al nieuwsgierig makend programma met chickflicks & romcoms

.

Wie dat niet weet: Kubaard ligt in Friesland, de boerderij is aan de Slachtedijk, afslag bij de witte plastic koe.



Als voorproefje voor alle landelijkheid dit filmpje met Eddie Izzard, die uitzocht of hij zich in Friesland zou kunnen redden met Angelsaksisch, ofwel Old English.

Johnny Cash en Buster Keaton

Ook al is hij niet scherp, dit is de uitbundigste foto die ik gisteren nam bij de Friese Johnny Cash-avond in het Bolwerk. Dat was een afwisselende gebeurtenis, waar allerlei verschillende artiesten deden een song van Cash in het Fries deden. Je verstond het toch niet altijd, dus dat gaf niet.



De klank was even afwisselend als de optredens - een paar zangers vielen door de mand - maar de look was voortreffelijk. Een en al mannen met gitaren en nostalgie naar de Verenigde Staten uit de jaren vijftig. Een zanger droeg een cowboyhoed, de tweede begeleidingsband leek zo uit Hairspray weggelopen.

De ster van de avond was een jongen, die staande bas speelde in allebei begeleidingsbands (Highway 54 en Billy Benton & the Birddogs, dat is die op de foto) en hij zong ook nog een nummer.

Op zijn bas zat een pleister en halverwege werd duidelijk waarom, want in zijn geestdrift besprong hij het instrument een keer. Verder ging hij zo tekeer, dat zijn strak achterover gekamde haar na elk nummer alle kanten opstond en hij tussendoor snel terug in model kamde.

Plus: hij leek op Buster Keaton. Al keek Buster Keaton altijd melancholiek, terwijl deze bassist voortdurend breed grijnsde.

Hij heet Yorn, vertelde hij op de afterparty in De Spoekepolle, waar hij nog een paar keer optrad.

,,Je lijkt op Buster Keaton'', zei ik.

,,Wie is dat?'', wilde hij weten.

,,Een acteur uit de stomme filmtijd.''

Een tijdje later liet hij me zijn mobieltje zien, waarop hij BUSTER KEATON had ingetypt. Hij vroeg of dat de juiste spelling was, want hij ging er morgen naar op zoek.




Ik heb dat zelf ook even gedaan, om te zien of ik het wel bij het rechte eind had. En ik vind het nog steeds.

(Op die foto boven staat hij met zangeres Elske Minnema, met Betty-Pagehaar en Friese-vlagtattoo.)



En nog wat foto's.