Koninginnedag

Voor de Amelanders die er niet waren: een paar kiekjes van de optocht van Koninginnedag. Er waren een stuk of dertig wagens denk ik (ik heb ze niet echt geteld). Het is natuurlijk de leukste koninginnedagviering van Nederland, dat blijkt er wel uit dat de broers Anker er al zestien jaar achtereen komen. Ook nu.





Niet iedereen had het naar zijn zin op die wagens. Hier zat er eentje zo te huilen dat de tranen echt uit zijn gezicht sproeiden. ,,Oh, die Ballummer'', zei Jantheo toen ik hem deze foto liet zien.



Dit is Jaap, op een wagen waarop iedereen als een soort vuurtoren verkleed was, met een verwijzing naar FC Groningen, dat de komende tijd voor bepaalde wedstrijden door Ameland gesponsord wordt.



Hendricus IJ. zat op een wagen met allemaal zwemmers, dat wil zeggen, hij zat op een springplank, en onder hem werden steeds etalagepop-benen omhoog gestoken. Hendricus zat bij mij in de klas op de lagere school en onze hele klas kon niet zwemmen. We hebben wel gecollecteerd voor het zwembad, dat er pas later kwam. Ik kan nog steeds niet zwemmen, maar Hendricus waarschijnlijk wel, die is veel sportiever dan ik.



Vorig jaar was er een wagen die kippenveren sproeide, maar zo gek was het ditmaal niet. Er was wel iets met kuikentjes, die bescheiden confetti gooiden.

Categorie klein nieuws

,,Doen die tuinlampen het nog'', vroeg pa laatst. Ik zei 'ja' maar ik had er eigenlijk de laatste tijd niet zo op gelet. Het zijn plastic tuinlampen met een kleine zonnecel bovenin: als de zon erop heeft geschenen gaan ze een tijdje aan in de schemer. Gisteravond zag ik het, toen ik thuiskwam: ze doen het nog steeds. Feeëriek, nietwaar?

Klussende Chinees

Een ijverige internetter wees me op de site van een Haags onderhoudsbedrijf dat Walthaus heet, met een krachtige timmermanshand als logo. Ik kan naar alle eerlijkheid melden: ik ben het niet.

En als we dan toch met namen bezig zijn: het allereerste Chinese restaurant in de Verenigde Staten werd geopend in San Francisco, midden negentiende eeuw tijdens de gold rush. De eigenaar heette Norman Asing. Toen de gouverneur van Californie over een tsunami van Aziaten had geklaagd (hij gebruikte het woord tsunami niet) stuurde Asing een open brief naar de krant.

De leraar vroeger




Wybren gaf vandaag een gastles over sportjournalistiek aan mijn studenten op de school voor journalistiek. Hij had het grondig voorbereid en sportverslagen opgestuurd die ik tevoren had uitgedeeld om te lezen. ,,Dit is geschreven in het jaar dat ik geboren ben!'', riep een van de studenten.

Hij had ook een dvd mee met een samenvatting van een voetbalwedstrijd en kunstschaatsen, waar onmiddellijk een stukje van geschreven moest worden. ,,Toen ze schreven had ik de neiging om spiedend tussen hen te gaan lopen'', zei Wybren achteraf. ,,Net als leraren vroeger deden als je tentamen had. Wat had ik daar altijd een hekel aan.'' Een dag terug op school en het komt allemaal weer boven.

Apple blossom time



De bloeiende appelboom in de tuin van de buren. Ik kon de verleiding niet weerstaan om er vanuit de keuken een foto van te maken.



En nog een, uit het slaapkamerraam.

Meneer Grutjes

Dit is meneer Grutjes. Hij is 250 jaar oud en houdt niet van kinderen. ,,Ze moeten alle kinderen opsluiten en de sleutel in de sloot gooien'', is zijn opvatting.

Meneer Grutjes wordt gespeeld door Meije, in een toneelstuk van zijn school. Hij had daar een hoed voor nodig en ,,ouwemannenkleren''. Die zijn bij mij natuurlijk volop te vinden, veronderstelde zijn moeder Jantien fleurig.

De bolhoed was van pake, het jasje kocht ik ooit voor een rijksdaalder bij Emmaus, ook al voor een toneelstukje. En die stropdas, dat weet ik niet meer. Zou die van pa geweest zijn?