Schrief ma wat op

Goed nieuws! De film 'Andy, bloed en blond haar' van Frank Wiering, uit 1979, komt uit op dvd. Misschien. Er zijn zelfs plannen - maar ze zijn vaag - om de film opnieuw uit te brengen.

Dat vertelde Wiering gisteren zelf, na een vertoning van de film in het Filmmuseum in Amsterdam. Hierboven staat het eerste beeld, na de naam 'Andy' dan.

Ik was er met Meindert, Kees en Jaap. Destijds in de bioscoop heb ik hem gemist, maar later hebben we de schade ingehaald met thuiskijken, vooral sinds Kees een illegaal gebrande dvd op Marktplaats kocht.

Andy gaat over een onverschillige jongen uit Hengelo (,,de wereld is toch al kapot''), die naar Amsterdam gaat, een doortrapt fotomodel leert kennen, een paar moorden (of verwondingen) pleegt met een kaasbijltje, met het model teruggaat naar Hengelo. Ze zullen met zijn tweeen naar Parijs, maar dat loopt op niks uit: hij eindigt bij de politie, zij gaat per trein terug naar Amsterdam.

De vertoning in het Filmmuseum was exclusief, want regisseur Wiering was erbij. Hij vertelde waarom hij hierna nooit weer een speelfilm had gemaakt (,,te veel gezeur en gezeik'').

'Andy' had hem bijna drie jaar gekost en producent Matthijs van Heyningen 110.000 gulden. Eerst wilde hij hem De Nieuwe Ongevoeligheid noemen, maar daar weerhield collegafilmer Pieter Verhoeff hem van.

Omdat hij Bennie Jolink kende, kon hij muziek van Normaal gebruiken (voor de Hengeloscenes) en net zo was het met Herman Brood (voor de Amsterdamscenes). Brood voorspelde dat dit ,,een Nederlandse Midnight Cowboy'' kon worden.

Dat is-ie nooit geworden, maar de film bleef evenmin roemloos. ,,De film achtervolgt me'', bekende Wiering. Hij is er een paar jaar geleden nog ereburger van Hengelo mee geworden. ,,Al heb ik Hengelo in de film afgebeeld als een plaats waar je dood nog niet wilt liggen.'' In Hengelo kunnen ze niet te kritisch zijn: de enige andere film die daar volgens ons is opgenomen, Bon Appetit, kennen ze vermoedelijk niet.



Na afloop was er geen gelegenheid tot het stellen van vragen. Dat was wel aangekondigd en wij rekenden erop, maar Wiering, die ook al niet had meegekeken, verscheen niet meer. Misschien schaamt hij zich er toch een beetje voor.

Gelukkig zat hij op het terras voor het Filmmuseum, zodat we de illegale dvd van Kees konden laten signeren. Toen we aan Wiering vertelden hoe we genoten hadden en dat we hiervoor uit Leeuwarden waren gekomen, trok hij een gezicht als een Hengeloër die denkt dat hij voor de gek wordt gehouden.



Trivia: Andy Vrielink die de hoofdrol speelt weigerde kort daarna een vergelijkbare rol in 'Spetters'. Begin jaren tachtig kreeg hij kanker en lag hij in het Academisch Ziekenhuis in Groningen, tegelijk met Joop. Joop is er gelukkig nog, Vrielink helaas niet meer: hij overleed in 1990.

Keihard & romantisch

Het bestuur van Cinema Ascona maakte gisteren een studiereis naar Amsterdam, naar het nieuwe filmmuseum dat EYE heet (met hoofdletters), omdat het over films gaat en aan het IJ ligt.

Daar draaide gisteravond de gerestaureerde versie van Spetters (1980) van Paul Verhoeven, die bovenaan staat in Cinema Ascona's toplijst van Nederlandse films. Net als Andy, Bloed en blond haar natuurlijk, waar we drie jaar geleden al eens een studiereis voor maakten. Even voor de kenners: Jonna Koster uit Andy zit ook in Spetters, maar ze zegt er geen woord in. Destijds wilde Paul Verhoeven Andy Vrielink, hoofdrolspeler van Andy, ook voor Spetters, maar die had daar geen zin in. De rol ging naar Hans van Tongeren.

Niet iedereen begreep dat je zoveel over hebt voor een film als Spetters, die vinden hem maar lomp en ordinair. En dat is hij ook, maar het is met zo'n Nederlandse film als met wijn: je moet het leren waarderen. Juist dat botte en boerse is eigenlijk bijzonder, heel Hollands, en bovendien is hij vlot, goedgemaakt, vol gebeurtenissen. Het is na afloop of je een complete tv-serie hebt gezien. Hij heeft zelfs iets van een sprookje. Daar was ik zelf zo niet opgekomen, maar scriptschrijver Gerard Soeteman zei het (hij staat in het midden op bovenstaande foto, achter hem producent Joop van den Ende en regisseur Paul Verhoeven). Het is als het ware het verhaal van een prinses die kan kiezen uit drie prinsen, legde hij uit. Zij het dat de prinses patat bakt en de prinsen op motoren rijden.

Toen de film in 1980 draaide was er van alles om te doen. Sonja Barend viel in haar Sonja's Goed Nieuws Show Paul Verhoeven aan op het seksisme en de anti-homohouding van de film. Militante homo's in het publiek vielen haar bij. Eentje zou Verhoeven zelfs vol op de bek gezoend hebben - wat in de tv-uitzending niet te zien was.

Er was zelfs een kortlevende actiegroep tegen, die NASA 80 heette (Nederlandse Anti Spetters Actie), gesteund door COC, NVSH, PSP, PvdA en VVD, maar die demonstreerde alleen in Amsterdam.

Die waren er nu in Amsterdam niet bij. Het had meer iets van een gala, waarop de medewerkers van toen elkaar uitbundig begroetten. Iedereen was er, Verhoeven, Van den Ende, Soeteman, Renee Soutendijk, Maarten Spanjer, Toon Agterberg (die staan op de foto hiernaast). Zelfs Derek de Lint en Jochum ten Haaf, die helemaal niet in de film zitten. Hans van Tongeren was er natuurlijk niet: hij heeft twee jaar na de film zelfmoord gepleegd.

Renee Soutendijk zat pal achter het Asconabestuur, dat haar dus noodgedwongen anderhalf uur lang met de nek heeft aangekeken. Dat kan toch waarachtig niet iedereen zeggen.

De film ziet er weer vers uit, veel helderder dan op de slechte dvd's die ervan te koop zijn. Maar het geluid was afschuwelijk snerpend. Verhoeven, verder een diplomatieke man, zei er na afloop meteen iets van, waarna er een heel kletsexcuus volgde dat het kwam doordat de film mono is en het fonkelnieuwe geluidssysteem van EYE daar op de een of andere manier niet op is toegerust. Ze hadden het gewoon niet goed ingesteld, mijn oren fluiten er nog van. De 'War-of-the-worlds'-achtige muziek van Ton Scherpenzeel van Kayak snerpte zo dat het pijn deed.

Na afloop werd iedereen die er iets mee te maken had gehad naar voren gehaald en in de bloemen gezet. Er was ook ruimte voor vragen uit de zaal. Veel stelde dat niet voor: de tijdrovendste vraag kwam van het motorblad Moto 73, dat wilde weten of Spanjer en Agterberg in de film zelf echt motor hadden gereden en of ze dat nog steeds deden. Agterberg had het nog een tijdje volgehouden, maar was ermee gestopt.

Een man stond op en complimenteerde Verhoeven uitgebreid met al zijn films, deze ook, maar vooral Showgirls, die hij zo mooi vond dat hij die op zijn arm had laten tatoeren. Verhoeven, die wel voor heter vuren heeft gestaan, werd daar niet anders van. Maar ik was nieuwsgierig, dus toen het kort daarna was afgelopen snelde ik die man achterna, om te vragen of ik zijn tatoeage mocht zien.

,,Dat Verhoeven niet zei: 'Laat eens zien'', zei ik tegen de man, die Arjan bleek te heten.

,,Dat vond ik ook jammer'', zei Arjan. ,,Ik had hem om een handtekening eronder willen vragen, dan had ik die erbij laten tatoeren."

,,Maar hij staat er toch nog?'', zei ik. ,,Kom op!''

Met Andre terug naar de filmzaal, waar zich om Verhoeven een groepje had gevormd. Ik vroeg of hij Andre's arm wilde signeren en dat deed hij prompt. En erg netjes moet ik zeggen: daar moet best een tattoe van te maken zijn.

(En nu ik toch elke schroom van me af had gegooid liet ik ook meteen de blu-ray signeren die Cinema Ascona nu van deze prachtfilm bezit.

En Arjan heeft inmiddels gereageerd: : ,,Superbedankt dat je me de zaal in trok, want ik had het nooit alleen gedaan!''

En het bestuur moet binnenkort maar eens kijken of Showgirls een herontdekking verdient.

En ja, Reyer Boxem, deze nieuwe Spettersposter is vreselijk lelijk. Er staat zelfs een stukje Broodje Hamburger op (dat gele ding voor de buik van Soutendijk, dat heeft deze blogger uitgezocht.)

Bijbels en metworst

Cinema Ascona maakte het afgelopen weekeinde deel uit van het Notfall Filmfestival en kijkt er met tevredenheid op terug. Het publiek hopelijk ook.

Voor een deel vertoonde Cinema Ascona complete films, maar er waren dagelijks ook bijzondere gasten. Hier, voor de geschiedschrijving, een kort overzicht.

Vrijdag

1: Fubar II: Balls to the Wall (2010, Michael Dowse). Sukkelaars proberen zich staande te houden als pijpenleggers in Canada.

2: Andy, Bloed en Blond Haar. (1978, Frank Wiering). Een favoriet van Cinema Ascona, ditmaal vertoond met Frank Wiering erbij.  Hij vertelde dat de film - de enige speelfilm die hij maakte - nog steeds een paar keer per jaar ergens vertoond wordt en hij meestal niet gaat. Voor Notfall maakte hij een uitzondering, en hij raakte er maar niet over uitgepraat hoe leuk hij dit festival vond.

In het gesprek na afloop bekende hij nooit zonder schaamte naar de film te kijken: hij ziet allerlei dingen die hem niet naar de zin zijn en zou de film het liefst over willen maken. Maar dat kan niet: hoofdrolspeler Andy Vrielink, in het echt net zo'n branieschopper als in de film, is aan lymfenkanker overleden.

Paul Verhoeven had hem willen hebben voor 'Spetters' - een film die in Wierings ogen toch al een ripoff is van 'Andy' - maar Vrielink vond Verhoeven een lul. Dus dat ging niet door.

Verder heel veel mooie details, over het huis van Wierings ouders (in de film dat van Andy's ouders), de roze geschilderde auto, die tijdens het filmen steeds verder uit elkaar viel, de ,,nieuwe ongevoeligheid'' die Wiering destijds zag en die hij in zijn film wilde laten zien. Die nu alleen nog maar sterker is geworden, volgens hem.

En dat Jonna Koster, de Marilyn Monroe-achtige vrouw in de film, nu getrouwd is met een belangrijke auteursrechtenadvocaat.

3: Die Reise ins Glück (2004, Wenzel Storch). Eigenaardige Duitse film, een bontgekleurde mengeling van sprookjes, operettedecors en viezigheid. (Opvallend: de Duitse schandaalregisseur Jörg Buttgereit heeft eraan meegewerkt. Die werd op het Notfallfestival nog genoemd als een favoriet door porno- en horrorfilmer Erik Zijlstra uit Franeker).

Zaterdag

1: Come and See (1985, Elem Klimov) Beroemde en nog steeds meesterlijke sovjetfilm over de Duitse bezetting en wreedheden in Wit-Rusland, door de ogen van een jonge jongen. Geen makkelijke kost voor de zaterdagmorgen, maar de zaal zat vol.

2: Otto Pekel. Zaterdagmiddag was Otto Pekel bij Cinema Ascona op het Notfall-filmfestival en al een paar uur later was er een verslag van, gemaakt door cameraman Ronald. Hulde!

Het tiroler muziekje dat bij zijn nieuwste filmpjes zit, verklapte Otto, is uit de tijd dat hij zendpiraat was. In het filmpje hoor je hem de bedragen opsommen, die hij eigenlijk nog als boetes aan de radiocontroledienst zou moeten betalen.

,,Waarom ben ik zo bijzonder voor jullie'', vraagt hij zich nog af ook. Nou, hierom bijvoorbeeld.

Otto had op ons verzoek metworst meegenomen van slager Meinie Koning van de gelijknamige versmarkt, die er goed in ging. Hij kwam bovendien met een nieuwtje: Otto Pekel gaat aan de volgende gemeenteraadsverkiezingen meedoen, met een eigen lijst.

(Een verslag staat op de site van Prachtig Pekela, ook Lars komt erin voor.)

3: Aachi & Ssipak (2006, Jo Beom-jin). Zuidkoreaanse manga over een toekomst waarin energie gewonnen wordt uit poep, die beloond wordt met sterk verslavende lollies, waar een bende jacht op maakt. Een van de bezoekers omschreef het als ,,een soort smurfengenocide''.

4: Hanna (Joe Wright, 2011). Meisje is door haar vader opgevoed tot moordenares, en gaat op missie. De film sloeg zo aan, dat hij dadelijk erna nog eens is vertoond in een andere zaal.

5: Bollywood. Een reprise van het programma dat Ascona in mei in de puddingfabriek in Groningen had gedaan, maar dan met een iets andere volgorde. Met als hoofdfilm:

6: Enthiran (2010, Shankar). Professor bouwt robot in zijn gelijkenis, die door een boze concurrent omgebouwd wordt tot een machtig wapen. Terminator/Matrix/Frankenstein in Bollywood, dus met zang en dans.

Nou ja Bollywood: eigenlijk is dit een Tamilfilm. Met een Fries tintje, bleek aan het einde. Arjen Tuiten uit Joure stond op de aftiteling. We stuurden een mail om hem te complimenteren. Hij reageerde: ,,Het is een film die gedaan is door Legacy Effects waar ik toen voor werkte, maar heb er zelf niet aan mee gewerkt... Ik zat toen op een andere productie. Dus hoe mijn naam er bij op staat is een raadsel maar goed.''

Zondag

Zondag was voor de religie en de gasten.

1. The Gospel of Caesar (2007, Jan van Friesland). Documentaire over Francesco Carotta, die op basis van taalovereenkomsten en nog zo wat heeft vastgesteld dat Jezus Christus en Julius Caesar dezelfden zijn.

Van Friesland, ouddirecteur van Omrop Fryslan, was erbij en vertelde dat hij bij het maken van deze documentaire veel hinder had ondervonden. Hij was zelfs bedreigd, maar daar wilde hij niet meer over kwijt.

2. Jezus in de cinema. Aan de hand van tien fragmenten gingen Asconalid Jacco de Boer en dominee Mirjam Kollenstaart-Muis het beeld van Jezus, Johannes de Doper en de bergrede bij langs. Na afloop deelde evangelistisch cabaretier Ruurd Walinga bijbels uit aan het publiek.

Veel spot was er niet bij, al schoot de Asconadirecteur bij de film uit 1979 met Brian Deacon als Jezus in de lach vanwege de algemene hoogdravendheid, het keurig geborstelde haar van Jezus en de jute zakken die alle anderen dragen. Veel mooier en aardser is

3: Il vangelo secondo Matteo (1964, Pier Paolo Pasolini), de beroemde verfilming van Pasolini van het evangelie van Mattheus, met de economiestudent Enrique Irazoqui in de hoofdrol, die later nog een tijdlang in Zwolle moet hebben gewoond.

Extra

Verder werd op het festival een film opgenomen door en met kinderen, 'De man in de kelder', onder leiding van Marten Winters, waar ik zomaar de rol van moordenaar in mocht spelen.

De arrestatie door de politie leek zo echt, dat sommigen zich zorgen maakten.Of zich misschien verheugden, dat kan natuurlijk ook.

Triumph des Willens

Zaterdagavond stond ik op het feestje van Jan van der Belt te praten met een studiegenoot van hem, ook econoom dus. De man was dolenthousiast over motoren, vooral oude Engelse. Daar weet ik zo goed als niks van, maar hij vertelde geestdriftig en zei het woord 'motor' bovendien net zo mooi Nedersaksisch als Bennie Jolink in Oerend hard of Andy Vrielink in Andy, Bloed en Blond Haar.

Over twee merken was hij vooral enthousiast: de Ariel, die hij zelf had gehad, en de Vincent, waar je wel anderhalve ton voor betaalt.

,,Is dat de motor waarop Lawrence of Arabia zich heeft doodgereden?", vroeg ik. Want dat is tenslotte ok een oude Engelse motor, het gebeurde al in 1935. Dat wist hij niet, ik googelde het en vond uit dat dat een Brough Superior was. Daar bezat T. E. Lawrence maar liefst acht van.

Later begon de motorman over Jurassic World, waarin de hoofdpersoon met een motor ontsnapt aan de Indominus Rex, een speciaal gefokt soort bastaarddino.

,,Daar haakte ik helemaal af", zei hij. ,,Hij rijdt op een Triumph! En hij trapt hem in een keer aan. Een Triumph! Je staat minstens zeven keer te trappen voor die het doet. In het echt was hij al zes keer opgegeten door die dinosaurus."

(Mijn column gaat vandaag over deze motorman, en deze filmweetjes kon ik daar niet meer in kwijt, vandaar)

Doe dit nooit weer - dit is te leuk

Gisteravond was het eerste Cinema Ascona Filmfestival, in Kubaard. Er waren meer bezoekers dan Radio Ascona ooit luisteraars heeft gehad, stelden de Kesanova, De Heidi, FM Herder, De Allegro en De Zilveren Strandjutter verheugd vast. Nieuw in dit rijtje was DJ Rund Funk, die een van de drieenhalve zalen programmeerde.



Dit was de eerste keer: ,,Je moet het ook nooit weer doen'', verzuchtte bezoeker en filmfestivalveteraan Andrea halverwege de avond. ,,Zo mooi wordt het nooit weer.'' Dat zullen we nog wel eens zien: volgend jaar komt er weer eentje.



Er waren eerst meer programmeurs dan gasten, maar dat trok vlot bij.



Wel was er een zekere overprogrammering: De Kesanova, de Allegro, DJ Rund Funk en de Zilveren Strandjutter hadden elk te veel meegebracht. De Allegro is de enige die zijn hele programma heeft afgewerkt.



In zijn zaal werd het hardst gelachen en geapplaudisseerd om 'Andy, Bloed en Blond Haar'. Dat is dan ook een echte Nederlandse cultfilm.



DJ Rund Funk had meer verantwoorde rariteiten meegebracht, zodat het publiek in zijn schuurzaaltje (met dolby-geluid!) levendig in- en uitliep.



De Zilveren Strandjutter verzorgde een kort, maar zeer goed aanslaand programma rond negen nostalgische televisiepaarden. Bij de intro's van de programma's waar hij zelf vroeger naar keek zong hij de bijbehorende liedjes. Was de Strandjutter zelf het meest ontdaan van het gevoelige 'Sebastien', het publiek zong volop mee met het stoerdere 'Bonanza'.



De Kesanova kreeg de lachers op zijn hand met 'Shaolin Soccer'. Die werd geprojecteerd boven de schuurdeur, zodat je tijdens het filmkijken ook het landschap wat mee kon nemen. Dat was een tijdje later bij de Turkse sciencefiction 'G.O.R.A' een welkome aanvulling, ook al was het toen al donker.





Het landschap langs de Slachtedijk was een concurrent van, maar ook een aanvulling op het festival. De eerste zucht ging door het publiek, toen de vader van een bezoeker een paar rondjes om de boerderij vloog (1). Vervolgens ging niet alleen de zon schilderachtig onder terwijl er dampen uit de omringende vaarten opstegen (2), ook was er zo'n fraaie maan (3) dat zelfs de meest geharde stadbewoners smolten en foto's maakten met hun trendy iPhonemobieltjes.




Het sluitstuk was een drive-in vertoning van 'Team America'. Sommigen keken vanuit de auto, anderen vanaf klam geworden stoeltjes. Het speciale low-tech scherm (zie foto 1) was gewit, of in elk geval in elkaar gezet, door de FM Herder, want die ontbrak nog in dit verslag.

Wij mogen spreken van een geslaagde nacht. Fuck Yeah.

Erectie-alarm

Pim de la Parra, die met Wim Verstappen een geruchtmakend filmduo vormde in de jaren zeventig, sprak ons toe vanaf het scherm. Dat was in Eye in Amsterdam, waar maandag een gerestaureerde versie van Blue Movie uit 1971 vertoond werd.

De kern van het Cinema Ascona-bestuur was erbij. Het kwam goed uit dat de penningmeester juist een vintage-stoel verkocht had aan iemand in Amsterdam en er met zijn grote auto toch heen moest.

De uitwisseling gebeurde, heel filmisch, in het schemerduister voor het Eye-gebouw.

Zelf had ik het Scorpio Scrapbook in de tas, een aardig boekje over de films van Pim & Wim en een aflevering van het blad Skoop over het Blue-Movie-gedoe van toen.

De film gaat over een jongeman (Hugo Metsers) die vijf jaar vast heeft gezeten omdat hij gerotzooid had met de vijftienjarige dochter van een notaris uit zijn dorp. De reclassering (Helmert Woudenberg) heeft hem een woning in de splinternieuwe Bijlmer in Amsterdam toegewezen.

De flat zit vol verveelde geile huisvrouwen, die als smoesje voor seks kopjes suiker lenen. Dus Metsers doet het overal, tot in de lift toe met een blondine van wie ons kritisch bestuurslid na afloop per se de naam wilde weten. Die heet Marijke Boonstra.

Zij is niet Fries, maar we vonden toch een Fries tintje in de film. Want in een van de woningen hangt de poster Artis Moet Blijven in de gang. En daar staat José op, al heel lang de vriendin van de vaste Ascona-bezoekers. Die in Surhuizum wonen. Voilà, trivia!

De film was eerst afgewezen door de filmkeuring - toen bestond er nog zoiets - en na een krachtig en erudiet verweer van Verstappen (dat in zijn geheel in Skoop werd afgedrukt) alsnog goedgekeurd. Kort daarna hield de filmkeuring op te bestaan.

Pim de la Parra, die de bezoekers van te voren toesprak in een filmpje vanuit Suriname, vertelde gniffelend hoe weinig er maar gebumsd werd (dat woord gebruikte hij) en hoeveel aanstoot er was geweest omdat het lid van Hugo Metsers zich tijdens de opnamen verhief en je dat net in het kader van het beeld kon zien.

Zo herinnert hij zich dat misschien, maar er klopt weinig van. Hugo Metsers zijn piemel, slap en half stijf, kwam ruim in beeld. Hij doet het vooral met Carry Tefsen, die later bekend zou worden als Mien Dobbelsteen in de serie Zeg eens Aaa.

Na afloop werden allerlei betrokkenen voor het doek gehaald, voor een nagesprek. Dat was een wonderlijk gedoe, omdat de microfoons niet goed werkten en bovendien onduidelijk was of iedereen er wel was.

Bill van Dijk bijvoorbeeld, later een musicalster en in deze film een burgermannetje dat er aan de geile flat ten onder gaat, was er niet.

Maar wel Hugo Metsers (rechts op de foto) en Carry Tefsen. Zij was goed te herkennen, maar hij is volkomen veranderd.

De indrukwekkende bakkebaarden zijn verdwenen en er staat nu een vriendelijke, kale senior met een brilletje.

,,Mag ik u een handtekening vragen in mijn Scorpio Scrapbook'', vroeg ik hem.

,,Ja leuk, natuurlijk'', zei hij, en zette een elegante lange krabbel onder een foto waar hij zelf een halve eeuw jonger op staat.

Ook Carry Tefsen zette een handtekening, maar dat was meer het soort paraaf dat leraren vroeger in klassenboeken zetten. ,,Hij is niet zo mooi'', zei ze er zelf bij.

Er waren meer van zulke fans. Achter ons zaten twee jongens die allerlei posters hadden meegenomen en dezelfde Skoop die ik ook had.

De secretaris van Cinema Ascona liet de dvd van Blue Movie door haar tekenen, zodat we nu al over drie gesigneerde dvd's beschikken:

Andy, Bloed en Blond Haar
Spetters
en deze.

We hadden destijds Daniel ook moeten laten signeren, maar daar hebben we toen zo snel niet aan gedacht.

Kees Fergees

,,Weet je wat het is'', zei ervaringsdeskundige Wytze halverwege de Kees Fergees-avond van Cinema Ascona, gisteren. ,,Je kunt zien dat de fragmenten door hetero's zijn gemaakt en door hetero's zijn uitgezocht. Maar het is wel leuk hoor!'', voegde hij er voor de zekerheid meteen aan toe.

Kees Fergees is de vaak uitgestelde, jaren vantevoren geplande avond van De Kesanova, waar hij filmfragmenten met en over homo's laat zien. Dat gebeurde in de kelder van andere Kees, die commentaar zou geven op het commentaar van De Kesanova. De Kesanova droeg speciaal voor deze avond een matrozenensemble met een tennisrokje en valse wimpers die verkeerd om zaten. Al heb je volgens andere Kees meer travestieten onder hetero's dan onder homo's.

Verder hield andere Kees zich rustig ,,Wat deze films vertonen is de werkelijkheid. Dit bestaat'', zei hij na afloop. En het viel hem op dat er geen fragmenten tussen zaten van homo's die 's morgens een eitje voor elkaar bakken, ,,maar dit is film natuurlijk, daar moet ook wat raars gebeuren anders is er niks aan.''

Wytze zag dus nog meer: dat de filmfragmenten niet eens door homo's gemaakt zijn. Daar twijfelde ik persoonlijk aan, want 'Querelle' is van Rainer Werner Fassbinder. Maar Wytze hield voet bij stuk en hij is een kenner.



Het programma zag er zo uit

Cabaret (Bob Fosse, 1972). Ceremoniemeester heet iedereen welkom
Spetters (Paul Verhoeven, 1980). Toon Agterberg krijgt zijn trekken thuis als potenrammer. Zoals Peter Tuinman verderop in deze film zegt: ,,We hebben hem gepakt in Rotterdam. Hij was er niet vies van.''
Andy, bloed en blond haar (Frank Wiering, 1979). Een van de favorieten van Cinema Ascona, zie ook hier.
Escape from Alcatraz (Don Siegel, 1979). Clint Eastwood redt zich uit een netelige situatie onder de douche van de beroemde gevangenis.
The Boondocks (Aaron McGruder, 2005). Aflevering uit de tekenfilmserie, met nog zo'n netelige scene in een gevangenisdouche.
Querelle (Rainer Werner Fassbinder, 1982). Brad Davis verliest een dobbelspel en moet zich daarom aanbieden aan Günther Kaufmann, vaste acteur in Fassbinderfilms.

Bent (Sean Mathias, 1997). Gevangenen in een Duits oorlogskamp mogen elkaar niet aanraken en doen het toch met elkaar.
Tropic Thunder (Ben Stiller, 2008). Stoere filmster Alpa Chino verspreekt zich in de jungle en wordt voor homo aangezien.
Merry Christmas, mr Lawrence (Nagisa Oshima, 1983) Gevangene David Bowie zoent kampcommandant Ryûichi Sakamoto op de wang.
Zoolander (Ben Stiller, 2001). Mannelijke modellen maken pret met water en benzine.
Magnolia (Paul Thomas Anderson, 1999). William H. Macy bekent in een cafe dat hij zoveel liefde te geven heeft.
Bricquebec Terp (2012) Trailer van de eerste Friese gayfilm.
Blades of Glory (Josh Gordon, Will Speck, 2007). Het eerste herenpaar van het kunstschaatsen.
My own Private Idaho (Gus van Sant, 1991). Udo Kier doet een soort Duitse disco, en huurt River Phoenix en Keanu Reeves in.
Deliverance (John Boorman, 1972). Lokale bewoners vallen toeristen lastig.
Bruno (Larry Charles, 2009). Straight Dave jut bezoekers van kooigevechten op.
Can't stop the music (Nancy Walker, 1980). Village People zingen YMCA in een sportcentrum. Andere Kees zag in een oogopslag dat de Village People geen echte homo's zijn.
Some like it hot (Billy Wilder, 1959). Jack Lemmon met damespruik op probeert onder een huwelijk uit te komen.
Angels in America (Mike Nichols, 2003). Groene-Sterscene, maar dan in Central Park.
Team America, World Police (Trey Parker, 2004) Een andere Cinema-Asconafavoriet. Slotscene uit de musical Lease.
The adventures of Priscilla, Queen of the Desert (Stephan Elliott). Travestiet koestert een bijzonder Abba-soevenier.
Kusscenes uit verschillende, verder overgeslagen films.

En tenslotte nog eens Bricquebec Terp, de publieksfavoriet.

Poepoepiedoe

Vandaag is het 50 jaar geleden dat Marilyn Monroe (36) dood in haar bed gevonden werd. De hele dag had ze met allerlei mensen gebeld. Ze stierf met haar witte telefoon in de hand.

Volgens de eerste politieberichten lag ze in een houding die deed vermoeden dat ze zo was neergelegd. Dat leidde tot allerlei samenzweringgedachten, maar het meest waarschijnlijk is dat ze zelfmoord heeft gepleegd met medicijnen.



Dit is een stukje uit 'Some like it hot', haar beste film. Wie goed kijkt herkent Jack Lemmon en Tony Curtis in vrouwenkleren. Let ook op de eigenaardige belichting van Monroe, die strapless jurken kon dragen als geen ander. Zelfs deze met een soort glittertepels.

Dit is Marilyn Monroe, door Willem de Kooning, 1954.

Dit is Marilyn Monroe door Richard Hamilton, ook 1954.

En dit is Andy Warhol, ook 1954. Dat was het jaar dat 'River of no return' uitkwam en waarin ze trouwde met Joe DiMaggio.

Een jaar later las Marilyn Monroe 'Ulysses' en maakte Eve Arnold - in januari overleden - daar deze foto van terwijl ze zo te zien verdiept is in de monoloog van Molly Bloom.