Kunst

Ik had dit kunstwerk nooit in een boekje zien staan, maar ontdekte het gisteren toen ik naar de tuinhandel van Bootsma, vlakbij de vliegbasis reed. Je kunt het niet heel goed zien, want het staat wat weggedrukt bij een parkeerterrein en een hek.

Het is een gelaste toren, met een ooievaar bovenop, alles van metaal en bont beschilderd. De bek van de ooievaar is een tang, de voet van het kunstwerk bestaat uit buizen in de vorm van lopende beentjes. Op de breedste, onderste ring zit een bootje met een metalen mannetje erin. Het is prachtig en zit lekker in de verf.



,,Oh dat ken ik wel'', zei collega Sietse de Vries, toen ik hem net de foto's liet zien. ,,Dat heeft jaren in Snakkerburen gestaan, aan de Dokkumer Ee.'' Het is maakwerk van de gebroeders Bootsma, familie van de tuinhandel, die er restmateriaal voor hebben gebruikt. ,,Het zijn geen echte kunstenaars'', zei Sietse erbij.

Dat is maar hoe je er tegenaan kijkt. In de VS was dit al een attractie geweest

2006 - A space odyssey

Als je 's nachts, in de auto onderweg van Lelystad naar Leeuwarden, het fototoestel op het stuur zet en op goed geluk een foto maakt net als je links wordt ingehaald, is het resultaat verbazingwekkend. Het fototoestel heeft iets vastgelegd dat je zelf als bestuurder nooit zo zag. Het doet me vooral denken aan de bijna-slotscene uit '2001 - A space odyssey ' maar dan zonder muziek en met meer zuurstof.

Twintig jaar



Op de kop af twintig jaar geleden maakte ik foto's van de bruiloft van Gerard en Emmy; Gerard studeerde die dag ook af. Dat was een van de redenen dat ze zaterdag een tuinfeest gaven in Lelystad.

Een heel filmisch feest, mede door de reusachtige tuin die zo groot is dat er met gemak een zwembad in past. (Het huis staat trouwens te koop)



Gerards zwager Bram ging op een gegeven moment allerlei jongetjes voordoen, hoe je het beste een bommetje maakt. Dat leverde me een nat toestel op, maar ook een mooie foto.

Dat er alweer twintig jaar voorbij was wilde er bij mevrouw Dijkstra, de moeder van Gerard, nauwelijks in. Toch is het zo. Haar kleinzoon Wouter, die op de bruiloftsfoto's nog als klein blond kereltje rondfietst, kijkt nu in een restaurant de kunst van het bedrijfsleiden af.

Hij vertelde met zo´n glimlach van zeg-er-eens-wat-van dat hij een tijd terug gestopt is met de studie.

,,We zijn vroeger allemaal een keer gestopt met de studie´´, wierp ik tegen. Want dat is zo, het leek toen wel een epidemie, Jan, Joop, Gerard, ik, iedereen stopte.

,,Ja, maar ik met drie´´, ging Wouter er meteen overheen.



Enfin, twintig jaar dus, mevrouw Dijkstra stelde het hoofdschuddend vast. ,,Hoe oud ben jij nu´´, vroeg haar schoonzoon Bram. ,,Of mag ik dat niet vragen?´´

,,Ik wil het best zeggen, want ik ben er trots op´´, zei mevrouw Dijkstra. ,,Ik ben 73. En ik kan nog drie uur continu achter elkaar tennissen. Ik heb de bloeddruk van een jonge meid, zei de dokter.´´

Herman

Daar was zomaar, als een schim uit het verleden, Herman in Leeuwarden. Hij heeft hier binnenkort een tentoonstelling. Tien jaar geleden verhuisde hij van Ameland naar Ierland, waar hij nog steeds woont.

Hij is weinig veranderd, is alleen wat grijzer en er zijn een paar tanden uit zijn mond, zodat hij soms slissend spreekt. Het komt van het eten van ananas, vertelde hij. We hebben een ritje naar Minnertsga gemaakt, waar hij ook lange tijd woonde heeft, en haring gegeten in Harlingen.

Herman praat graag en na tien jaar (tijdens welke Mariella is overleden) is er veel te vertellen. Nog meer dan vroeger kan hij naadloos overgaan van een gewoon verhaal over mensen die we allebei kennen naar esoterische kletskoek (dat vind ik meestal, maar ja, zegt Herman dan, dat komt omdat ik een leeuw ben, en cynisch. Daarom houdt hij zo van mij).

Zo legde Herman me in de auto van Harlingen terug naar de stad uit waarom mensen saaier worden als ze kinderen hebben. Dat heeft met de energie te maken. Want de mens zit in een soort ei, zo groot als de breedte van je uitgestrekte armen, met aan een kant golven, aan de andere kant trillingen en achter je een licht. Erbij lezen kun je geloof ik niet, maar het is met miljoenen draadjes verbonden en bovendien in vier soorten leverbaar, helder, minder helder (als ik het goed onthouden heb), amberkleurig ,,voor tovenaars'' en nog iets.

Met Herman beleef je altijd wat. We gingen naar Marokkaans restaurant Agadir, dat eigenlijk dicht was omdat kok Hafid jarig was. Maar bazin Ellen was zo blij Herman te zien, dat we mee moesten barbecuen in de tuin, en er de eerste helft Portugal-Frankrijk keken.

Daarna kwamen we op het terras aan de praat met iemand van de Hofker-familie en haar nieuwe vriend, die een conservatoriumopleiding tot pianist had gedaan maar nu als glazenwasser de kost verdient.

Een goede avond. Of zoals Herman het omschreef: ,,Er is iets softs gekomen in Leeuwarden. Iets goed softs. Iets vloeibaars.''

Krom

Het is zo heet, dat de rails kromtrekken bij Zwammerdam, meldt het Algemeen Dagblad. Ze hebben er een foto bij waar die rails helemaal op slingeren, en de bielzen schuiven gewoon mee.

Raar hoor. Hoe rijden treinen in echt hete gebieden dan?

Maar goed, het is hier in Leeuwarden ook best warm, dus toen ik toch over de Schrans fietste, heb ik een foto gemaakt van de rails. En dat ziet er niet best uit!

Ongerust fietste ik door naar de Oldehove, want die is van zichzelf al een beetje krom. Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven!



Het is toch wat, dat weer!

De kus

De binnenstad van Leeuwarden was gisteravond propvol, omdat in de grachten van de Nieuwestad constructies dreven met vuurpotten erin. Daar was de Franse groep Carabosse de hele week mee in de weer geweest.

Arthur Oostvogel, de directeur van de Harmonie, liep glunderend door het gedrang. Hij had dit mede georganiseerd en de opdracht aan de Fransen was geweest dat het ,,iets feeërieks moest zijn en om te flaneren.''

Dat flaneren was tegen half elf meer wurmen, zo vol was het op de Nieuwestad.

Later in dat parkje bij de Vrouwenpoortsbrug stond een vrouw, vermoedelijk van de organisatie, te bellen. Ze zei net: ,,Hoeveel zijn het er? 25.000 mensen? Oh, 35.000? Dan houden we het daarop.'' Terwijl ze nog belde vroeg ik haar: ,,Hoe weet u zoiets?''

,,Daar zijn calculaties voor'', zei ze kortaf.

In dat parkje waren tussen de bomen ook vuurpotten opgehangen, en er klonk new-age achtige gitaarmuziek. Een eigenaardig sfeertje gaf dat. Menigeen werd er romantisch van, want je zag overal zoenende stelletjes die naar het artistieke fikkiestoken keken.

Zo'n kussend silhouet wil ik wel op de foto, dacht ik en langs een omweg rende ik naar huis om mijn toestel te halen.

Dat zul je dan net zien: geen zoen te bekennen toen ik terug was.

Gelukkig was daar Hedzer Klarenbeek, de gemeentevoorlichter, en zijn vrouw. Ik vertelde waarom ik mijn fototoestel had gehaald en hoe niemand meer kuste.

,,Oh, dat doen wij wel even'', zei Hedzer, schoof zijn zoontje uit beeld en nam zijn vrouw in een innige omhelzing.

't Is dus fake, deze foto. Maar wel mooi Gone-With-The-Windachtig, vind ik.

Niet iedereen is dat met me eens. Anne, vriendin van collega Rob riep bij het zien van de foto, even later op het terras: ,,Gatver! Wat ranzig!''