Een uitglijder

In de Verenigde Staten zetten ze in kantoorgebouwen en shopping malls gele borden neer, met de waarschuwing dat de vloer net gedweild is. Caution: wet floor staat erop. Een vallend mannetje maakt duidelijk welk gevaar de bezoeker loopt.

Soms is de vloer helemaal niet nat, wat doet vermoeden dat ze de borden er neerzetten om bezoekers wijs te maken dat hier continu gedweild wordt.

Hoe dan ook, het zijn mooie, super-Amerikaanse borden.

Maar je hebt ze ook in Nederland, ontdekte ik vanmorgen. Er staat er een in het hoofdpostkantoor in Leeuwarden. Omdat ik toch moest wachten, maakte ik er een foto van met mijn mobieltje.

,,Maakte u zojuist een foto?'', vroeg de man achter de postbankbalie.

,,Dat klopt'', zei ik.

,,Dat is hier niet toegestaan. U bent in een bankgebouw.''

,,Okay'', zei ik.

,,U moet de foto wissen'', voegde de man toe.

,,Okay'', zei ik weer.

Op dat moment kreeg ik telefoon van Joop, en ik vertelde wat me net voor geks was overkomen.

,,Waarom mag je geen foto's maken?'', vroeg Joop.

,,Misschien heeft het met terrorisme van doen'' suggereerde ik.

Dat hoorde de man achter de bankbalie, die iets opmerkte over een overvaller, die hier binnen eerst ook foto's had gemaakt, en dat een collega van hem een tijd ziek thuis heeft moeten zitten. Als ik het goed volgde.

,,Ik ben niet van plan om de bank te overvallen hoor'', stelde ik de man gerust.

,,Dat zei die bankovervaller ook'', zei de man.

Daar kwam een andere, wat grotere man van het postkantoor naar me toe.

,,Heeft u zonet een foto gemaakt?'', vroeg hij.

,,Ja, van dat gele bordje'', zei ik.

,,Dat is hier niet toegestaan'', zei de grotere man.

,,Van zo'n bordje?'', vroeg ik verbaasd.

,,U moet de foto wissen'', ging de man door. ,,Als u dat niet doet, zijn de gevolgen voor u.''

Bijna had ik mijn beurt bij het loket gemist, maar ik was nog precies op tijd. Ik kocht kaartjes voor Ute Lemper en postzegels. Maar bij het pinnen was ik door alle consternatie zowat mijn code vergeten.

,,Ik ben er even af'', legde ik uit. ,,Ik ben net boos toegesproken omdat ik een foto van dat gele bordje had gemaakt.''

,,Mag dat dan niet?'', vroeg de man achter het loket.

,,Ik geloof van niet'', zei ik, en ineens schoot me mijn pin te binnen.

,,Nou, als u het zo'n mooi bordje vindt'', ging de man achter het loket door, ,,dan mag u het meenemen voor vijftig euro.''

Dat heb ik niet gedaan. Wel heb ik de foto inmiddels van mijn mobieltje gewist.

Een man! Een man!


Bioscoop Cinema was gisteravond helemaal met vrouwen gevuld, want het was Ladies Night. Omdat er een film draaide die ik wilde zien, probeerde ik binnen te komen. De bazin van de bios gaf haar persoonlijke goedkeuring.

Ik ging op een vrije stoel zitten naast twee oudere dames van buiten de stad, die om van alles de slappe lach kregen. ,,Wij zeiden net tegen elkaar, die man vertrouwt het niks, die brengt zijn vrouw tot in de bioscoop'', legde de ene uit.

Verderop in de rij boog zich een vrouw voorover, en vroeg: ,,Mag ik u vragen, wat doet u hier?''

In de pauze - met wijn, hapjes, verloting en demonstratie van verschillende bedrijven - vroegen meer vrouwen dat, of ze keken achterdochtig mijn kant op.

,,Je moet niet de hele tijd zeggen dat je van de Leeuwarder Courant bent'', vond Rita, een oud-klasgenoot die er ook was.

Dat probeerde ik. Een mevrouw die kordaat op me afstapte om te vragen wat ik daar deed, vertelde ik dat ik wraak kwam nemen op mijn ex. Dat zou ze in het stuk na de pauze nog wel zou merken, wanneer ik een scene zou maken.

Een andere mevrouw - haar kende ik - vertelde ik, dat ik erover dacht om me om te laten bouwen. Maar eerst wilde ik eens even zien wat het resultaat kan zijn. En dat ik nu bedenkingen had, om zoveel geld uit te geven om zo te worden.

Op het ijs




Mijn vader moet vroeger wat in mijn schaatscapaciteiten hebben gezien, want die had hoge noren voor me gekocht, veterschoenen met een schaats eraan vast. Ze waren een slechte investering. Ik ben wel eens op de ijsbaan geweest, destijds zuidelijk van Hollum, maar in plaats van schaatspret herinner ik me vooral de schrale wind.

Gisteravond deden we Speeddate On Ice: eerst lieten we de liefhebbers speeddaten, daarna gingen ze schaatsen. Zelf ging ik, op gehuurde schaatsen, achter een hekje, de baan rond. Allerlei mensen maakten er foto's van, zo vaak tref je in Leeuwarden niet iemand die niet kan schaatsen. Anderen zwierden in hoog tempo links en rechts om me heen. Eentje reed soepel achterstevoren voor me uit, zodat hij me goed kon bekijken.

De foto hier is van Niels Westra, die een groep meiden charterde om te helpen, zodat het bejaarde-effect nog groter werd.

Bekijks of niet, ik heb zes rondjes gemaakt, en het ging helemaal niet gek. De spierpijn, die iedereen voorspelde, is uitgebleven. Maar nog steeds zijn hoge noren (als die nog bestaan) geen goede investering.

Kletsen en eten



Deze foto lijkt op de foto die ik vorig jaar maakte, toen ik met de eerstejaars journalistiek naar de opnamen ging van De Wereld Draait Door. Maar ditmaal gingen we naar De Pers, de splinternieuwe gratis krant, die beter wil zijn dan de gratis kranten Metro en Spits.

Hij is zo nieuw, dat op de redactie in een Amsterdams kantoorpand karton voor de ramen staat bij wijze van zonwering. Groepen hebben ze nog niet veel over de vloer gehad, ze sleepten overal stoelen voor ons aan. Adjunct-hoofdredacteur Frank Poorthuis nam er alle tijd voor om te vertellen hoe dat werkt, zo'n nieuwe krant bedenken en maken. En wat een inspanning dat is, met een redactie van veertig man.

Het is altijd verrassend, wat er van zo'n verhaal blijft hangen. ,,Het lijkt mij ook wel wat om daar te werken'', zei een van mijn groep, die goed om zich heen had gekeken. ,,Ze verdienen tussen de 2500 en 3000 in de maand zei die hoofdredacteur, en ze zitten alleen maar te kletsen en te eten.''

(Voordat ze bij De Pers denken, als het zo gaat nodigen we nooit meer iemand uit: de opmerking was een grapje met een ondertoon van afgunst)

Zwetende leeuweriken



Bij toeval - Jacco had een kaartje over - kwam ik gisteravond bij het concert van fanfare Ciocârlia. Het was een van de opzwependste concerten die ik in de Harmonie heb gezien, druk tetterende polka-achtige muziek uit het noorden van Roemenie.

De gezette, zwetende muzikanten probeerden de hele tijd het publiek in beweging te krijgen. Dat hoort bij deze muziek, die doet denken aan kleine rokerige feestzaaltjes met veel drank en dansende dikke mensen, en zweet dat van de ramen loopt.

Af en toe bewoog er wel iemand, maar dan vroeg meestal iemand in de rij erachter of-ie weer wilde gaan zitten. Alleen aan de zijkanten van het toneel stonden mensen te dansen en te klappen. Ik ben er na de pauze ook bij gaan staan, wel zo gezellig.

Ze speelden ook Ciocârlia zelf, een opwindend volksmelodietje dat je in Roemenie wel uit radio's hoort komen . Het was lang geleden ook een hitje van panfluitist Georg Zamfir. Anca, die in Boekarest de secretaresse was Sjoerd, legde me uit dat het leeuwerik betekent.



De meeste bezoekers kwamen pas in beweging toen het was afgelopen. Want toen de zaallichten al brandden zetten de onvermoeibare mannen weer een melodie in. Ze liepen, met iedereen huppelend achter hen aan, de Harmonie door tot in de foyer, waar ze een tijdje doorspeelden.

Om het beeld van een zigeunerorkest compleet te maken, ging de man met de tamboerijn daar met de hoed rond. Een briefje van 10 euro had hij op zijn bezwete voorhoofd geplakt.

(De eerste foto maakte Grytsje, vanaf de trap. De tweede is met mijn telefoon)

Einde camera

In theater De Meenthe in Steenwijk is gisteren mijn camera gestolen. Ik was er voor een verhaaltje, en had mijn rugzak ergens neergelegd, met jas en zo. Wel een beetje weggestopt achteraf.

Toen ik aan het eind van de avond de boel weer meenam, was de camera verdwenen. De tweede zoomlens zat nog wel in mijn rugzak. En mijn paspoort ook nog.

Als er iets van je gestolen is geeft dat een vreemde onrust. Het liefst zou ik nu naar Steenwijk rijden om te kijken of hij daar echt niet nog ergens ligt. Dat je net niet goed hebt gekeken...

Maar dat is niet zo, ik heb gisteravond grondig gezocht.

Ik had hetzelfde toen mijn fototoestel gestolen was in Buenos Aires. Daar heb ik de stadswandeling waar ik mee bezig was achterstevoren terug gemaakt, om overal te kijken. En zelfs toen ik het zeker had moeten weten, bleef ik twijfelen. De aandrang was enorm om nog eens bij die boekhandel te gaan vragen - nu, drie jaar later, kan ik me die winkel nog goed voor de geest halen, tot en met de plek waar ik best eens mijn fototoestel zou kunnen hebben neerleggen om de handen vrij te hebben voor het bladeren.

Laat ik me er ook nu maar bij neerleggen: het ding is weg, al lang bij iemand anders. Wie het ook is, het zou wel aardig zijn als die af en toe eens een foto opstuurt die met mijn toestel gemaakt is. Dan zet ik die zolang wel op deze blog.

(De foto boven is van Wietze Landman, het bewuste toestel staat erop)