Palingsound



(In de trein zondagochtend, jongen aan de ene kant van het gangpad, twee dames aan de andere kant. Een dag eerder hebben in Drogeham Mon Amour, Jan Smit en Nick & Simon opgetreden)


(Jongen) ,,Wat vonden jullie van Mon Amour?''

(Vrouw 1) ,,Fantastisch! We zijn altijd al fan van BZN, we hebben alles, en het is toch fijn dat ze toch doorgaan. Ik zei ook, als Mon Amour eens in de buurt komt dan gaan we heen. Maar ze komen nooit in de buurt dus ik zei weet je wat - zij is dan fan van Nick en Simon - ik zei weet je wat we stappen in de trein naar Leeuwarden. Wij komen uit Goes. Ik heb nu voor het eerst ook Nick en Simon en Jan Smit gezien.''

(Vrouw 2) ,,Die had ik al eerder gezien. Ik heb Annie Schilder nog gezien toen ze nog bij BZN zat''

(Vrouw 1) ,,Ik vond Mon Amour fantastisch.''

(Jongen, trots) ,,Ik doe hun website.''

(Vrouwen door elkaar) ,,Daar kom ik dagelijks! Oh, daarom was je daar filmpjes aan het maken!''

(Jongen) ,,Je hebt het idee dat het met die site wel goed loopt hè, maar we moeten er hard aan trekken. Terwijl je zou denken BZN had zoveel fans, die stappen zo over. Maar ja, Mon Amour is een nieuwe naam hè. Er zijn wel fans mee overgestapt, maar lang niet iedereen.''

(Vrouw 2) ,,Ik heb Carla ook gevolgd.''

(Vrouw 1) ,,Ik ben steevast van plan in het gastenboek te schrijven maar ik ben niet zo'n schrijver. Ik kom er bijna dagelijks, toch zeker vijf keer in de week.''

(Jongen) ,,We doen ons best om de site goed bij te houden. Gisteren hadden we een radiointerview en daar is de nieuwe single bekend geworden.''

(Vrouw 1) ,,Oh kijk eens aan.''

(Jongen) ,,We gaan een nieuwe single uitbrengen ja.''

(Vrouw 1) ,,Helemaal nieuw?''

Jongen: ,,Nee hij staat al op de cd. Het wordt Fame And Fortune.''

(Vrouw 1) ,,Op mijn werk vragen ze wel eens waar ga je naartoe? Naar Mon Amour zeg ik dan. Wat is dat dan, vragen ze. Als je dan zegt BZN, dan is het óóóóh, dan snappen ze het.''

Doordat de spoorbrug stuk was bij Akkrum, wat bijna dagelijks zo schijnt te zijn, moesten we er op dat station allemaal uit en verder met de bus. Dat wil zeggen, een deel kon verder met de bus, de rest moest wachten op de tweede bus. Daar de rest van kon na nog wat wachten terug in de trein, omdat de brug het inmiddels weer deed.



Zo miste ik de oprichtingsvergadering van Stichting Cinema Ascona (als dat de naam wordt), waarvan ik tot directeur ben gebombardeerd. Dit is het voorlopige bestuur, De FM Herder staat er niet op want die was er niet bij.



De zaken moeten natuurlijk wel serieus aangepakt worden, dus als eerste studiefilm keken we naar 'Princess' uit 1968. Met Herman van Veen toen hij nog haar had, veel gewapende vrouwen met echte jarenzestigborsten en bijzonder fraaie opnamen.



'Princess': wij kenden hem geen van allen, maar we vergeten hem nu nooit weer. Alleen al omdat Herman van Veen voor geen meter Engels kan spreken en een vrouw slaat.

Blauw Vinkenoog



Deze foto, uit 1967, is genomen door Pieter Doele. De man in het donkere pak is Gerard van het Reve, de man in het lichte tenue is Simon Vinkenoog, die zaterdag is overleden.

Dat was aan het eind van een literaire avond in de Harmonie in Leeuwarden, waar Vinkenoog Reve getergd had. ,,Midden op het toneel, voor een stomverbaasde zaal, mepte hij Vinkenoog tegen de planken'', schreef de Leeuwarder Courant. ,,Diens vrouw Rieneke, die als een furie het toneel opklauterde, liep enkele schoppen op toen zij Van het Reve met haar nagels bewerkte.''

Letsel had Vinkenoog er niet aan overgehouden en boos was hij evenmin, schreef de krant achteraf. ,,Ik ben nooit kwaad op mensen. Ik zie bovendien in de daad van Gerard een uiting van liefde. Iemand die slaat, slaat zichzelf.''

Van het Reve was blij met die uitspraak. ,,Gelukkig maar, want zoiets kost altijd weer centen, maar een blauw oog of een gescheurd oor was achteraf niet gek geweest. (...) Ik had hem eerder moeten aftuigen. Ik ben eigenlijk te secondair.''

Zelf hebben we Vinkenoog een keer meegemaakt op de Nacht van het Woord in Emmen. Klappen zijn er die avond niet gevallen, al vond hij onze muziek te luid.

Strange



Robert S McNamara (vandaag overleden, 93 jaar) was de boeiendste man van de best and the brightest rond John F Kennedy. Hij had een intellectueel brilletje op, want hij was een slimmerik die filosofie en economie had gestudeerd en daarna bij de fabrieken van Ford aan het werk was gegaan.

Onder zijn leiding werd de Lincoln Continental ontwikkeld, de auto waar Kennedy later in zou worden doodgeschoten. Maar dat wist McNamara allemaal nog niet toen hij Kennedy's minister van defensie werd. Dat bleef hij na de dood van Kennedy ook onder Johnson.




Zowat al zijn tijd was hij kwijt aan Vietnam, waar steeds meer soldaten heen moesten, bommentapijten de Vietcong tot zwijgen moesten brengen en ontbladeringsmiddelen werden ingezet waar Amerikaanse soldaten doodziek van terugkwamen.

Later kreeg hij spijt van zijn loyale doortastendheid, eigenlijk al terwijl die oorlog nog aan de gang was. Daarom zou hij ook na zeven jaar zijn vertrokken.

Hij werd baas van de Wereldbank, en daarna begon het grote sorry zeggen dat hem zo interessant maakte. In documentaires, ('The fog of war' van Errol Morris bijvoorbeeld), boeken, memoires, zelfs bij Adriaan van Dis in diens talkshow, overal zei hij dat het zo niet had moeten gaan, maar het ook zeker niet alleen aan hem had gelegen.

De S in zijn naam staat overigens niet voor Sorry, maar voor Strange. Echt waar.

(De bovenste foto is van AP, de tweede van de Library of Congress)

Doe dit nooit weer - dit is te leuk




Gisteravond was het eerste Cinema Ascona Filmfestival, in Kubaard. Er waren meer bezoekers dan Radio Ascona ooit luisteraars heeft gehad, stelden de Kesanova, De Heidi, FM Herder, De Allegro en De Zilveren Strandjutter verheugd vast. Nieuw in dit rijtje was DJ Rund Funk, die een van de drieenhalve zalen programmeerde.



Dit was de eerste keer: ,,Je moet het ook nooit weer doen'', verzuchtte bezoeker en filmfestivalveteraan Andrea halverwege de avond. ,,Zo mooi wordt het nooit weer.'' Dat zullen we nog wel eens zien: volgend jaar komt er weer eentje.



Er waren eerst meer programmeurs dan gasten, maar dat trok vlot bij.



Wel was er een zekere overprogrammering: De Kesanova, de Allegro, DJ Rund Funk en de Zilveren Strandjutter hadden elk te veel meegebracht. De Allegro is de enige die zijn hele programma heeft afgewerkt.



In zijn zaal werd het hardst gelachen en geapplaudisseerd om 'Andy, Bloed en Blond Haar'. Dat is dan ook een echte Nederlandse cultfilm.



DJ Rund Funk had meer verantwoorde rariteiten meegebracht, zodat het publiek in zijn schuurzaaltje (met dolby-geluid!) levendig in- en uitliep.



De Zilveren Strandjutter verzorgde een kort, maar zeer goed aanslaand programma rond negen nostalgische televisiepaarden. Bij de intro's van de programma's waar hij zelf vroeger naar keek zong hij de bijbehorende liedjes. Was de Strandjutter zelf het meest ontdaan van het gevoelige 'Sebastien', het publiek zong volop mee met het stoerdere 'Bonanza'.



De Kesanova kreeg de lachers op zijn hand met 'Shaolin Soccer'. Die werd geprojecteerd boven de schuurdeur, zodat je tijdens het filmkijken ook het landschap wat mee kon nemen. Dat was een tijdje later bij de Turkse sciencefiction 'G.O.R.A' een welkome aanvulling, ook al was het toen al donker.





Het landschap langs de Slachtedijk was een concurrent van, maar ook een aanvulling op het festival. De eerste zucht ging door het publiek, toen de vader van een bezoeker een paar rondjes om de boerderij vloog (1). Vervolgens ging niet alleen de zon schilderachtig onder terwijl er dampen uit de omringende vaarten opstegen (2), ook was er zo'n fraaie maan (3) dat zelfs de meest geharde stadbewoners smolten en foto's maakten met hun trendy iPhonemobieltjes.




Het sluitstuk was een drive-in vertoning van 'Team America'. Sommigen keken vanuit de auto, anderen vanaf klam geworden stoeltjes. Het speciale low-tech scherm (zie foto 1) was gewit, of in elk geval in elkaar gezet, door de FM Herder, want die ontbrak nog in dit verslag.

Wij mogen spreken van een geslaagde nacht. Fuck Yeah.

Copy, Paste




Discussie geleid over de toekomst van de journalistiek, kranten, internet, gratis nieuws en zo voort in De Bres, naar aanleiding van het rapport van de commissie Brinkman. (De foto hierboven is van collega Wietze Landman).

Er waren veel journalisten natuurlijk, drie hoofdredacteuren (Friesch Dagblad, Leeuwarder Courant, Omrop Fryslan), wat ondernemers, een kritische niet-lezer op leeftijd en een kritische jongere die zich afvroeg waarom hij een krant zou moeten lezen. Die laatste twee waren vader en zoon.

Welbespraakte lieden allemaal, dus daar ik ga er zelf geen stukje over schrijven. Dat is zo van vroeger. Liever gap ik van alles uit andermans postings. Daar gaat ie:

(Twitters van Jacco de Boer, de eerste voor, de tweede na afloop)

Das het voordeel als je vroeg begint, dan mag je vroeg naar huis! Nog even voorbereiden op debat vanavond. In de Bres. Komt. Allen.

Zo. Mooie avond, goeie gesprekken. Nu biertje en dan morgen ultravroeg beginnen.

(Twitter van Grytsje Klijnstra)

We hebben een dinosauriër in de zaal (hoofdredacteur van het Friesch Dagblad) die het heeft over 'ablogs' en 'twitters'.

dat is een lichtend voorbeeld van de FD-compatibility met het moderne leven.

(website Leeuwarder Courant)

Voor dagbladjournalisten was het debat woensdagavond in De Bres - over de vernieuwing van de gedrukte pers en de toekomst van de nieuwsvoorziening in Nederland - niet direct een opwekkende gebeurtenis. Slechts een enkeling was optimistisch: ,,Laat je geen complex aanpraten.''

De dagbladen in het algemeen - een enkele uitzondering daargelaten - verliezen abonnees onder meer omdat veel nieuws ook gratis op internet verkrijgbaar is. En ook voor adverteerders is de krant lang niet altijd meer een vanzelfsprekende medium. Uitgevers maken zich grote zorgen, maar ook de journalisten die dagelijks hun stukje tikken.

,,Het probleem van nieuws op internet is'', aldus LC-hoofdredacteur Rimmer Mulder, ,,dat er geen verdienmodel is dat een serieuze journalistieke organisatie kan dragen.'' En kritische journalistiek die zelf wil onderzoeken en duiden kost nu eenmaal geld, aldus Mulder. Wel redelijk succesvol is een site als Nu.nl. Maar dat is volgens de hoofdredacteur ,,geen volwassen journalistieke organisatie''.

(Uit Liwwadders)

'De uitgevers van kranten hebben de ellende waar ze nu mee kampen aan zichzelf te danken.' Dat betoogde hoofdredacteur Lútsen Kooistra van het Friesch Dagblad gisteravond tijdens een debat over de media naar aanleiding van het uitbrengen van het rapport Brinkman in Debatcentrum De Bres in Leeuwarden. De kranten zitten in zwaar weer en zijn tamelijk machteloos, zo vond Kooistra.

(...)

Ook zijn collega Rimmer Mulder van de Leeuwarder Courant en lid van de commissie Brinkman die rapporteerde over toekomst van de media was tamelijk somber. Mulder stelde klip en klaar dat het rapport Brinkman geen antwoord geeft op de problemen waarvoor - met name - de krantenwerld zich gesteld ziet.

Kritisch lezer Huub Mous vond dat de kranten het gewoon hebben laten lopen. Hij hamerde op onderzoeksjournalistiek. 'Waarom doen jullie daar niks aan?' Hij vond zijn eigen primeurs op zijn weblog over Friese culturele zaken zelden of nooit terug in de krant. 'Is er een verbod om die primeurs nader te onderzoeken. Waarom wachten jullie op het officiële persbericht?'

Rein Tolsma, hoofdredacteur van Omrop Fryslân, vertelde eveneens dat het rapport Brinkman geen oplossing aandraagt. 'Zelfs al worden alle voorstellen voor honderd procent uitgevoerd - wat politiek gezien hoogst onwaarschijnlijk is - dan nog worden de kranten niet gered. De levensduur wordt enigszins gerekt.'

(...)

De internetdeskundigen Jacco de Boer (Froeks.tv en voormalig eindredacteur van Planet Internet) en Albert Sikkema (hoofd van de afdeling Communication en Media Design van de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden) vonden dat de uitgevers van kranten kansen hebben gemist. Scherper zou moeten worden ingezet op het vermarkten van de journalistieke kennis via andere kanalen dan krantenpapier. Sikkema ging hierin het verst. Hij zag bij zijn studenten een honger naar 'stukjes'. Maar met de krant hebben zijn studenten niet al te veel. 'De krant is in 2014 verdwenen.'

(...)

Opmerkelijk genoeg waren ondernemers uit onder meer Oosternijkerk en Wolvega veel optimistischer.

(Weblog Huub Mous)

Toen Rimmer Mulder gisteravond geïnterviewd werd door zijn eigen medewerker Asing Walthaus (oh, oh, waar is de polarisatie op heden?), gedroeg hij zich zo arrogant, dat zelfs Puck van Ulzen - die toch heel wat ken hebben- het te gortig werd.

Mijnheer Mulder wuifde elk probleem weg. De krant had er juist goed aan gedaan om in een nieuwe drukpers te investeren. De krant levert kwaliteit aan zijn lezers. Toen ik mijnheer Mulder wees op het gebrek aan onderzoeksjournalistiek, waardoor de Leeuwarder Courant zich in wezen niet onderscheidt van nu.nl, werd hij een beetje boos.

Hij liet me nauwelijks uitspreken en kon ook geen recente voorbeelden noemen van onderzoeksjournalistiek. De reportage van de Harlinger afvaloven van Zembla dan? Waarom moeten we op tv zien hoe je als burger belazerd wordt en lezen we dat niet in de Leeuwarder Courant? Onzin, zei mijnheer Mulder, de Leeuwarder is juist voor de voor de Friese burgers. De LC levert de kwaliteit!

(...)

‘Jij leest die krant niet eens!!’ brieste hij mij toe. Nee, inderdaad mijnheer Mulder, ik lees die krant niet meer. Waarom zou ik ook? Alles staat tegenwoordig op internet.

(Twitter van Irene Overduin)

Well done @jaccodeboer en @asingwalthaus

(weblog Eduard Rekker)

Eigenlijk was het een beetje sneu tijdens de debatavond in De Bres. Het ging tijdens een debatavond over de toekomst van de krant, vooral over de Leeuwarder en het Friesch Dagblad. Het was net alsof er gesproken werd over een terminaal zieke patiënt waarvoor niet de juiste dokter te vinden is. Waarschijnlijk is die dokter er wel, maar achter welke naad en kier zoeken we die? En volgens mij wordt er niet echt op de juiste plaatsen gezocht.

(...)

Tijdens de debatavond duikelden verschillende persoonlijkheden over elkaar heen. Een oplossing was heel ver te zoeken tijdens de avond. Lútsen Kooistra, hoofdredacteur Friesch Dagblad, vond ik overigens nog het meest sympathiek, hij trok het boetekleed aan. De (gedrukte) media heeft het volgens Kooistra aan zichzelf te wijten, zij ver-bv'den (als in Besloten Vennootschap) immers zelf het ANP waar die nu.nl's, Spitsen en Metro's op draaien? Maar goed, met een oplage van 20 000 kranten (Friesch Dagblad) heb je misschien ook minder te verliezen dan de Leeuwarder Courant (ruwe schatting: 100 000).

Al met al was het wel een amusante avond met onderwerpen als, een aantal citaten:

• 'Hoe maken jullie mij, een 27-jarige inwoner van Leeuwarden die bij een culturele raad (o.i.d) zit 'lid' (alsof het verdorie een club is) van jullie dagblad?' (Mous Jr. die erg geïnteresseerd is in Obama)


• 'Die informatie krijg je echt niet via al die Twitters of Twatters.' (Hoofdredacteur Kooistra, FD)


• 'Als je je kat opvoedt met eten, aandacht, etcetera dan ga je toch ook niet mensen die dat beest willen aaien om geld vragen?' (Internetdeskundige Jacco de Boer over de nu al gratis berichten op krantensites)

(Twitter van Mattijs Tiggeler)

Toch maar naar 't debat in De Bres met @Bommenwerper. Ben benieuwd naar wat @jaccodeboer te zeggen heeft.




Gezellige drukte in De Bres

Opgetogen publiek @asingwalthaus leidt in.

Het credo: 'durf te proberen op internet'



Discussietijd: waarom zouden jongeren 'lid' moeten worden van kranten

Het is stoeien geblazen met het verdienmodel van de krant..

@jaccodeboer was erg interessant, we treffen elkaar ongetwijfeld vaker!

(Twitter van Wiebe Woudstra)

Is zich na discussie over rapport Brinkman nog meer bewust van Media Revolutie en alle onbegrip waarmee een revolutie gepaard gaat.

Weer wat geleerd




,,Mijn oom heeft de term MILF uitgevonden'', zei de hoofdpersoon in 'Ghosts of Girlfriends Past'. Dat is een niemandalletje over relaties, gisteren in een voorpremiere in bioscoop Tivoli.

,,Wat betekent dat?'', fluisterde ik tegen Ellen die naast me zat.

,,Mother I'd Like to Fuck'', zei ze zonder blikken of blozen. Hoewel, het was donker in de bioscoop, misschien bloosde ze toch.

,,Wisten jullie wat MILF betekent?'', vroeg ik in de pauze aan de rest van mijn gezelschap. Ja, dat wisten ze allemaal. Een paar jonge jongens op de rij achter ons hadden mijn vraag gehoord en knikten ook.

,,Jullie wisten het zeker ook al?''

,,Ja'', zei de jongen recht achter me, op een toon van 'wie weet dat nou niet'.

Ook op het terras later wist iedereen het, zodat ik me tijdelijk iemand van een andere planeet heb gevoeld.

(Foto Warner Bros)

Twitwarden



Bij de loketten van de gemeente Leeuwarden kun je de wachttijd doden met internetten. Daar staan twee computers voor. Om te voorkomen dat mensen er met minderjarige maagden uit Moldavie gaan chatten kun je maar een beperkt aantal websites openenen. Die van de gemeente zelf en van allerlei kranten, maar je hotmail kun je niet checken en dit weblog evenmin.

Twitteren kan ook niet. Dat is grappig, want de gemeenteraad heeft een eigen twitter (waar trouwens nooit iets nieuws op staat), maar die kun je dus bij de gemeente zelf niet bekijken.

Een oude bekende



Met drive-in en themaprogramma's. Komt allen! Tent meenemen! Details hier! Of hier! Of hier!

Aan het Paterswoldse meer



Johannes was jarig, vandaar dat we op zondagmiddag gingen brunchen aan het Paterswoldse meer.

Zijn neefje Adriaan (midden op de foto, die nogal nabewerkt is, het was juist heel zonnig) weifelde minstens een uur of hij zou gaan zwemmen of niet. Uiteindelijk is hij maar even in het water geweest, terwijl zijn vader Jaap nog wel een waterdichte videocamera had meegenomen. Jaap had voor Johannes een waterdichte radio gekocht, waar je mee onder de douche kunt.

Omdat Johannes verder alles al heeft, had ik een fles Jack Daniels voor hem meegebracht. Lekker filmisch. Jack Nicholson drinkt dat bijvoorbeeld in 'The Shining'. Of hij denkt dat hij het drinkt. ,,Hair of the dog that bit me'', zegt hij erbij.

Johannes pakte het uit en zei: ,,Oh, dat drinken ze toch ook in het Overlook Hotel, in die film?''

Zelfs de naam van het hotel weten, honderd punten.

En nu allemaal!




,,Ik heb stiekem met je gedanst'', galmde er net door mijn tuin. Een versterkte zanger was het, van een coverband die op het Oldehoofsterkerkhof een meezingconcert hield. Ik zette de aardappels in de oven en nam er een kijkje.

Op het plein deelden medewerkers kranten uit met teksten erin. Het opent met 'Cecilia' van Simon & Garfunkel en sluit met 'Thank you for the music' van Abba. Ertussenin staan arbeidsvitaminen als 'I want you to want me' van Cheap Trick, 'Heb je even voor mij' van Frans Bauer, 'Take me home countryroads' van John Denver en zelfs twee Franse liederen, 'Pour un flirt' en 'Les lacs de Connemara'.

Op een inlegvel stonden, speciaal voor Leeuwarden, Ut woanskip en In Nije Dei

De band was Belgisch, de opzet van de meezingavond ook, dat verklaart de Franse liedjes. De zanger deed zijn best om de boel aan de rol te krijgen, maar dat ging stroef. Het hardst werd er gezongen door een groep mensen vooraan, wat raadsleden en organisatoren en zo, die allemaal een blauw T-shirt droegen met 'Leeuwarden Zingt' erop.

Hoe dan ook, ze zongen geen van de liedjes die in het krantje staan. Ik heb er vanuit mijn tuin althans niet een gehoord. De Belgische band zag meer heil in werk als 'Een beetje verliefd', 'Het kleine cafe aan de Haven' en 'Malle Babbe'.


Maar dat had ik dus helemaal verkeerd. Collega Ines, die ook meezong en later op dezelfde verjaardag opdook waar ik ook was, vertelde dat ik alleen maar het voorprogramma had gezien. De eigenlijke meezingerij werd juist gedaan door die mensen in blauwe T-shirts: die hadden zich ervoor opgegeven en deden alle liedjes uit de krant, in volgorde.

Toen was het ook aanzienlijk drukker. Je kon op het verjaarsfeerst in de Elisabethstraat het massale gejodel uit "Mexico' van de Zangeres Zonder Naam horen. Mexico, Mexihihihico.

Wacko



Dit is de schaduw van het terrastafeltje voor het Oranje Bierhuis, vrijdagavond, vastgelegd met mobieltje. Zoals duidelijk te zien is, gaat het gesprek over Michael Jackson. Er zijn al verschillende moppen over in omloop, waaronder onderstaande meerkeuzevraag over wat de oorzaak kan zijn van Jacksons plotselinge dood:

A) Sunshine
B) Moonlight
C) Good Times
D) The Boogie

De das om doen



Het gaat niet goed met de kranten en een commissie onder voorzitterschap van Elco Brinkman, ooit aanstormend talent van het CDA, heeft een rapport opgesteld over hoe de kranten eventueel te redden zijn.

Daar was zojuist een discussie over in Nieuwspoort. Belangstellenden konden hem volgen op internet, hier staat een soort samenvatting. Rimmer Mulder - nog een paar maand hoofdredacteur van de Leeuwarder Courant en lid van die commissie - deed ook zijn woordje.

Opvallend was, naast alle journalistieke haken en ogen, dat niemand van de heren in het forum (het waren allemaal heren) een stropdas droeg. Dat is in journalistieke kringen al een tijdje zo. Enkel de mannen van de PVV en NRC/Handelsblad, die er later bijkwamen, droegen er nog eentje. Zegt dat nu iets over de toekomst van de journalistiek, de toekomst van de kranten of de toekomst van de herenmode?

Zolang de lepel in de brijpot staat



Zaterdag was de muur overgeschilderd, waar iemand tot drie keer toe 'There is no spoon...' op heeft gespoten. De muur zag er uit als een frisgewassen schoolbord in de vroege ochtend. Met mijn mobiel maakte ik er een fotootje van.



En kijk: de lepel die er niet is is er weer. Voor een beter zicht de foto even aanklikken, voor het gemak is de regel hieronder wat groter gezet. Strak gespoten deze keer, al is het bij de T van There even buiten het sjabloon gegaan.

Hij schijnt trouwens ook op de Drachtsterbrug te staan, maar daar fiets ik nooit langs.



De zin komt uit The Matrix uit 1999. Een film waar de Spoonschilder dol op is sinds hij hem op zijn twaalfde zag, laat hij weten.

,,There is no Spoon' heb ik de eerste keer gezet omdat ik het een mooi citaat vind, en het grotendeels de essentie is van in mijn ogen één van de beste films ooit gemaakt: The Matrix. Not Everything is what it Seems...'', mailt hij.

наслаждение



Boek: Europe Central William T. Vollman. Muziek: zevende symfonie Dmitri Sjostakovitsj. Koffie. Vrije dag.

(Foto: Z. Ontspanner)

Pokemonlogica



Jelle tekent zijn eigen Pokemonwezens. Hij liet gisteren een strook aan elkaar geplakte tekeningen zien van allerlei fantasiemonsters, sommige met heel veel ogen, sommigen met een zwaard, sommigen alleen maar een in de lucht zwevend gezicht.

In de tekening verwerkte hij ook een Hema, een snackbar en een woonhuis, waarin mensen televisie zitten te kijken.

Soms bedenkt hij op school zo'n wezen, terwijl deze tekening thuis ligt. Dan maakt hij een schets, zodat hij het niet vergeet. Zo'n schets lag erbij, met een haai erop.

,,Dat is een vliegende haai'', legde Jelle uit. ,,Die vond ik eerst wel mooi, maar die doe ik niet in de tekening.'' Een vliegende haai kan niet, dat moest ik ook wel snappen. ,,Als een vliegende haai kan, dan kan een vliegend sardientje ook.''

Geen speld tussen te krijgen.

Leermomenten



,,Als het misgaat is het ook niet erg'', zei Henk Postma, docent op Stenden. Ik was daar vanmiddag gast bij een talkshow over de media, door studenten voorbereid en door studenten gefilmd. Dat moet je allemaal kunnen als je een diploma Media & Entertainment Management wilt.

Soms dreigt het scheef te lopen met die talkshows, vertelde Postma. Als op het laatste moment een gast niet komt of er onderling geen goede afspraken zijn gemaakt. Dan leunt de docent achterover en zegt 'Los het maar op'. ,,Het zijn allemaal leermomenten'', legde hij uit.

Jildou deed de interviews, ik was te gast omdat ik bij de oude media werk, Jitske Kingma was er met haar uitgeverij Elikser en de derde gast was Martha Reitsma, die onderzoek doet bij Omrop Fryslân.



Martha had ballonnen bij zich. Dat is bij mij in de buurt nooit een goed idee. Voor de uitzendig blies ik een aantal op, die van de regisseur uit beeld moesten. En toen ze tijdens de live-uitzending (alleen te volgen binnen het Stenden-gebouw) over die ballonnen begon, blies ik een gele op.

Die wilde ik speels naar de camera tikken, maar hij ging recht tegen het volle glas water op tafel. Dat viel om. Razendsnel bracht Jitske haar boeken in veiligheid, ik gooide de krant er bovenop, die een groot absorberend vermogen heeft. ,,De Leeuwarder Courant zuigt alles op'', zei ik er bij, je weet immers nooit of het nieuwe abonnees oplevert.

De talkshow ging gewoon door. Een meisje bracht me een nieuw glas water. Postma zal wel gedacht hebben, daar leren ze alleen maar van.

(De eerste foto is gemaakt door David Mech, popacademiestudent, die ook gast was in de talkshow, de tweede door Henk Postma)

Mijn lepel is te groot



Het stuk muur aan de Oostergoweg waar iemand 'There is no spoon' op had gespoten, is pas overgeschilderd. Lang heeft het niet geduurd, want het filmcitaat staat er alweer op. Twaalf uur voordat dit bericht op internet verscheen is het op de muur gezet. Nu in een mooi strak lettertje, met sjablonen gespoten. Bij de h van There is het even misgegaan.

Dit is de derde keer, de vorige twee staan hier en hier.

Zo kan deze strijd tussen lepel en verfkwast nog jaren doorgaan, net zo lang tot het een stukje geschiedenis van Leeuwarden is geworden.



Een andere beroemde filmlepel. My spoon is too big, kan dat ook op een muur?

Schommelen



Over een jaar of wat is dit nergens meer bijzonder, maar nu is het een aangename verrassing: op de Tiger (uitgesproken als tieger, niet als taiger), de snelboot van Terschelling, heb je een internetverbinding terwijl je over de Waddenzee deint. Gratis, ook nog.

Misschien hebben ze over een paar jaar Photoshop ook zo ver dat het van hele moeilijke foto's moeiteloos een goed panorama maakt. In de foto hierboven heeft het programma een extra sponning in het raam gezet.

Terschelling was deels een sentimental journey, want ons pension met de Roemeens aandoende naam De Postoari wordt gedreven door Flang Cupido. Bijnamen op Terschelling doen in kleur niet onder voor die op Ameland.

Hij heeft vroeger achter de bar gestaan met Arjen, mijn neef die ik al tenminste vijfentwintig jaar niet heb gezien. Een van de laatste keren dat ik hem trof wilde Arjen naar de Verenigde Staten om er voetbaltrainer te worden.

Ook de minstens zo avontuurlijke oom Wyb, die vroeger Wyb's had, heeft Flang goed gekend.

,,Hij had een schommel in de kamer'', zei Flang. Zijn toon verried dat hij er waarschijnlijk een beetje jaloers op is geweest. Ik was dat in elk geval wel.

Hoorn zien en zwijgen




Je moet er zelf het geluid van kraaien, de wind, de kerkklok en het verkeer even verderop bij bedenken, maar dan heb je dit paadje rondom het kerkhof van Hoorn aardig in beeld.



Niet alleen Sikke ligt hier begraven, weet ik nu, ook de as van zijn in 2006 overleden broer Piter Doele is hier, onder een soort metalen bloem.