Droste op zee

Dit zijn Jelmer, Anouk en Erwin, alledrie leerlingen van de Hogere Zeevaartschool op Terschelling, of eigenlijk Maritiem Instituut Willem Barentsz Terschelling. Fotografe Tryntsje Nauta en Meindert Talma hebben er een fotoreeks, een boekje en een cd over gemaakt, die vanmiddag in het Fries Museum gepresenteerd werd.

Daarbij waren ook deze drie leerlingen, die ik dus mooi met de foto waar ze opstonden weer op de foto kon zetten. ,,Een mooi soort Droste-effect'', zei ik tegen een van hen, waarop ik meteen kon uitleggen wat dat is. Ook al zit je op de Hogere Zeevaartschool, er is altijd nog meer te leren.



Jacco zette mij op de foto terwijl ik Erwin op de foto zette: nog meer Droste-effect.

Hij komt hij komt

,,Hoe was Nederland, Bill?'', gaat Hillary Clinton hem vragen als hij thuiskomt.

,,Heel eigenaardig'', zegt hij dan. ,,Er is een klein dorp in the middle of nowhere waar alle mensen plastic poncho's dragen en in een weiland gaan staan als het regent en waait.''

Het was even wachten, maar toen was Bill Clinton echt in Achlum. Hij kwam met een motorcade uit de richting van Arum. En toen Clinton bij het uitstappen naar de toeschouwers zwaaide, zwaaiden veel mensen terug. Ik ook. Het was net de intocht van Sinterklaas.



Achmea vierde er haar tweehonderdjarig bestaan met allerlei sprekers en Clinton als sluitstuk. Voor de vuist weg hield hij een mooi, Amerikaans betoog om met zijn allen aan de wereld te werken. Hij merkte en passant op dat Nederland - en de andere EU-landen - er goed aan doen Griekenland nogmaals te ondersteunen.

Want vroeg of laat krijgen we er gedoe mee als we het niet doen, grenzen zijn geen muren meer maar netten (zei Clinton, over de grens van Mexico hoor je altijd heel andere dingen), cooperatie is verstandiger dan conflict en dat Griekenland er een losse belastingmoraal op nahoudt, dat wisten we ook al toen we ze in de EU verwelkomden.



Net als zijn vicepresident Al Gore en veel landgenoten is hij dol op cijfers: zoveel procent van dit gebruikt zoveel procent van dat, zulk werk. En net als Gore, maar dan minder uitvoerig, noemde hij de klimaatverandering een groot probleem van onze tijd. ,,Jullie zullen het niet geloven'', hield hij de druipende massa voor, ,,maar het klimaat wordt steeds warmer. Al zouden we daar nu wel wat van kunnen gebruiken.''

Aan het eind werd hij kort ondervraagd door Achmea-baas Willem van Duin, die door de belichting een feloranje kuif leek te hebben, die in werkelijkheid hooguit wat grijzend rossig is.

,,U leek wel familie van Andre van Duin'', zei ik later tegen hem.

,,Die heet niet echt Van Duin, maar Kyvon'', zei hij meteen. ,,Toen ik nog studeerde zag een mevrouw mij ook eens voor hem aan. Ik heb haar mijn naam maar niet verteld.''



Dankzij Van Duin ben ik nu nog maar een handshake verwijderd van Clinton. Die was zelf voor gewone stervelingen niet te bereiken, daar kwam ook Ellen Rombout achter, een lerares uit Harlingen (op de foto staat ze met een aantal leerlingen). Zij had de hele dag een dikke biografie van Clinton meegezeuld in een katoenen tasje van The Strand, de boekhandel in New York, en ze smeekte bewakers om het door de ex-POTUS te laten signeren. Ze kreeg het niet voor elkaar, hoe ze ook uitriep dat ze de grootste fan van Clinton in Nederland is.

Na afloop ging hij nog wel even de kerk van Achlum in, en wandelde hij er een rondje omheen, slechts gadegeslagen door een klein groepje Achlumers.

(De foto van het publiek kreeg ik van Sjoerd, die hem uit een livestream of zoiets van Achmea haalde)

De onzin van Wiegel

,,In de politiek bestaan geen vrienden. En in het leven heb je er hooguit drie of vier. Die mensen die op internet honderden vrienden hebben op hoe heet dat? Haaifz? Allemaal onzin.''

Hans Wiegel ging in Achlum even lekker los.

,,Ik heb geen kompjoeter, ik iemeel niet, ik doe aan al die onzin niet mee. Iemand via iemeel laten weten dat je hem een zakkenwasser vindt, je kunt er ook heenlopen en het hem in zijn gezicht zeggen. Mijn secretaresse print vijf procent van alle iemeel die ik krijg uit en gooit de rest weg. Dat moet iedereen gewoon doen.''

Meer onzin:

,,Het idee in de politiek: we moeten naar het volk toe. We moeten luisteren naar het volk. Dat is allemaal onzin. De politiek moet regeren en eens in de vier jaar kunnen burgers hun stem laten horen. Ik heb toen ik in de politiek zat eens drie weken lang niks van me laten horen, geen commentaar, geen uitspraken, niet op televisie. We gingen in de peilingen meteen omhoog.''

Nog een tip, over het lezen van dikke rapporten, wat je nooit moet doen.

,,Maar je moet wel de indruk wekken dat je ze gelezen hebt. Toxopeus leerde me dat je een dikke nota moet openslaan, bijvoorbeeld op pagina 123 en daar vind je altijd wel iets waarvan je denkt: 'Klopt dat wel'. Dan stuur je het terug met een briefje dat het je opviel dat op pagina 123 dit of dat stond en dan denken die lui dat je het helemaal gelezen hebt.''

En over het werk van een commissaris der Koningin:

,,Ik heb niet hard gewerkt maar wel veel gedaan.''

Een dergelijk troosteloos beeld

Dit is het Beknopt Leerboek der Economische Geschiedenis, een van de boeken die op zolder staan en die ik probeer weg te doen. Het was vroeger van mijn opa, het verscheen in 1933 bij uitgeverij P. Noordhoff (Groningen - Batavia) en het is bestemd voor de ,,4de en 5de klasse van Handelsscholen en andere Economische Hogere Burgerscholen''.

Het begint in het oude Egypte en eindigt in onze wereld, die op dat moment middenin de zwaarste economische crisis ooit zat. Aan het slot somt de schrijver op hoe de Nederlandse bedrijfstakken er aan toe zijn (slecht) en sluit af met de melancholieke zin: ,,Een dergelijk troosteloos beeld vertoonen nagenoeg alle landen der aarde.''

Ik kan niet goed boeken weggooien, want je weet maar nooit of je er niet iemand een plezier mee kunt doen. Gratis te bekomen, mail me maar. Meer boeken die ik wegdoe op twitter.


Dit is de oogst van vanmiddag: voor een paar hebben zich liefhebbers gemeld, de rest is misschien oud papier...

En trouwens, wat doen andere mensen zonder kinderen op den duur met hun eigen kinderboeken?

De enige echte Alexander Show!

We waren met zijn elven naar het circus in Harlingen ('Australian Supercircus Sidney', maar ze kwamen uit Ierland, althans, daar komen de nummerborden van hun auto's vandaan) en we waren allemaal onder de indruk.



Van het verrassend leuke circus zelf, maar vooral van de kwaliteiten van de circusdirecteur, die, zo verstonden we, Alexander Show heet. Een prachtige naam voor een circusbaas, en zijn paardrijdende dochter bleek ook nog eens Lolita te heten.




Alexander Show kan alles: trompetblazen, paarden, kamelen en lama's dresseren, messenwerpen, omhooggehouden kranten doormidden slaan met een zweep, je kunt het zo gek niet bedenken. En dan doet hij achter de schermen natuurlijk ook nog de planning en de salarisadministratie. In de pauze viel de stroom in de tent even uit en het zou me niet verbazen als hij dat persoonlijk heeft gerepareerd.

,,Hij sloeg die kamelen tegen hun poten, dat was vet zielig'', zei Famke op de terugweg. Het was ons niet opgevallen. Het circus heeft ook twee kangeroes, maar die treden niet op, die staan buiten in een weitje.



Haar zusje Lutske vroeg zich af of er bij het messenwerpen soms een hele sterke magneet verborgen is achter het bord waar het meisje voor staat.

Dat vermoedde ik als kind ook altijd, maar het zou vermoedelijk niet werken. Als dat magneet te zwak is, trekt zo'n rondvliegend mes zich er weinig van aan, is het te krachtig, dan rammelt het kleingeld in de zakken van de bezoekers. Bij dit circus leek bovendien de glimlach van de assistente wat krampachtig, alsof ze het allemaal maar half vertrouwde. Maar misschien moest dat ook van Alexander Show, om het spannender te maken.

(Later begreep ik dat de directeur Alexander Scholl heet en zijn dochter Louise, maar dat is veel minder leuk)

Een wandeling over het Zaailand

Vijf jaar geleden was er een leuke bijeenkomst in de Bres en op het Wilhelminaplein, over de plannen voor het Zaailand en het nieuwe Fries Museum. De vorm van de gebouwen was globaal nagemaakt met hijskranen en ballonnen, om een beetje een indruk te geven.

Gisteravond, vijf jaar en een paar dagen later, ging het allemaal nog wat bescheidener. Het nieuwe gebouwen staan er al voor een deel, het plein is volgend jaar klaar en het museum in 2013. Mooi moment om even te zien hoe de boel ervoor staat, met de bussen, de fietsen, de bomen, de markt, de kermis, de winkels, de terrassen en de huurders op het plein.

Veel belangstelling was er voor de maquette die tijdens het filmfestival in de Harmonie stond en nu bij het Fries Museum is. Voor de bezoekers kwamen, tilden we er even de plexiglazen kap af en maakten we een virtuele wandeling met het mobieltje. Het zijn weliswaar geen hijskranen en ballonnen, maar levert toch ook iets aardigs op.

Die boompjes horen er niet bij, die had Aart meegenomen voor de discussie. Een vriendin van zijn moeder kwam nog met een doosje lego-mannetjes aan, maar die hadden een totaal andere schaal.