Ike komt eraan



Drie jaar geleden moest heel Houston en omgeving ontruimd worden, want orkaan Rita was onderweg. Waling en Rita laadden de katten in de auto en zaten bijna een dag lang in de file. Enfin, dat heeft in de krant gestaan en in een reeks afleveringen (een, twee, drie, vier, vierenhalf, vijf, zes en zeven) op dit blog.

Het is nu weer raak, lijkt het. Orkaan Ike koerst recht op Houston af. Daarna gaat hij een bochtje maken, zo te zien.

Ditmaal laten ze zich niet weer verjagen. Waling heeft een generator besteld, voor als de stroom mocht uitvallen, schrijft Rita:

Nou, het lijkt erop dat orkaan IKE toch met het uur meer onze kant opkomt en Galveston begint morgenochtend met verplicht evacueren. Voor Kemah en omliggende dorpen begint een vrijwillige evacuatie per morgenochtend. We hebben allemaal telefoontjes gehad vanmiddag en vanavond van buren en kennissen die vragen wat wij gaan doen, de meeste buren gaan wel evacueren, de buren rechts van ons vertrekken rond 4 uur morgenochtend. Wij zijn van plan om toch maar hier te blijven al is het wel spannend.

Het is bij alle benzine stations een chaos, rijen auto's en lege benzinepompen. Bij de houtwinkels hetzelfde. We hebben vanavond nog wel hout weten te bemachtigen om de ramen mee dicht te gaan spijkeren. Ik was nog naar de winkel om blikken soep, crackers, brood, flessen water enz. in te kopen maar het water was al uitverkocht.
Je ziet allemaal huizen die alle ramen al met hout dichtgespijkerd hebben en iedereen lijkt zenuwachtig. Als je mensen spreekt die eerder een echte erge orkaan hebben meegemaakt is het ook niet een kleinigheid. Ze verwachten dat IKE een categorie 4 orkaan is als hij aan land komt.

We wachten maar af. Zaterdagmorgen tussen 4 en 6 wordt Ike verwacht aan land te komen. Dat is bij jullie tussen 11 en 1 uur 's middags.

Vrijdag zijn alle scholen hier gesloten.

A nasty, nasty storm



Het is boeiend om op veilige afstand berichten over orkaan Ike (de foto is van NASA) te lezen. Waar Foxnews rept van de dodelijke klappen die er in Texas zullen vallen, is de Houston Chronicle voorzichtiger: wat de windkracht ook zal zijn als Ike aan land komt, it's going to be a nasty, nasty storm for coastal dwellers in southeast Texas and southwestern Louisiana.



Was ik zo'n coastal dweller, dan zou ik me zorgen gaan maken. Waling en Rita hebben de boel weliswaar dichtgetimmerd, maar zijn toch zenuwachtig, mailden ze vanmiddag al.



Zonet stuurde Waling dit:

We hebben zojuist besloten dat we toch vertrekken. Alhoewel de storm nog zo’n 18 uren hier vandaan is komt het water enorm snel op en staat het park achter ons al helemaal onder water. Galveston staat voor het grootste gedeelte al onder water en op dit moment wordt er voorspeld dat waarschijnlijk ons huis ook een meter tot anderhalve meter water zal krijgen.We wachten nog een paar uur om te kijken hoe het gaat verlopen maar we hebben alles klaar om naar het noorden af te reizen.

Een paar minuten later vulde Rita aan:

Het ziet er niet goed uit, de enorme waterstuwing heeft gedeelten van Galveston al onder water gezet en ook de Boardwalk hier vlakbij staat onder water. Terwijl het nog maar 11 uur 's ochtends is en de orkaan niet aan land verwacht wordt voor 2 uur vannacht. We zitten echt aan de verkeerde kant van de storm, dat is wat er in New Orleans ook gebeurd was. Maar zelfs daar steeg het water niet zo lang van tevoren al. Het is nu verplicht evacueren voor alle gebieden rondom ons. Ze verwachten massale stroomuitval en het is maar de vraag wanneer dat weer terug komt.

We kunnen bij Gilbert en z'n broer logeren die net ten zuiden van Houston wonen. Het is een half uur rijden zodat we na de storm, als de flooding gedaald is, zo weer terug kunnen naar een huis dat hopelijk nog staat en nog droog is van binnen. We nemen Panda, Pepe en Jack, de poezen, mee en pakken nu alle waardevolle spullen in zodat die mee kunnen. Hier in huis zetten we zoveel mogelijk spullen op de hoogst mogelijke plaatsen.

Als je de televisiebeelden ziet van Galveston is dat erg angstaanjagend. Het lugubere is is dat het hier nog stralend mooi weer is, een beetje wind maar niet erg. Ik liep even naar het water hier achter en schrok hoeveel het al gestegen was.

(De foto uit Galveston is van AP)

Rita (Slot)

Alweer een stukje in de Leeuwarder Courant, wederom voorop. Voor onze lezers in Texas volgt het hieronder. De foto kreeg ik van Rita, het huis van de buren, genomen met een kennelijk beslagen lens, wat het resultaat wel sfeervol maakt.

Na Rita komt zonneschijn


Door Asing Walthaus

HOUSTON ,,Het is hier prachtig weer, een blauwe lucht en een beetje wind'', schreef mijn schoonzus Rita Walthaus gisteravond na een ritje door de omgeving van Houston. Met haar man Waling keerde zij zaterdag terug naar hun woonplaats Kemah, een voorstadje van Houston in Texas.

,,De katten slapen de hele dag en wij hebben net rondgereden'', liet ze weten. ,,Af en toe een boom om, maar verder is er weinig te zien. Zelfs de boardwalk in Kemah heeft weinig schade.'' Dat is een populair uitgaansgebied aan het water met wandelsteigers, restaurantjes en een reuzenrad.

De klap die de orkaan Rita aan Houston en directe omgeving uitdeelde, valt dus mee. ,,Miraculeus'', noemde de Texaanse gouverneur Rick Perry het al. Zelfs op het schiereiland Galveston, een soort Scheveningen van Texas, begon gisteren alles weer te draaien, al is er nog veel stroomuitval. Dat plaatsje werd in 1900 door een storm verwoest, de herdenking daarvan was net achter de rug.

Rita zou, volgens voorspellingen, minstens zoveel schade aanrichten. Het zwaarst werden echter juist het oostelijk deel van Texas en het zuidwesten van buurstaat Louisiana getroffen. Voorzover bekend zijn er door de storm slechts twee doden gevallen.

Zaterdagochtend zaten de Walthausen nog met hun katten in een hotel in Oklahoma City, 740 kilometer naar het westen. Met de beelden van de storm nog op CNN, moesten ze beslissen of ze nog een dag zouden blijven. Maar Rita, boven de golf van Mexico nog een orkaan van de hoogste categorie, zwakte rap af tot een 'gewone' tropische storm. Zodat het besluit om terug te gaan, met de kofferbak vol jerrycans benzine, snel genomen was.

,,We zijn trouwens een van de weinigen hier die al terug zijn'', aldus Rita. ,,De meeste huizen hebben het hout nog voor de ramen.'' Dat zal eraan gelegen hebben dat de autoriteiten zaterdag al opriepen om te wachten met terugkeren. Zo willen ze een verkeerschaos als die bij de uittocht van vorige week (in de volksmond 'Texodus') te voorkomen. Volgens de laatste berichten is er nu wel langzaam rijdend verkeer op de snelwegen, maar de Walthausen waren dat voor. Die reden zaterdag zonder problemen terug.

Boarding up



Terwijl de weerman laat zien hoe de feloranje orkaan Ike op Texas toekomt, is Waling druk in de weer met het dichtspijkeren van de ramen. Het water liep al in het - lager gelegen - parkje achter de tuin, vertelde hij.



Het ziet er spookachtig uit. Daar zit je dan straks in een dichtgetimmerd huis naar een storm te luisteren en naar gouverneur Rick Perry, die nu al alarmerende uitspraken doet op de radio. De National Weather Service waarschuwt de inwoners van Galveston voor certain death, als ze zich niet uit de voeten maken.




Mr Margarita guy



Dit vrolijke vrachtwagentje staat voor het bedrijf van Mr Margarita guy, zoals Waling en Rita hem noemen. Die heeft een bedrijf in de verhuur van machines die margaritas (alcoholische ranja met heel veel ijs) maken voor feestjes, en ook die kunnen natuurlijk wegwaaien. De donkere wolken pakken zich al samen.



Kiest de Margarita Guy voor glimmende golfplaten, het gebouw van Ramtec (die Texaanse ster valt me nu pas op) is met eerlijke houtplaten dichtgemaakt.



(de foto's zijn van Rita)

The Battle of the River Plate

Op de website van de New York Times staat deze foto, tussen een heleboel andere foto's van de schade van orkaan Sandy. Wie hem gemaakt heeft is niet bekend, hij is doorgestuurd door de Metropolitan Transportation Authority van de staat New York, zeg maar de plaatselijke Prorail.

Niet alleen is de foto op zich al absurd, maar de eigenaar heeft zijn boot ook nog eens Graf Spee genoemd, naar het befaamde Duitse oorlogsschip. Dat is pas echt verbazend.

Kijk: daar is in 1956 deze film over gemaakt, die eigenlijk 'The battle of the River Plate' heet, van Michael Powell en Emeric Pressburger. (Punten voor wie weet wat deze film met 'Lord of the rings' verbindt.)

Alles, denk ik soms, heeft met film te maken. Maar misschien is het ook wel andersom. Of zit het gewoon in mijn hoofd.

Rita (5)

,,We zijn alweer onderweg'', zei Rita net, vanuit de auto. In Oklahoma was het een uur 's middags, en voor twaalven moesten ze beslissen of ze nog een nacht in het hotel in Oklahoma City zouden blijven of terug naar Kemah.

Via via hadden ze al gehoord, dat de schade in hun woonwijk mee lijkt te vallen. Een paar bewoners waren er toch gewoon gebleven, hoorden ze nu, en die zeiden dat het wel een bende was, overal afgewaaide takken en zo, maar de huizen er zo te zien ongedeerd bij staan. Nu moeten alle zware regens, die op een orkaan volgen, nog komen, maar vooruit, dat klinkt goed. Dus jerrycans gekocht bij de Walmart, heel veel getankt - er staan 14 gallons benzine achterin de auto - en op weg.

Net terwijl Rita dat vertelde, deed ik de tv aan, op CNN.

,,Jullie burgemeester is net met een persconferentie bezig'', zei ik.

,,Oh wat vertelt -ie?'', wilde Rita weten.

Bill White hield een wat hortend verhaal over het belang om routes vrij te houden voor hulpverleners, en daarna kwam een klemmend pleidooi om vooral niet terug te keren voor de local authorities zeggen dat het kan. Ik luisterde niet zo aandachtig, maar het klonk alsof president Bush eigenlijk eerst moest zeggen dat het veilig was, en dat dan iedereen terugkan. Gouverneur Rick Perry zëi 'Stay patient, stay put', want de winkels zijn allemaal nog dicht, in heel veel huizen is geen stroom en ze willen niet net zulke files als bij de uittocht.

,,Jullie moeten van de burgemeester wachten met terugkomen'', vatte ik samen. ,,Je mag van Bush nog niet naar huis.''

,,Mag het niet van Bush?'', zei Rita rebels, met een ondertoon van dan-gaan-we-juist.

,,Van mij mag het wel hoor'', voegde ik toe, want CNN vertoonde intussen helicopteropnamen van de stad en die zag er zomers en vredig uit.

,,Dan luisteren we naar jou, en niet naar Bush'', zei Rita

(Oh ja, met Gilbert is alles goed en het huis van zijn ouders staat gewoon overeind)

Gilbert and Rita

Gilbert, een vriend van Waling en Rita, is in Houston gebleven met zijn gezin, want zijn ouders wilden niet weg. ,,Ze zitten in een heel oud huis'', zei Rita. (De foto is van dinsdag, op het kantoor van Walings bedrijf, waar alles op tafels is gezet). Rita maakt zich er zorgen over.

Gilbert zelf niet. Ik heb hem net gebeld om hem sterkte te wensen. ,,Het is hier niet zo slecht'', zei hij. Hij heeft meer orkanen meegemaakt, al waren ze er steeds op een moment dat hij er zelf niet was. ,,Dit is de eerste waar ik in zit.''

Het huis van zijn ouders staat er al sinds de jaren zeventig, dat heeft wel bewezen tegen een stootje te kunnen.

Het ligt aan Katrina, die storm die New Orleans teisterde. Op Houston komen vaker orkanen af, en er zijn ook wel waarschuwingen, maar in de praktijk valt het meestal mee, aldus Gilbert. ,,Als Katrina er niet was geweest, hadden mensen nu ook gezegd, die storm keert wel om.''

Hoe is het weer nu (ik belde om middernacht, het is daar zeven uur eerder), vroeg ik.

,,Het is nog wel mooi weer'', beschreef Gilbert. ,,Maar de wind begint net een beetje op te steken en in de verte zijn een paar wolken.''

Dat moet toch wel eng zijn, met alles erbij wat je op tv ziet.

,,Ja zeker wel'', geeft Gilbert toe. En vertelt dan hoe in het Mexicaanse dorp waar hij is opgegroeid in '81 een orkaan was, die de aanbouw spaarde die zijn vader aan hun huis had getimmerd, maar van de verderop gelegen school het dak finaal had afgerukt. Met andere woorden: je weet niet hoe het loopt.

Rita (4)

Mijn telefoontje met Waling resulteerde in een stukje voor de krant, dat vrijdag voorop stond. ,,Voorop de krant?'', zei Rita verrukt, toen ik haar vanmiddag aan de telefoon had - ze zitten inmiddels in Oklahoma City, na een rit van 22 uur. ,,Ik ga het straks meteen op de website opzoeken.''

Maar daar staat het niet op, Rita, als je dit leest. Dus hieronder is de tekst nog een keer. Het is trouwens heel raar om een stukje te schrijven waarin je je broer als Walthaus aanduidt. Ik had misschien de hele tijd gewoon Waling moeten schrijven.

De stress voor de storm

Door Asing Walthaus

HOUSTON Met de twee katten in de auto rijden ze af en toe een meter vooruit, Waling en Rita Walthaus uit Kemah, Texas, die oorspronkelijk van Ameland komen. Kemah ligt tussen het kustplaatsje Galveston en Houston in, pal in de baan van de orkaan Rita, lijkt het. Dus net als alle anderen in die streek kregen ze woensdag de opdracht om te evacueren. ,,De hele stad loopt leeg'', beschreef mijn broer Waling gistermiddag vanuit de auto. ,,Ik heb nog nooit zoiets gezien.''

Ze stonden toen al zes uur op een van de toegangswegen naar Houston, want de wegen zijn door de massale uittocht dichtgeslibd. ,,We hebben geen haast'', zegt Waling laconiek. ,,Het is niet dat de storm hier bijna is.'' Naar verwachting komt de storm Rita pas vrijdagnacht - dat is voor ons zaterdagochtend - aan land. Rita staat nu al op nummer 3 van de ranglijst met ergste tropische stormen die de VS ooit heeft meegemaakt. Katrina, die recent New Orleans teisterde, staat op die schaal veel lager, vertelt Walthaus: ,,Acht geloof ik.''

,,De sfeer is hier heel paniekerig en gestresst'', beschrijven ze. Een paar dagen geleden maakte Walthaus in een zaak waar generatoren verkocht worden nog een vechtpartij mee om de laatste paar machines. Benzine is nergens meer te krijgen, wat lastig is want op de snelweg staan geregeld mensen met een lege tank. Vanwege urenlang filerijden met de airconditioning vol aan. Sommigen uit Galveston zijn al 14 uur onderweg en nog niet eens in Houston, 45 kilometer verderop.

Zelf hebben ze woensdag alle ramen van hun woonhuis dichtgespijkerd, alle kostbare zaken zijn hoger neergezet. Een raar gevoel is dat, je eigen huis dicht timmeren. ,,Het is net of je een goede vriend gaat verlaten.'' Of dat hoger neerzetten gaat helpen is onduidelijk: er wordt een vloedgolf van 5 meter verwacht, en Kemah ligt pal aan het water.'' Ze trekken nu naar een hotel in Oklahoma City, gewoonlijk tien uur rijden. ,,We maken er gewoon een minivakantie van.''

,,We zijn gelukkig goed verzekerd, zelfs voor overstromingen, want dat moet hier'', vertelt hij. ,,Maar ik heb liever mijn eigen spullen.'' Die worden niet alleen door water bedreigd. Inbrekers zijn ook verzot op zojuist geëvacueerde gebieden, zeker in 'gated communities', de omheinde buitenwijken voor beter gesitueerden, waarin de Walthausen ook wonen. ,,Ik hoop maar dat we het huis straks net zo terugvinden als we het achtergelaten hebben.''