Luxe

Roemenie kent grote armoede, het gemiddelde maandinkomen is hier ongeveer 120 Euro, maar ik heb er nog weinig van gemerkt.

Ik was op een feestje van rijkaards, die hun witte penthouse artistiek-minimaal hadden ingericht met een paar heel dure kunstvoorwerpen met spotjes erachter, en wiens Roemeense huishoudster druk in de weer was met het opdienen van de sushi-hapjes. Ik was op de maandelijkse borrel van de Nederlandse zakenclub, in Grand Cafe Amsterdam in de binnenstad - een soort Wouters, maar dan groter, met net zulke bovenzalen - waar het bier gratis was want ze hadden met zijn allen een heel fust gekocht. Sommige Nederlandse ondernemers daar wisselen visitekaartjes uit, ik had er gelukkig ook een paar bij me. Je kunt je bij Grand Cafe Amsterdam nu al aanmelden voor het eindejaarsfeest met lounge-muziek, entree 85 Euro.

Ik was in een reuzensupermarkt waar alles te koop was, tot en met Heinz Ketchup en flesjes Leffe Blond. En tenslotte was ik in een winkelcentrum met allerlei Kentucky Fried Chickens en MacDonalds tussen de winkels en een reuzenvestiging van Carrefour erin, waar je onder meer speelgoed kon kopen.

Daar ging ik met Anca naartoe, de Roemeense assistente van Sjoerd, een doortastende meid die heel goed Engels spreekt, en met wie ik in hoog tempo 33 cadeaux kocht voor kinderen in allerlei leeftijdsklassen (vinden jongens van 11 auto's nog leuk? Ik hoop het maar, we hebben al een miniatuur Humvee voor hem gekocht). Het was er heel druk, de mensen kopen hier van alles.

,,Dit is helemaal niet wat ik me van Roemenie had voorgesteld'', zei ik tegen Anca, toen we in de rij stonden. ,,Tot nu toe zijn het alleen maar luxe feestjes en dit soort winkels. Het lijkt New York wel.''

,,Ik kan je wel een keer een andere kant laten zien'', beloofde Anca met een ernstig gezicht, toen ik weer iets verbaasds had gezegd. ,,En nu moet je erover ophouden, want het wordt beledigend.''

(Ter vergelijking: zij woont in een tweekamerflatje dat meer dan honderd keer goedkoper is in de maand dan het appartement van Sjoerd)

Boekarest

1.
De KLM-vlucht naar Boekarest was vol: ik heb geloof ik nog nooit een vliegtuig gezien dat zo was volgepakt. Niet alleen met passagiers, ook de bagagevakken boven de stoelen waren dichtgepropt met tassen, jassen, kussens, zelfs losse teddyberen.

,,Dat is altijd zo bij de vluchten naar Boekarest'', zei de KLM-steward. ,,Ze slepen van alles mee. De bagageruimte hieronder zit ook tot de nok toe vol.''

Ik zei maar niks, want de tas van mij stond daar ook tussen, met daarin een grote hoeveelheid Hema-worst, die ik voor Sjoerd moest meenemen. Bij de douane in Schiphol kon ik de worsten duidelijk zien op het X-rayschermpje, maar ze zeiden er niks van.

2.
Sjoerd weet je altijd goed aan het werk te zetten. Ik kwam zaterdag aan op het vliegveld, en we reden spoorslags naar een meubelfabriek, van een Nederlander uit Beesd. Daar moesten we vier stoelen en een enorme tafel ophalen, want morgenavond is het Sint Nicolaas bij Sjoerd en dan moet hij meubels hebben. Dat was er tot nu toe bij gebleven.

We bonden de tafel bovenop de auto - ,,In Nederland arresteren ze je ervoor'', wist de fabrikant, ,,maar hier kijken ze er niet van op.'' - en dronken koffie met de Nederlander, die vertelde hoe erg het hier allemaal niet deugt en hoe je allerlei ambtenaren te vriend houdt door hen bij elke inspectie iets toe te stoppen.

Het was een enorm gesleep, want de tafel paste niet in de lift, en Sjoerd woont driehoog in een heel luxe appartementengebouw naast het Herrestrau-park, daar neergezet door een rijke dame uit Israel om de verveling te verdrijven. Zelf woont ze met haar man in het penthouse. Dus de tafel moest het smalle marmerbeklede trappenhuis door, dat tussen elke verdiepingen drie bochten maakt rond de liftschacht.

3.

De Sint Nicolaas, zondag bij Sjoerd thuis, was voor collega's van de ambassade. Sint Nicolaas op de ambassade zelf, zaterdagmiddag voor 57 van de Nederlandse en Belgische kinderen hier, werd door een ander gedaan. Die doet dat al jaren hier en kon niet gepasseerd worden, had Sjoerd me uitgelegd.

De zondag ging op aan de voorbereiding, zodat ik van Boekarest nog niet veel zag, op een enorme supermarkt na, waar je minstens zoveel kunt krijgen als in willekeurig welke Nederlandse supermarkt. Als Sinterklaas sloeg ik wel aan, ik zat er lekker in, ook al moest ik Engels spreken omdat er Roemeense collega's bij waren.

Het raarste vond ik een Nederlander, die Frans heet. Hij was die dag jarig, had Sjoerd me van te voren verteld. Dus ik begon dat dit niet alleen voor de Sint een bijzondere dag was en zo voort, toen Sjoerd ineens hevig gebaarde en een paar anderen ook.

,,Nee Sinterklaas'', zei Sjoerd. ,,Die informatie klopt niet.''

Dus ik maakte er me met een grapje vanaf. Toen Frans even later telefoon kreeg, riep ik hem nog na: ,,Als ze denken dat je jarig bent, vertel ze maar dat ze verkeerd zijn geinformeerd!''

Het gekke is, dat de volgende dag op de ambassade aan het licht kwam, dat die Frans zondag wel degelijk jarig was.

4
Maandagochtend haalde Sjoerd me thuis af, voor een vergadering. Want ik ben komende vrijdag kerstman (nieuw voor me) bij het kerstfeest van de militaire attaches hier. Het bestuur van die club, een Fransman, twee Turken en Sjoerd, ging het pand bekijken en afspraken maken voor het buffet, en ik moest maar even mee. Zei Sjoerd.

Maar zo simpel was het niet.

We bekeken inderdaad het pand, een gebouw midden in een park, en ik hoorde tot mijn schrik dat het geen klein partijtje is, maar een bijeenkomst met 150 bezoekers en een kerstkoor.

Nou ja, dat zal wel goed komen, dacht ik. Het zijn maar 33 kindertjes waar ik cadeautjes aan moet geven. Een groot deel van hen spreekt geen Engels, Frans of Duits, maar we slaan ons er wel doorheen, je kunt altijd nog Ho Ho Ho gaan roepen.

,,Die cadeautjes'', zei de Turkse meneer. ,,Wie gaat die kopen?''

,,Dat lijkt me een klus voor Father Christmas'', stelde Sjoerd voor en wees naar mij.

,,Een goed idee!'', beaamde de Turkse militair. ,,U weet vast het beste wat er gekocht kan worden!''

,,Ik weet niet eens waar hier de speelgoedwinkels zijn'', probeerde ik nog.

,,Mijn assistente gaat wel met je mee'', besloot Sjoerd. ,,En dan pakken we ze thuis mooi in.''

Meer bezwaren kon ik niet bedenken: vanavond moet ik 33 cadeautjes kopen voor kinderen van 1 tot 15.

Sinterklaas drinkt

Er zijn legio verhalen over Sint Nicolazen die te diep in het glaasje keken. Daar heb ik altijd wat een hekel aan gehad, want Sint Nicolaas hoort zijn waardigheid te behouden.

Maar woensdagavond zat ik te lang bij Geert in het cafe. Dat komt van die verrotte sluitingstijden op Ameland, daar gaan de cafes nooit meer dicht lijkt het wel. Bij Geert was het erg levendig, er was zelfs even een kloppartij waarbij, net als in een western, een complete balustrade tegen de vlakte ging. Daarna legden beide vechters het bijna schreiend weer bij.

Donderdagochtend half negen bonsde mijn moeder op de slaapkamerdeur.

,,De auto staat al voor!'', riep ze.

Dat was zo. Ingrid en Jacoba, mijn vaste zwarte pieten, stonden in een ronkend peugeotje voor het huis. We moesten naar Ballum, om daar de kinderen van de lagere school te bezoeken. Ik voelde me of iemand de hele nacht zijn truck op me geparkeerd had.

,,Heste dij verslapen?'', gilden de dames onderweg naar Ballum. Dat kon ik niet ontkennen. Ik hoopte maar dat ik niet te erg naar bier rook, dronk in Ballum bij het opschminken zoveel mogelijk koffie en bracht het er, al zeg ik het zelf, nog erg goed van af. Ik stonk niet, ik had mijn woordje klaar en ik braakte ook niet over kindertjes heen.

Maar op de terugweg nam ik me voor, dit nooit weer zo te laten gebeuren. De volgende dag in Hollum was ik zo helder als glas, en ik reed paard of ik nooit anders had gedaan.

Diplomacy

Over geheimzinnigheid gesproken. Ik moest naar de Nederlandse ambassadeur in Roemenie een mailtje sturen, met een uitnodiging voor een Sint Nicolaasfeest komende zondag. Maar het moest lijken of dat van de Sint zelf komt, dat is het leukste.

Dus dat deed ik, de tekst kreeg ik kant en klaar aangeleverd en die stuurde ik door van een speciaal hotmail-adres.

Maar de ambassadeur kan zondag helemaal niet. Er is die dag een bazaar waar hij en zijn vrouw de handen aan vol hebben, en bovendien, een dag eerder is er ook al Sint Nicolaas, voor de Belgische en Nederlandse kinderen in Boekarest. Zo ver weg van Nederland, en dan nog breek je je nek over de Sinterklazen.

Fijntjes schreef de ambassadeur of ik dat soms vergeten was, dat we elkaar een dag eerder al zouden zien. En of ik soms ook niet meer wist, dat ik dat met zijn vrouw besproken had? Zo gaat het in de diplomatie, denk ik. Je moet de ander op subtiele wijze het gevoel geven dat hij het fout heeft gedaan en iets heeft goed te maken.

De Sint, ook heel diplomatiek, reageerde met een verzoenend gedicht:

Beste ambassadeur Pieter Jan!

Hard werken is een schone zaak
en schenkt het mensdom veel vermaak
(een wijze regel, en inderdaad,
't Is Multatuliplagiaat).

Het citaat geldt voor ons beiden,
omdat wij ons beiden wijden
aan anderen, zo zou ik denken,
en hen vermaak en welstand schenken.
Aan het werk in vreemde staten
zijn wij beiden diplomaten.

Maar toch, zo'n hele drukke baan
daar zit ook een keerzij aan
Immers, soms raakt de geest verhit
in Boekarest of in Madrid.

Een excuus mag dat nooit zijn,
dat ligt ook niet in mijn lijn.
Maar dat 'k op 6 december al
voor de kleintjes komen zal
- besproken met uw echtgenote?
't Was me helemaal ontschoten!

Natuurlijk kom ik, wellicht met Piet
zo druk is 't nu ook weer niet!

En wat die zevende aangaat
die ook in mijn agenda staat -
Sinterklaas zal niemand dwingen
om er te komen en te zingen,
daar ben ik echt de man niet naar.
Steek al je puf in de Bazaar!

Dus laten we 't niet overdrijven
het moet een aardigheidje blijven.
Want werken is een schone zaak
en schenkt het mensdom veel vermaak,
maar soms is rust het allerbest
in Madrid of Boekarest.

Sint Nicolaas

Sinterklaas 007

Sinterklaas is een tijd van geheimen en dingen die je alleen bij nacht doet, zeker op Ameland. Gisteren zat ik in de bus naar Holwerd. Op het Zaailand stond J. (ik zal zijn naam maar niet noemen), die de bus in snelde en me een klein pakje gaf.

,,Dat moet even mee naar Hollum'', zei hij. ,,Ben je bij je ouders?''

,,Ja'', kon ik alleen maar stamelen.

,,Leg het maar op de stoep, dan wordt het daar wel weer weggehaald.''

,,Hoe wist je dat ik in deze bus zou zitten?'', vroeg ik hem toen. Ik wist zelf 's morgens nog niet eens dat ik hem zou nemen.

,,Mijn vriendin zag dat je erin zat'', verklaarde hij.

Trouw als ik ben, legde ik het pakje 's avonds buiten op de vensterbank naast de voordeur. Hoewel ik brandde van nieuwsgierigheid, heb ik er niet in gekeken. Er zat iets hards in. Vanmorgen lag het er nog steeds.

Dan belde Sjoerd vanmorgen, uit Boekarest. Daar ben ik dit weekeinde Sint Nicolaas, ik vlieg er zaterdag naartoe.

,,Ik heb je een mailtje gestuurd'', zei Sjoerd. ,,Er staat in, dat je om half tien op het meeting point van Schiphol moet zijn.''

,,Half tien op het meeting point'', herhaalde ik, want het klonk belangrijk.

,,Ja. En daar komt iemand die geeft je een tas vol Hema-worsten. Die moeten mee, als handbagage.''

,,Kan dat zomaar? Krijg ik daar geen moeilijkheden mee?''

,,Welnee, doe dat maar gewoon.''

Mijn vader staat op dit moment vlees te braden, het hele huis ruikt ernaar.

,,Ik denk, ik maak maar wat meer, want je moet goed eten'', zegt hij erbij. ,,Als je straks in een Roemeense cel zit vanwege die Hema-worsten krijg je alleen water en brood.''

,,Misschien mag ik dan die Hema-worsten opeten'', probeer ik nog.

,,Reken daar maar niet op'', waarschuwt mijn vader. ,,Ze zijn er tuk op om die in beslag te nemen en zelf op te eten.''

Sint Nicolaas

Geert heeft een soort podium gebouwd in zijn cafe, en waar ik voorheen als Sint Nicolaas op een gewone plaat hout op kratjes zat, nam ik nu achter zo'n hekje plaats waar in Amerikaanse rechtbankfilms de jury achter zit. Maar ja, de Sint is ook een soort jury, hij velt oordelen en spreekt ze uit.

Sint Nicolaas bij Geert is altijd een beetje warmdraaien voor het echte werk, en het ging lekker. Ik maakte heel veel opmerkingen over voornamen, want in Hollum heeft iedereen zowat wel een kind gekregen, het afgelopen jaar, en er zijn nieuwe bewoners met namen als Sven, Nickie en Jeremy Dion. ,,Jeremy de Jong?'', herhaalde de Sint verbaasd, want de vader heet De Vries.

De beste opmerking, al zeg ik het zelf, was tegen Abe.

,,Eigenlijk heet je Adriaan he?'' vroeg de Sint.

,,Nou'', zei Abe, ,,Eigenlijk heet ik Adrianus.''

,,Aha'', zei de Sint. ,,Dus je hebt twee voornamen.'' En om het nog wat aan te dikken, voegde hij toe, ,,Je had zeker een opa die Adri heette en die andere heette ... anders.''

Het is melig, maar de Sint mag dat, en als erom gelachen wordt doet hij dat ook zeker.