Noa

Noa is Maori voor ,,leven zonder begrenzingen'', vertelde Mark me. Mark heeft nonchalant haar en is de baas van Noa. Een discotheek in het pand waar jarenlang Vat 69 in zat. Ik was er nieuwsgierig naar, sinds ik had gehoord dat ze sinds de naamsverandering op een wat ouder publiek mikken.

Dus toen Tom zei dat hij erheen ging om een benefietavond te openen voor Azie, sloot ik me aan bij zijn gezelschap van politici (3) en topambtenaren (1).

Nou, dat oudere publiek valt reuze mee: wij trokken de gemiddelde leeftijd (begin twintig) bijna hoorbaar omhoog. Helemaal toen we gingen dansen, op onze alles-kan ieder-voor-zich jaren-zeventig manier, die sterk afsteekt tegen het groepsdeinen van nu.

Maar het grootste deel van de tijd dans je helemaal niet. Want de disco is - op deze benefietavond in elk geval - net een circus, waar iedereen kunstjes vertoont. Dus iedereen stond in een kring op de dansvloer te kijken naar breakdancende jongetjes met wollen mutsjes, die handstandjes deden. Steeds maar heel kort, dan stapte er weer een nieuwe in de kring. Of ze luisterden, deinend, naar een man die met zijn mond en een microfoon beat-geluiden maakte. De anderen vertrokken al na een uurtje, ik bleef tot mijn muntjes op waren.

Dit jongetje

Tussen alle acties - waar ik al een beetje genoeg van heb - krijg ik van her en der deze foto toegemaild. Een leuk kereltje in een ziekenhuisbed, met vlekjes op zijn gezicht. Waterpokken, misschien, ik heb daar niet veel verstand van.

Het jongetje, lees ik, ligt in een ziekenhuis op Phuket, en daar weten ze niet wie hij is. Daarom sturen ze die foto de wereld rond. Toch wel mooi dat internet bestaat.

Wat ik niet wist, was dat toen ik de foto kreeg, het jongetje al meer dan een week herkend was. Hij heet Hannes Bergstrom en komt uit Zweden. Familie uit Finland had zich gemeld, een uur nadat deze fotos het internet op waren gegaan, lees ik in de Phuket Gazette. Zijn vader en opa liggen ergens anders in een ziekenhuis, zijn moeder en oma zijn nog zoek.

Intussen heb ik die foto nog minstens twintig keer ontvangen. Internet is handig om snel iets te vinden, maar als je er iets op gang brengt, staat dat niet zomaar meer stil. Hoeveel vermisten waren er ook weer?

Nieuwjaarsduik

,,Het was heel koud'', zei Anja, terwijl ze op het strand een handdoek over haar schouders sloeg. ,,Maar toen ik omkeek zag ik een blote man, dus daar werd ik weer wat warm van.''

Overal zijn nieuwjaarsduiken, mensen die de zee inrennen op 1 januari, maar op Ameland was dat kennelijk nog niet. Je had vroeger altijd wel Duitsers die dat deden, maar daar haalde iedereen altijd wat de schouders over op. Ja, dat binne Dutsers, die hewwe altiten wat aparts.

Maar dit jaar was er voor het eerst een officiele duik, bij de strandtent in Hollum. Het was zojuist om elf uur, en als ik 1 minuut later was gekomen, had ik alles gemist, zo kort duurde het. In een tent op het strand stond iedereen al in zwemkleding te klappertanden, want het woei nogal hoewel het verder wel lekker weer was. Iemand - Arend Folkert denk ik, die organiseerde dit - riep Ja! en daar renden ze naar de zee. Vrouwen, mannen, dikkerds, sporters, en van die heel magere jongetjes van dertien met scherpe schouders. Veel geschreeuw, hop! erin, tot ergens bij de navel, dan hop! er weer uit. Alles door familieleden op video vastgelegd.

,,Het voelde een beetje als naalden'', zei een jongetje dat achteraf blauwe lippen had. Hij was omgevallen in het water en dus kopje onder gegaan. Een meisje - ook natte haren - vertelde dat de zee niet zo erg was, maar vooral het strand heel koud aan de voeten was. ,,Volgend jaar doe ik het weer'', zei Arend uit Ballum, die glunderend soep stond te eten.

Ik heb dit jaar maar een voornemen, het enige dat er voorgaande jaren steeds niet van kwam: ik ga leren zwemmen. En misschien, volgend jaar...

Gelukkig 2005

Net voor Kerst

Een rare tijd, net voor kerst, vooral als je helemaal niet in kerststemming bent. Ik had vandaag vrij, dus ik ging naar de film, 'Alexander', over Alexander de Grote. Niet echt veel aan, maar met prachtige veldslagen. Onderweg naar de bioscoop kwam ik Leo tegen. Ik had net tijd om Hoi te roepen, want ik ben altijd op het laatste nippertje.

's Avonds thuis ook nog een dvd gekeken, '2001 A Space Odyssey', zo'n film die je elk jaar een keertje bekijkt en waar je dan wat van in de war bent. Daarom ging ik nog even een biertje halen bij de Ierse pub.

Daar kwam ik Leo alweer tegen. ,,Woon je al in je nieuwe huis?'', vroeg ik, want hij is wel een jaar bezig geweest dat huis op te knappen.

,,Woensdag ga ik erin'', zei hij.

,,Gefeliciteerd''', zei ik.

,,Condoleer me liever'', zei hij. ,,We gaan uit elkaar, ik ga alleen in dat huis wonen.'' Hun kind, een jaar oud schat ik, gaat voortaan eerst naar de een, dan naar de ander, legde hij uit.

Zo wordt het met die kerststemming natuurlijk niks.

Spijkers

Omdat van de echte Friezen op de redactie niemand kon of wilde of durfde, mocht ik naar het radioprogramma Spijkers Met Koppen om er te vertellen hoe het zit met de verkiezing van het Mooiste Friese Woord.

Spijkers Met Koppen is een Vara-radioprogramma, dus mijn vader zal het wel niet gehoord hebben. Felix Meurders en Jan Jaap van der Wal praten met gasten over van alles. Jan Marijnissen was er, die iedereen kende en amicaal handjes gaf. Een notaris die veel van erfrecht wist en ervoor pleitte veel met je ouders over hun dood te praten, ,,dat kan je veel geld schelen''. En veel cabaret, want daar zijn ze bij de Vara dol op.

Het wordt opgenomen in een café in Utrecht dat halfvol kerkbankjes staat. Voorin staat een mandje met flessen wijn in speciale Spijkers Met Koppen-kistjes, voor de gasten. Een zekere Marieke, die uit Drachten komt, vroeger nog in een kinderkoor bij Omrop Fryslan zong en dit werk nu als stage doet, vertelde me hoe het gesprek zou gaan.

Het zat lekker vol, niet vanwege mij maar omdat Xander de Buisonje tussendoor optrad. Een oudere dame, die qua haar en bril erg aan Minke van der Ploeg deed denken, wiebelde met haar hoofd gezellig in de maat van De Buisonje mee, op zo'n hele welwillende manier zoals een oma naar de favoriete metalmuziek van haar kleinzoon kan luisteren.

Was het leuk? Ik geloof het wel, Kirsten sms'te even later dat ze het had gehoord. Maar in de dagen erna werd me duidelijk, dat er helemaal niemand naar dat programma luistert. Veel mensen verwarren het met het tv-programma 'Kopspijkers'.

,,Ik hoor het nog wel op internet'', troostte Eva.

Stemmen

,,Ik kan overal stemmen want ik kom niet uit Boekarest'', zei Filip, een Transsylvaanse student psychologie en sociologie die ons gisteren een klooster liet zien. Dus onderweg stopten we bij een schooltje om hem de democratie van Roemenie te laten dienen. Het was net een stemlokaal in Nederland, een tafel met een groep mensen erachter, vier hokjes met blauwe gordijntjes en een grote doos met een gleuf erin. Het was er lekker warm, want er broeide een tegelkachel.

Maar Filip kon hier niet stemmen, vertelden de officials. Ze haalden zelfs het reglement erbij, dat de dagen voor de presidentsverkiezing steeds meer is aangepast. Hij moest naar het stemlokaal op het vliegveld of het station. Dat doen ze om te voorkomen dat mensen vaker dan eens stemmen. De vorige keer is dat nogal eens voorgekomen. Nastase, de huidige president, liet zelfs busjes vol mensen van stemlokaal naar stemlokaal rijden. Bij alle stemlokalen hangt ook groot artikel 103 aangeplakt, dat veelstemmers waarschuwt dat ze 6 maanden tot 5 jaar cel riskeren.

Die Nastase is toch al een wonder type, als we de verhalen horen. Zo mag er nog maar een taxibedrijf op het vliegveld rijden, dat is van hem en zijn minister van Transport. En de nationale vliegmaatschappij, daar is zijn schoonzus directeur van.

Op het vliegveld stond een enorme rij, net een attractie van Disneyland. Filip had geen zin meer, maar wij wel dus we gingen er met zijn drieen in staan en toen het Filips beurt was, gingen Sjoerd en ik ook even mee naar binnen. ,,Als ze moeilijk doen zeg ik dat ik van de pers ben'', had ik Filip al wat zitten bangpraten. En Sjoerd is een internationaal diplomaat, kun je lachen. Dat hoefde allemaal niet. Ze keken wel wat achterdochtig naar ons, maar daar bleef het bij.

Je moet er je identiteitskaart voor inleveren, en dan krijg je een stembiljet en een stempeltje. Pas als je het stempeltje teruggeeft, krijg je je identiteitskaart (bijna twee keer zo groot als een creditkaart) terug.

In Boekarest stemmen ze het meest op de andere kandidaat, Basescu, de burgemeester die hier korte metten heeft gemaakt met de zwerfhonden en die er op de foto vriendelijker uitziet dan Nastase. Maar ook die man heeft iets engs: vroeger spioneerde hij voor het leger, in Antwerpen.

En hoewel ze 's avonds nog helemaal geen uitslagen weten (rare boel eigenlijk, je telt het toch zo als er maar twee kandidaten zijn) gingen ze toch allemaal naar het Universiteitsplein om voor Basescu te juichen. Wij natuurlijk ook, even kijken naar het uitgelaten voetbalpubliek, dat posters omhoog houdt naar de toeterende auto's. Wij toeterden gezellig mee in onze diplomatiek onschendbare wagen. ,,Als de ambassadeur dit wist'', grinnikte Sjoerd, en deed ook nog eens de alarmlichten aan.