Het circus van het hart



Dit is mijn hart. Ik had het nog niet eerder gezien. Dit ding houdt mij aan de gang.

Vanmorgen was ik op het MCL bij de cardioloog, want het bevolkingsonderzoek waar ik aan meedoe wees uit dat er iets onregelmatigs was met het gemaakte hartfilmpje.

Dat kon normaal zijn, stond er in de uitslag, maar het kon ook wijzen op een myocardie aan de onderkant. Misschien had ik zelfs wel een lichte hartaanval gehad zonder het te beseffen. Ik moest me maar in verbinding stellen met de huisarts.

,,Dat heb je met die onderzoeken'', zuchtte Anne toen ik voor zijn bureau zat. ,,Er komt altijd wel iets onregelmatigs aan het licht.''

Hij nam het zekere voor het onzekere en daarom meldde ik me vanmorgen op de afdeling cardiologie.

,,U mag plaatsnemen in de wachtkamer'', zei de baliedame. ,,Dan gaat straks het circus vanzelf beginnen.''

Daar heb ik een hele stapel Tina's gelezen, dat moet iemand tenslotte doen, helemaal als er verder alleen oude mensen zitten die zacht maar nog net verstaanbaar met hun begeleiders praten. Ik kan melden: paardenstrips zijn uit, alle verhalen gaan over bandjes en optredens.

Het circus begon met doktor Quéré (carioloog stond er op zijn jas), die eruit zag als een tekenfilmprofessor, compleet met witte snor. Zo'n snor hebben cardiologen geloof ik allemaal.

,,Wat voor onderzoek is dat waar u aan meedoet?'', vroeg hij. En toen ik het had uitgelegd: ,,Krijgt u daar geld voor?''

Quéré vond het allemaal maar zo zo. Zoals hij het ook maar zo zo vindt als mensen zich in Duitsland van top tot teen laten onderzoeken, om te zien of ze niet iets hebben. Iedereen mankeert immers wel iets en die onderzoekerij geeft alleen maar onrust. ,,We worden ouder'', zei hij.

Na dit inzicht mocht ik terug naar de Tina's.



Toen bloeddrukmeten en er werden van die dopjes op me geplakt, net als de vorige keer, maar nu ook op mijn benen. Je kon op een beeldscherm je hartslag volgen.

Weer Tina's.



In een schemerige kamer werden er dingen op mijn rug geplakt, waarna Tryntsje met zo'n ding waar ze normaal baby's in de moederbuik mee filmen mijn hart ging bekijken. ,,Wil je eerst even een foto van me maken?'', vroeg ik. Dat werd bovenstaande. Spontaan bood ze aan om me dan ook een foto van mijn hart mee te geven, waar ik erg blij mee ben.



Ze bekeek het hart van alle kanten en ik kon meekijken, op een scherm boven het bed. Hartkleppen gaan echt heel snel op en neer (op het plaatje hierboven heb ik er een pijltje bij gezet, en op die getekende doorsnee van een hart ook). Soms zette ze het geluid aan, ritmisch geklop.

,,Dit is de aorta, die is het luidst'', zei ze, terwijl op het scherm een bewegende mercedesster verscheen.

Terug naar de Tina's. Ik las over een meisje dat zangeres was in een band, maar haar goede naam werd besmeurd door een dubbelgangster. Tot Anne me riep, voor het volgende onderdeel.



Ik moest fietsen met zuignapjes op, op een hometrainer met een steeds zwaardere rem. Eerst maakte Anne bovenstaande foto. Hij had een zelfgemaakte tatouage van een anker op zijn arm.

,,Ik heb nooit gevaren'', vertelde hij. ,,Maar de ouders van een vriend van vroeger hadden een scheepswerf.''

Daarna zat het erop en mocht ik voor de slotconclusie terug naar Quéré.

Die bladerde wat door het pak papier dat al deze testen hadden opgeleverd en stelde vast dat er helemaal niets met mijn hart aan de hand is. ,,Dat zegt wel iets over dat onderzoek'', zei hij. Het leek hem niet te verrassen.

Jacco, Kees en ik deden gisteren mee aan de tv-kwis Fryslân Boppe, een aflevering die ergens in oktober uitgezonden wordt. We hebben beloofd niks over de uitslag te vertellen, dus vooruit.



Ik had de kwis nog nooit gezien en had me voorbereid door een paar afleveringen op internet te kijken. Oei! Veel sportvragen! Maar het stelde me gerust dat de deelnemers van een oudere aflevering niet wisten hoe de hoofdredacteur van de Leeuwarder Courant heet.

Je moest je eigen publiek meenemen, vijf man liefst, maar dat had ik wat laten sloeren, zodat uiteindelijk collega's Kirsten en Rob meekwamen. Jacco en Kees hadden ook al zo weinig, zodat er voor deze aflevering publiek dat in de omropkantine zat geronseld werd. ,,Hebben ze elke keer dezelfde vragen?'', vroeg een dame.


Het shirt van Froeks dat Jacco draagt zorgde even voor wat gedoe, want het is reclame voor 'zijn' website. Misschien had ik snel een T-shirt van dit weblog moeten maken.





Kirsten maakte een paar tv-foto's tijdens het opspelden van de microfoons. Deze keer wilden ze bijvoorbeeld weten hoe de Slachtemarathon aan zijn naam komt (makkie) maar helaas ook hoe de winnaar heet (gokkie). De hoofdprijs - een digitale camera - ging naar Kees.

Oeps.

Post van een ander eiland



Als een late verjaardagsgroet kreeg ik van Terschellinger fotografenpaar Marleen Swart en Anne Zorgdrager de voorpagina opgestuurd van de laatste Oerolkrant van dit jaar.

Daar sta ik zelf voorop, in het midden, met mijn rug naar Anne toe. ,,Zo vaak sta je vast niet (van achteren) voorop de krant'', schrijven ze.

Dit is in de toegangsruimte van 'Walking', bedacht door de Amerikaan Robert Wilson en twee Nederlandse theatermakers, Theun Mosk en Boukje Schweigmann. In het midden zat een zwart, kegelvormig gat waar een zwaar gebulder uit klonk. Van daaruit maakte je een wandeling langs de bosplaat van het Wad naar de Noordzee, maar dan met een stap per seconde.




Stiekem maakte ik met mijn mobieltje een paar foto's van Anne, die op de smalle richel van de omheining liep. Zo vaak staat hij vast niet op een weblog.

Het haar van Elvis



Links staat Elvis Presley, rechts, met al dat borsthaar, is Larry Geller, zijn kapper. Meer dan een kapper, want Larry Geller heeft inmiddels al vier boeken geschreven over zijn band met Elvis.

Hij reist er de hele wereld voor over. Vorig jaar was hij al eens in Nederland, dit jaar komt hij weer.



Dit is Niels Westra, onze fotograaf, alweer een paar jaar geleden. Hij heeft iets met Elvis en vindt geloof ik ook dat hij wel wat op the king lijkt. Dat leek me nu aardig, om Niels een keer door die Elviskapper te laten knippen en daar een verhaaltje over te maken.

,,Dat wil ik best'', zei Niels.

Ik stuurde Larry Geller een mailtje met dat verzoek.

Vandaag kreeg ik er eentje terug.

Hi Asing ~

Thanks for getting in touch, and for your invitation for me to style someone's hair. At Elvis' funeral, when I did his hair for the very last time I made a pledge to myself never to do anyone's hair again. So, I'm sorry but I have to refuse. I would be available for pictures or interviews. Holding a brush, and placing it on someone's head of hair is something I would agree to do for a picture.

Be well,

Larry Geller

Hij heeft dus bij Elvis begrafenis gezworen nooit meer te knippen, maar voor de foto wil hij wel een borstel op Niels' hoofd leggen. Dat gaat dus niet door.

De Schaduw



'Ode to the man who kneels' is een eigenaardig stuk over cowboys en vrouwen en gebroken harten, dat de New York City Players deze week in de Harmonie speelden. Het toneel was kaal en af en toe werd er gezongen, ook door mensen die inmiddels al waren doodgeschoten en voor lijk op het toneel lagen.

De belichting ging met een diaprojector door een stuk papier met een rond gat erin. Omdat het papier steeds bewoog was de rand van het licht niet scherp, maar de schaduwen van de personages wel. Die waren als uitgeknipte silhouetten.

Daardoor kwam ineens De Schaduw bij me terug.

Heel vroeger, toen we nog maar net een tv hadden thuis, was er een cowboyserie op tv waarvan ik de titel niet meer weet, maar die volgens mij in het Nederlands was. De slechterik was een man van wie je altijd alleen maar de schaduw zag en die dan ook De Schaduw werd genoemd. Het was voor het eerst dat ik zag, dat de slechterik vaak interessanter is dan de held. Ik hoopte stiekem dat De Schaduw zou winnen, maar dat zal wel niet zo zijn geweest.





Nu we het er toch over hebben, na De Schaduw kwam Von Gelb, zondagsavonds op tv in een Engelse serie die De Vrijbuiters heette. Dankzij internet weet ik nu dat de eigenlijke titel 'Freewheelers' was en Von Gelb gespeeld werd door ene Geoffrey Toone.

Von Gelb was een fantastische booswicht, een nazi met een leren hand die driedimensionaal schaak speelde en de hele dag Wagner (vooral de ouverture van Tannhauser) draaide. Von Gelb won ook al niet, maar hij ontsnapte altijd wel net voor de vrijbuiters hem konden pakken. Tot ze hem, lees ik, uit de serie schreven omdat die ook naar Duitsland werd verkocht.

Hij had krankzinnige schema's om de wereld alsnog te onderwerpen. Zo schonk hij alle grote geleerden van Engeland onschuldig uitziende balpennen. Die zonden een krachtig hypnosesignaal uit waardoor de bollebozen allemaal tegelijk in de auto stapten en enkel nog 'Icarus' zeiden.

Ze reden bij nacht naar een plek bij Stonehenge (geloof ik) waar ze een verschijning zagen in de mist, die een opdracht gaf. De details ben ik kwijt, maar die verschijning regelde Von Gelb gewoon met een filmprojector, met de mist als projectiescherm.

Dat vond ik zo boeiend dat ik een keer met dikke mist de diaprojector van pa heb opgehaald om vanaf het platte dak iets te projecteren. Dat wil helemaal niet, je verlicht alleen maar mistslierten. Zoals iedereen weet die wel eens met mist heeft autogereden.

Ik geloofde daarna ook niet meer dat ze Batman konden oproepen door met een krachtige lamp een vleermuis op de wolken te projecteren. Maar dat kan dus weer wel - je ziet wel eens van dat soort lampen bij discotheken.

Genoffels, ontgoocheld, verwaten, nochtans



Afgelopen week waren er volop Vlamingen in Friesland, vanwege het Frysk Festival, al heeft geloof ik niet iedereen dat doorgehad. Hoe dan ook, je hoort ineens overal mooi Vlaams, met woorden waarvan je denkt, waarom gebruiken wij die niet vaker.

In een stuk van theatergezelschap Marius, dat bij Jellum werd opgevoerd, kwam een man voor die het plan had om rijk te worden met het verbouwen van genoffels. Hij liet er een bos anjers bij zien.

Artistiek leider Guy Coolen was door de lage opkomst bij experimentelere, kleine theaterstukken wel wat ontgoocheld, zei hij.

Acteur Josse de Pauw had het over de verwatenheid van bepaalde mensen, en iemand die bij De Pauws voorstelling, RUHE, betrokken was, vond het Tryatergebouw daarvoor ,,nochtans zeer geschikt''.