Smile

Vrolijkheid zit hem soms in de details. Op het plein voor het Stadhuis in Leeuwarden staat een boom, die nog voor koningin Wilhelmina is geplant, met een mooi hek eromheen. Daar zitten kleine kransjes van gietijzeren bloemetjes op.

Die zijn niet zo lang geleden opnieuw geschilderd, en bij een van de margrietjes heeft de schilder niet gewoon stipjes gezet, zoals bij de andere, maar een glimlachend figuurtje. Je kunt er jaren langs lopen zonder het te zien.

Margriet Brandsma

Margriet Brandsma is die streng kijkende vrouw die bij het NOS-journaal vroeger in Den Haag zat en nu vanuit Berlijn voor het journaal Duitsland en omliggende landen doet. Gisteren was ze in Leeuwarden, want ze heeft een boekje over Berlijn geschreven.

Ik mocht haar voor het publiek, in De Bres, ondervragen. In het echt is ze kleiner (dat zijn mensen van tv altijd) en veel minder streng.

Het grappigste was eigenlijk dat er een oude mevrouw binnenkwam, en aan Margriet B. vroeg of ze familie was van de Brandsma's uit Sint Annaparochie.

,,Ja dat is mijn tante Minie'', (of zo'n soort naam) zei Margriet. Want haar ouders kwamen uit Berlikum, zijn op een dag op de brommer naar Noord-Holland vertrokken en daar altijd gebleven, maar ze spraken thuis Fries.

Het is toch wel gek in deze provincie, je komt er binnen en het eerste wat ze willen weten is of je een van die-en-die bent.


(De foto's zijn van Kirsten van Santen, naast mij zit Kees, die in de pauze Duitse muziek van Klaus Wunderlich en zo draaide)

Selfkicker

Het weer is te mooi om platen, cd's, videobanden en dvd's te verkopen, zeiden de verkopers op de platenmarkt bij de Waag, zonet. Des te meer tijd voor lollige gesprekjes met klanten.

Zoals met de man met Amsterdamse tongval, die vroeg: ,,Johnny de Selfkicker, wanneer is die eigenlijk geboren?''

,,Wie'', vroeg de platenverkoper.

,,Johnny de Selfkicker, die dichter, wanneer is die geboren?''

,,Die heb ik niet'', zei de platenboer, die een zakelijke instelling had. ,,Ik heb wel een zelf-likker.''

Gelach van de anderen.

,,Die heb ik wel thuis zitten'', zei de klant, al even ad rem. ,,Die moet ik straks nog uitlaten.''

(Op de foto uit 1968 Hans Verhagen, Johnny de Selfkicker en Simon Vinkenoog in Den Haag. Foto van Ben Wolff.)

Raadselen der natuur

In een tuin als die van mij komt van alles op, en meestal spul waarvan ik me niet kan herinneren of ik het zelf gezaaid of geplant heb. Zo staat er een blauwe bloem (hierboven) die best wel eens onkruid kan zijn. En een paars bloemetje (hieronder), dat volgens mij geen onkruid is, maar ik heb geen idee wat dan wel. Zijn er experts die dit lezen? Voor dit soort dingen is het wereldwijde web tenslotte uitgevonden!



Raadselen 2

Dat valt toch wat tegen, op internet, of met de tuinkennis van de mensen die dit lezen. Het is nu een paar dagen later, ik kreeg enkel een mailtje van fotograaf Wietze Landman, die op de krant binnen gehoorsafstand zit, over het bovenste bloemetje. Dat is een scilla non-scripta, wist hij.

Die andere ben ik nu (twee week later) ook uit. Nicht Gerda mailt me dat het een Anemona Blanda is. ,,Zal ondertussen wel zijn uitgebloeid'', schrijft ze. ,,Maar het mooie is dat ze volgend voorjaar meestal met méér terug komen.''

Kortom: leve het internet, maar ik koop deze week een tuinboek voor dummies.

Eva digitaal

Sinds twee dagen heb ik een kastje van UPC, waardoor ik digitaal televisie ontvang. Het is wat scherper dan gewone televisie, maar soms stokt het beeld even en je hebt geen teletekst.

Wel heb je er ineens een massa zenders bij. Zes verschillende BBC's, Spaanse en Italiaanse tv, El Jazeera, betaalnetten en alle regionale omroepen van Nederland.

Daarom kon ik gisteren genieten van een live-optreden van oud-collega Eva Vriend bij Omroep Flevoland, die een verhaal had over de onthulling van een oorlogsmonument. Dat wil zeggen, dat zou onthuld worden, maar de hoogbejaarde Engelse oudstrijders hadden vertraging dus stond alles daar te wachten. De burgemeester was alweer weg, maar vond het zo belangrijk, dat ze straks weer terug zou komen, meldde Eva.

,,Je knipoogde niet eens'', sms'te ik na afloop naar haar. Want ze wist dat ik zou kijken.

,,Ik had wel het kettinkje om dat ik van de Leeuwarder Courant heb gekregen'', stuurde ze terug.

Empire State

Op het journaal was net iets over het Empire State Building in New York, dat 75 jaar bestaat. Ik nam er kort geleden deze foto van de meneer van de informatiebalie in de hal, die me toevertrouwde dat ik die avond beter niet naar boven kon gaan. Want je kon die avond niet erg ver kijken maar je moet altijd wel het volle pond betalen, zestien dollar.

Achter hem staan een relief van het gebouw en een kaart van de streek op de marmeren muur. Ook mooi, maar niemand keek ernaar.