As the world turns

Elizabeth Hubbard is een verbazend vief en reislustig mens, een actrice van 76 die 26 jaar Lucinda Walsh speelde in de soapserie 'As the world turns'. Ze heeft een relatie met een militair uit Leeuwarden die Peter heet en vermoedelijk jonger is, maar die liet zich niet zien toen ik haar interviewde.

Ik heb haar maar niet gezegd dat ik 'As the world turns' amper kende, de dag voordat ik met haar ging spreken had ik gekeken om te zien wat het was. Gelukkig waren er genoeg mensen die me bij konden praten.

Halverwege het gesprek, in het huis van Peter, kwam fotograaf Niels Westra.

,,Waar wil je me hebben?'', vroeg ze professioneel.

Ze wees op een wel heel erg abstract schilderij, bonte vegen op een neutrale achtergrond.

,,Dat is door een olifant geschilderd, is dat misschien wat als achtergrond?''

,,Door een olifant?'', herhaalde ik, want ik dacht dat ik het niet goed had verstaan.

,,Ja, een Thaise olifant met een kwast in zijn slurf. Want olifanten love to paint. En ze worden steeds minder vaak ingezet voor werk, dus proberen ze er zo iets mee te verdienen.''

,,Of vind je dit leuker?'', wees ze op een grote Marokkaanse cous-cousschaal. ,,Als ik daar voor ga staan, is het net een stralenkrans.''

Het is meer een gong geworden dan een aureool, als je het mij vraagt.

In de krant lijkt het of ze hem zelf omhoog houdt, maar in werkelijkheid stond ik achter haar te tillen, zoals bovenstaande foto onthult. Wie de krantenfoto goed bekijkt, ziet een stukje van mijn overhemd.

(Foto Niels Westra)

Use Your Illusion

Kort nadat ik hier had gemeld dat beide katten waar ik deze week op paste, Guns en Roses, braaf en wel hun bakjes leegaten, was Roses verdwenen. Maandagavond dacht ik nog, die verstopt zich ergens, want ze is sowieso schuw.

Maar dinsdag was ze er nog niet en woensdag evenmin, terwijl Guns (foto boven) steeds aanhaliger werd. Uit eenzaamheid, denk je dan, want dieren dicht je snel menselijke eigenschappen toe. Maar zo verdrietig was ze nu ook weer niet, want ze vrat onbekommerd beide etensbakjes leeg. Een kat kent geen mijn en dijn, of geeft daar in elk geval niet om.

Wat doe je dan? In elk geval niets op dit weblog zetten, want dat leest baas Jacco ook en die zit met nieuw haar en oude vrienden in Zuid-Frankrijk. Zo'n zorgeloos weekje wil je niemand door de neus boren.

Dus je belt het asiel, waar ze omkomen in de jonge katten maar deze net niet hebben. Ze praten daar met je of je zojuist een dierbare hebt verloren, ik moest ze beloven zaterdag weer te bellen als de poes niet terug zou zijn.

Je luistert naar tips van andere kattenbezitters.

,,Katten die nooit buiten komen blijven een dag of tien in een straal van honderd meter van hun huis. Maar ze verstoppen zich'', wist Jantien.

,,Misschien is ze krols'', veronderstelde Gryts.



Je maakt een poster, om in de omgeving te verspreiden. Dat werkt goed: diezelfde avond belde een mevrouw die om de hoek woont.

,,Mijn zoon heeft de poes vandaag gezien'', zei ze. ,,Ze was helemaal niet schuw.'' Maar gevangen hadden ze haar niet en toen we zelf gingen kijken zagen we Roses nergens.

Dus vanmiddag toch maar Jacco gebeld, want die was onderweg naar huis en al bij Utrecht. Hij dacht dat ik een grap met hem uithaalde.

Toen hij thuiskwam riep hij en daar verscheen ze meteen: ze had zich verstopt in de struiken rond de parkeerplaats. Het kostte anderhalf uur om haar te vangen.

Het is dat eigenzinnige gedrag dat iedereen zo charmant van katten vindt.

Гронинген: София Гобәйдуллина

Sofia Goebaidoelina (klemtoon op -doe-) is een Russische (eigenlijk Tataarse) componiste van zweverige, melancholieke muziek.

Ze woont tegenwoordig in Hamburg en maandagavond is ze in Groningen. Daar wordt een concert gegeven in de Nieuwe Kerk.

Ik heb twee kaarten, maar ik kan niet want ik ga naar Ierland. Dus hierbij: wie serieus belangstelling heeft kan een mailtje sturen. Ik hoef er niks voor.

Update: ze zijn al weg. Veel plezier J&H.

De vredige dood van Herman

Herman Buijtenhuijs is gisteren overleden in het ziekenhuis van Galway, vredig en zonder pijn. Vandaag zou hij 66 zijn geworden. De taart die Susanne had besteld, cacao- en koffiesmaak, staat in de vriezer.

Herman was kunstschilder - op Ameland hangen veel van zijn doeken - en hij heeft zelf altijd geloofd dat zijn grote doorbraak spoedig zou komen. Met haar wrange gevoel voor humor zei Susanne: ,,Vandaag zou zijn pensioen beginnen, dus hij heeft me penniless achtergelaten. Net iets voor hem.''

Susanne (ze is heel Brits, maar geboren in Hongarije, haar voornaam spel je anders) moet een lange lijst mensen bellen, vertelt ze, tot in Australie toe.

Ook in Connemara, de Ierse streek waar Herman woonde, missen ze hem. ,,He's certainly a character that has made a strong impression around here.''

Herman werd in de toch al zware wintermaanden steeds geprikkelder en hij liep moeilijk, zijn benen deden pijn. Een scan wees uit dat de hersentumor waar hij een paar jaar geleden aan geopereerd is terug was: ,,It was back, it was bad and it was a lot bigger'', aldus Susanne.

Omdat het verzorgen thuis in Ballyconneely te zwaar werd, ging Herman naar het ziekenhuis in Clifden. Daar werd hij als een koning bediend door Ierse verpleegsters, die de beste ter wereld zijn (zegt Susanne). Hij had er muziek en zijn sciencefiction-dvd's. Vorige week vrijdag keken ze er samen naar een Hongaarse film.

Een paar dagen later werd hij met inwendige bloedingen naar het ziekenhuis in het grotere Galway gebracht en gisteren kreeg Susanna een telefoontje dat het niet lang meer zou duren.

,,Ik was bij hem, hij was in een coma maar zijn ogen waren open. Ineens deed hij zijn ogen dicht en hield hij op met ademen, alsof hij besloten had dat hij er genoeg van had.''

,,Wanneer komt Asing dit jaar'', had hij dit voorjaar gevraagd.

,,Dan moet je hem opbellen'', had Susanne gezegd. Daar was hij niet meer aan toegekomen.

Maandag is er een Irish wake, een wake met drank en voedsel en een vuur buiten. ,,Hij krijgt een heel goed afscheid, it'll be like a party.''

,,Je hoeft niet te komen hoor'', voegde ze toe. Verschillende Nederlandse vrienden kunnen niet, die zijn op vakantie of te oud. En ze geeft ze geen ongelijk. ,,Want waar kom je uiteindelijk voor? Om naar een lijk te kijken en een feestje te bouwen.''

(De foto is uit 2007, toen hij bij mij logeerde)

Lepel op reis

Op de bedrijvencontactdagen, alweer een paar maand geleden, kwam ik een dame tegen, die vertelde dat ik haar zoon wel kende. Die schrijft wel eens, zei ze samenzweerderig, ,,teksten waar niet iedereen het mee eens is'' en die ,,wel eens worden weggehaald''.

Pas na veel verduidelijking begreep ik met de moeder van 'Spoon' van doen te hebben. Dat is de knaap die nu en dan 'There is no spoon' schildert op een muur aan de Oostergoweg.

Zijn vaste muur is al een hele tijd maagdelijk wit, of eigenlijk zachtgeel, en hij mailde me een keer dat hij een schrijversblok heeft. Ik vroeg het zijn moeder, maar die leek daar niet zo mee op de hoogte.

Spoon beseft nu blijkbaar, dat het beste middel tegen zo'n schrijversblok is om erop uit te gaan. Met zijn spuitbus is hij noordwaarts vertrokken, tot aan het fietsbruggetje onder de Dammelaan toe, waar hij meteen geinspireerd is geraakt.

(Ik had dat zelf niet gezien, maar Arjen, zelf ook een bedreven schilder, stuurde deze foto)

(Nagekomen lepel 1)



Overigens was de spreuk ook al op de geluidswanden van de Drachtsterbrug in Leeuwarden gezien. Deze foto nam Christiaan Triebert op 25 maart.


(Nagekomen lepel 2)



Collega Pier Abe had in een flits vanuit de trein gezien dat de spreuk op of bij het station van Hurdegaryp staat. Reden om erheen te reizen, ik moest toch een verhaaltje over liften door de provincie maken en dan is Quatrebras een mooie startplaats.

Guns & Roses / Hollem

Sinds gisteren verzorg ik twee katten, die Guns en Roses heten. Ik weet niet wie wie is. De eigenaar vermoedelijk wel, maar die zit een week in Frankrijk.

Hij is nog geen dag vertrokken of hij sms't al: Hoe is het met de poesjes.

Om te bewijzen dat ze in 24 uur nog niet doodgehongerd/uitgedroogd zijn, deze foto.



In de Sint Jacobsstraat hangen foto's achter de ramen van beroemde dode inwoners van Leeuwarden, met nogal lange teksten erbij. Leeuwarden is overal goed gespeld. Met Hollum, waar architect W. C. de Groot is geboren, hebben ze meer moeite.

In Hollum had je trouwens vroeger ook W. C. de Boer, die de baas was van het postkantoor en tevens loco-burgemeester. Als kind vond ik dat heel vermakelijk, dat iemand W. C. heette. En om eerlijk te zijn: dat vind ik nog steeds een beetje.