maandag 14 november 2016

Jonge levende acteur en oude dode zanger


Acteur en zanger Christy O'Donnell (21) was een van de gasten op het Noordelijk Film Festival, hij maakt zijn debuut als acteur in de film Moon Dogs. Twee Schotse halfbroers gaan van de Shetland Eilanden naar Glasgow, met een meisje dat ze onderweg oppikken.

O'Donnell is de stille van de twee, Thor, die iets doet met elektronische muziek en rare geluiden.

In werkelijkheid is hij juist onstuitbaar en vol verhalen. Over rare mensen die hij in huis heeft gehad, of over hoe hij zonet een upgrade bij elkaar heeft gezwetst in het WTC-hotel in Leeuwarden voor hemzelf en producente Kathy Speirs, die hier ook was. Hij maakte het baliepersoneel wijs dat Speirs arthritis heeft en dus niet zonder een bad kan.

Toen een van de bandjes die in de foyer optraden vrijdagavond niet kon, zei O'Donnell: ,,Als je een gitaar voor me regelt doe ik het wel.'' En zo gebeurde het ook, hij zong - best goed - een paar dingen van Ray Charles en van hemzelf.


Twee keer werd die film vertoond en beide keren deed ik de vragen na afloop. Dan zit je al gauw na afloop ook met ze een biertje te drinken.

,,Heb je gehoord dat Leonard Cohen dood is?'', vroeg hij vrijdag. Dat was me niet ontgaan.

,,Wat voor songs maakte die eigenlijk?'', vroeg O'Donnell vervolgens. Ik noemde wat titels op, Suzanne, So long Marianne, Hallelujah.

,,Oh ja, Hallelujah ken ik geloof ik wel'', zei hij en zocht hem op Spotify op.

Vandaar deze foto van een jonge, levende acteur die in het geroezemoes van de Harmonie luistert naar een oude, dode zanger. Op de achtergrond zit producente Speirs.

vrijdag 11 november 2016

There's a blaze of light in every word

In 2008 gingen Kirsten, Jaap en ik naar een openluchtconcert van Leonard Cohen in Amsterdam. Vooral uit nieuwsgierigheid naar zo'n oude heer die nog altijd optreedt. Het was een zeer grote verrassing, want het concert was super, ik denk er nog wel eens aan.

Ik zette er een stukje over op dit weblog, en we maakten iets voor in de krant. Dat staat hierbij.

Leonard Cohen is gisteren overleden, vandaar.

zaterdag 22 oktober 2016

Oefenen op een sinaasappel


Halsoverkop moest Jelle naar de huisarts, want hij was flauwgevallen onder de douche. Maar zijn vader zat in Amersfoort en zijn moeder nam de telefoon niet op. Zo kwam het dat ik met hem in de taxi naar de dokter ging.

Hij had last van zijn gebit - smak gemaakt, natuurlijk - en er zat een wond onder zijn kin, die bloedde.  Dat depte hij voortdurend weg met een zakdoekje.

De dokter kwam met een verdovingsspuit en naaide toen de wond dicht met visdraad en twee tangetjes. Zoiets gaat zonder naald, hij buigt het begin van de draad tot een boogje en rijgt dat door de huid.

,,Er zit een knoop los aan mijn jas, kunt u die zo ook even doen?'', vroeg ik hem.

,,Alleen met verdoving'', zei de huisarts.


,,Eigenlijk moet ik hier klassieke muziek bij opzetten'', zei hij na een tijdje.

,,Waarom?'', vroeg ik. Ik dacht aan de plastische chirurgen uit Nip/Tuck, die tijdens operaties tangomuziek opzetten met veel bas.

,,Dat is rustgevend voor arts en patiƫnt'', zei hij.

,,Ik wil best iets voor u zingen'', bood ik aan. ,,Maar ik weet niet of het erg rustgevend gaat werken.''

Het was leuk om naar te kijken, hij deed het heel netjes.

,,Waar oefent u dit op tijdens uw studie?", wilde ik weten.

,,Eerst op een sinaasappel'', vertelde hij. ,,Maar al vrij snel op patiƫnten.''

Later kwam Jeroen, Jelle's vader, ons ophalen. ,,Ik denk dat het gewoon een vasovagale syncope is geweest'', zei de huisarts tegen hem.

We wisten niet wat een vasovagale syncope is, maar het klonk geruststellend.

zaterdag 15 oktober 2016

Een wijde smoking



In New York ben ik wat afgevallen, maar dat de smoking die ik eens per jaar draag nu zo wijd is, is wel een verrassing. Met mijn andere kleren is dat niet zo.

zondag 9 oktober 2016

Eschermomentje

Op een van de laatste dagen maakte ik toen ik langs de Bowery in New York liep, dit Eschermomentje mee. Doet een heel klein beetje aan die waterval van hem denken. Nou ja, vond ik dus, met die deur en die loopbrug en zo.

woensdag 5 oktober 2016

Strandsverschil

Een paar weken geleden liep ik op Rockaway Beach, een breed strand bij New York waar niet veel mensen waren want er zijn geen parkeerplaatsen naast.

Een man maakte een handstand voor zijn vriendin, ik maakte daar een foto van en ik raakte met ze aan de praat.

,,Waarom ga je hier naar het strand?'', vroeg de vriendin. Ze was wel eens in Zandvoort in Nederland geweest en daar vond ze het strand veel mooier. En in Frankrijk had je ook zulke mooie stranden, maar daar waren de borsten van de vrouwen weer kleiner dan in Nederland.

Daar had ik allemaal geen antwoord op. Ik was eenvoudigweg in New York en ik wilde naar het strand.

Zonet was ik op bij zonsondergang op het Zuidwest bij Hollum. 

Waren ook niet veel mensen. Helemaal geen, eigenlijk, laat staan iemand die op zijn hoofd stond. Dus dan dit paaltje maar op de foto.

Slotsom: beide stranden zijn prettig. Het ligt er maar net aan, aan welke kant van de oceaan je zit.