Lekkere linkse lollies

In de wijk Lemmerweg-Oost van Sneek nam ik een kijkje op een stembureau. Dat zit in een buurthuis, en toen ik binnenkwam stond er een roedel meisjes van negen, tien in de hal klaar om buiten te gaan spelen. Een vrouw van wie ik aannam dat ze de juf was, keek of iedereen wel een jas aanhad.

,,Hebben jullie al gestemd?", vroeg ik ze, om er vast een beetje in te komen.

Een donkerharig meisje, met een lollie in haar mond, zei: ,,Wij mogen nog niet stemmen, want we zijn geen achttien."

,,Als je wel zou mogen, wat zou je dan stemmen?", vroeg ik.

,,PvdA!", zei ze. Ze heette Naima Cherradah, vond ik later uit.

,,Waarom?", vroeg ik.

De vrouw, die niet haar juf bleek te zijn maar haar moeder, mengde zich in het gesprek. ,,Omdat ze een echte dochter van een arbeider is", zei ze.

 ,,Nee hoor", zei Naima. ,,Die hebben de lekkerste lollies."

Dat had ze afgelopen weekeinde uitgevonden op de politieke markt, waar bijna alle partijen snoep uit hadden gedeeld.

Annee en de anderen

,,Nou, de vriendelijkheid dat straalt jim allemaal fan'e kop af", zegt kroegbaas Willem Annee op dit filmpje, dat ik een maand geleden maakte. Ik was niet van plan om het online te zetten, maar ik doe het nu wel, als een soort eerbetoon.

Want daar achter de tafel zit Joop Annee, neef van Willem, die zondag plotseling is overleden. Joop was een kleurrijk figuur, die zowel verhalen over de kledinghandel als over de horeca kon vertellen, en dat ook graag deed. Als ik me niet vergis, heeft hij een paar jaar geleden zelfs een cd opgenomen.

Op het filmpje geeft Willem les in klantvriendelijkheid, het aannemen van fooien, het noteren van bestellingen en vooral in het tappen van het befaamde Ossekopbier, dat een stevige kraag heeft waar je haast een munt op kunt leggen.

Hij moest er zelf noodgedwongen even tussenuit, en een groepje mensen werd ingeroosterd om het cafe in die tijd open te houden.

Ik heb het ook een avond gedaan, twee week geleden op een donderdag. Dan komt er een vaste ploeg Leeuwarder middenstanders. En ik moet zeggen, het was best prettig om weer eens achter een bar te staan.

Het uitreiken van oorkondes

Heel even heb ik contactlenzen gehad, in 1989. Toen ik het jaar erop naar de Sahara ging, leek het me verstandig om weer een bril op te zetten.

In dat jaar mocht ik de persprijs overhandigen aan Tiny en Dick Venema. Het jaarlijkse persbal was een grootse affaire in de Harmonie, met een band.

Het kostuum had ik gehuurd bij Eringa in Opende, met zo'n glitterig bandleidersjasje.

Dit jaar mocht ik weer zoiets overhandigen, nu aan Baukje de Vries. Zoek de verschillen.

Het oude persbal is een jaar of wat geleden ten onder gegaan door Doutzen Kroes. Dat wil zeggen, niet door haar schuld, maar als een soort Helena van Troje verdeelde ze de troepen en daarna was het gedaan met de samenwerking tussen de kranten en Omrop Fryslan.

Nu is het er toch weer, bescheidener van opzet, in De Bak.

Scherp als een mes

Donderdag werd Renske van der Meer-Van der Galiën honderd jaar, vrijdag zat ik voor de krant bij haar op de koffie. Wat een leuke vrouw is dat, een oma die iedereen zou willen hebben, wat doof weliswaar maar verder, zoals haar zoon zei ,,scherp als een mes".

Ze zat vol anekdotes uit haar leven, waarvan sommige zo te zien zelfs voor haar zoon en dochter, die meeluisterden, nieuw waren. Een paar staan in mijn krantenstukje, bij een vrolijkmakende foto van Laurens Aaij. Ze genoot echt: ,,Ik kan alle dagen wel feestvieren", zei ze.

Een interessant verhaal, waar geen ruimte meer voor was, ging over haar vader. Een kaas- en botermaker uit een groot christelijk gereformeerd gezin in Murmerwoude. Die kreeg iets met een meisje uit een katholiek gezin (ook al groot). Zijn moeder drong er bij hem op aan het uit te maken.

,,Ik hou van haar en ik blijf bij haar", zei haar vader en vertrok zowel uit het ouderlijk huis, als uit de christelijk gereformeerd kerk.

Hun eerste kind werd (katholiek) gedoopt, het tweede kind wilde hij naar zijn moeder noemen. Dan zou het, volgens de gewoonte die ze vroeger op Ameland ook hadden, lid worden van de christelijk gereformeerde kerk. Zo kreeg je van die gezinnen waarvan de ene helft met vader naar de ene kerk ging en de andere met moeder naar een andere. Zo'n soort gezin, daar voelden deze jonge ouders niks voor. Dus werd er helemaal niet meer gedoopt.

Maar de vader verdiepte zich er, zonder dat zijn vrouw het wist, wel in, sprak met de pastoor, deed een soort zelfstudie en op een dag, toen ze al zeventien jaar getrouwd waren, werden de vader en zeven kinderen in een klap gedoopt. Ook werd toen het kerkelijk huwelijk voltrokken.

Zelf kreeg ze iets met Hans uit Warga, die haar na een korte ontmoeting al vroeg of hij haar die avond weer kon ontmoeten. Een keer tijdens de verkering had Hans het uit willen maken. Toen ze daarover vertelde, spitsten haar dochter en zoon ineens ook de oren.

,,Het moet maar uit zijn met ons, Renske", had hij gezegd. ,,Mijn broer Folkert is zo verliefd op je geworden, je kunt beter met hem verder."

,,Ben je niet wijs?", zei ze. ,,Ik ga niet van de ene broer naar de andere. Ga dan allebei maar weg, ik kan jongens genoeg krijgen."

Ze trouwden en kregen negen kinderen: ze somde de jaartallen zo op: 1939, 1940, 1941, 1942, 1943, 1945, 1947, 1950, 1957. Allemaal thuisbevallingen in Leeuwarden, op de laatste na die in een kliniek geboren werd die in de buurt van voormalig Cafe De Bontekoe moet hebben gestaan. Daar was het het duizendste kind, zodat Renske van der Meer er ook nog een mooi schilderij aan overhield.

Toen ik na een uurtje mijn opschrijfboekje vol had gekrabbeld, vroeg ik voor alle zekerheid: ,,Bent u wel echt honderd?"

,,Ach welnee", zei ze. ,,Ik hou ze hier allemaal voor de gek."  

(Op de bovenste foto hierboven demonstreert ze, hoe burgemeester Ferd Crone steeds met zijn vinger tegen het kristallen drinkglas tikte, dat hij haar namens de gemeente was komen brengen. De andere is de foto uit de LC. Ze zijn allebei van Laurens Aaij.)

I trenini

,,Sono belli i trenini che facciamo alle feste, vero? Sono i più belli del mondo... perché non vanno da nessuna parte", zegt Jep Gambardello in de film 'La grande bellezza'.

Ofwel: 'Mooi zijn ze, he, de polonaises die we op feesten doen? Het zijn de mooisten van de wereld, omdat ze nergens heen gaan.'

Vrijdag dacht ik aan Jep Gambardello, toen ik in het stadhuis was om te kijken hoe carnavalsvereniging De Olde Bereleut de sleutel van de stad kreeg. Het bestuur van de vereniging was er, een vijfkoppig blaasorkestje, prinses carnaval Sinie, en wethouder Andries Ekhart. En ik.

Nou ja, daar heb ik een column in de LC over geschreven, over hoe de prinses geen bier drinkt maar cola, en hoe ze met zijn allen een polonaise deden over de krakende vloer van het Blanke Ruim. Tussen de schilderijen van negentiende-eeuwse regenten. Op 'Van je hela hola houd er de moed maar in'.

Het was zo absurd, dat ik er een foto van heb gemaakt.

Ook absurd was dat, toen ik binnenkwam, wethouder Ekhart net bezig was een foto te overhandigen van het nieuwe Leeuwarder college van burgemeester en wethouders. Maar dan met alle gezichten verwisseld.

,,Die heb jij gemaakt, toch?", vroeg Ekhart me later.

Kon ik niet ontkennen: een paar weken geleden bij elkaar gephotoshopt en op Facebook gezet. Nooit gedacht dat zoiets het nog eens tot gemeentelijk carnavalsgeschenk zou schoppen.

Het slechte pad

Donderdag nam ik een kijkje op de beurs Huis & Tuin.

In een van de stands demonstreerden ze inbraakwerende kozijnen, van een Duits merk. Er stond een man bij een venster, waar al zo'n spinnenwebbarst in zat.

,,Staat u hier de hele dag ramen kapot te slaan?", vroeg ik.

,,Deze ramen gaan niet kapot, meneer", zei hij. ,,Probeert u het maar eens."

Hij wees uitnodigend op een koevoet, die erbij lag.

,,Dat wil ik best eens proberen", zei ik. ,,Weet je ook eens wat een inbreker meemaakt. Mag het echt?"

,,Zeker", zei de man.

Ik nam de koevoet en gaf een enorme hijs tegen het glas. Er ontstond een putje, ik zit er op de foto met mijn vinger in te puren.

,,Het is niet kapot, zoals u ziet. Erachter zit nog een keer zo'n glas. U komt er niet doorheen."

,,Als ik nog een paar keer sla wel", zei ik.

,,Inbrekers slaan bijna nooit ruiten in", zei de man. ,,Ze wrikken het kozijn open. Het gaat ook eigenlijk niet om het glas, we verkopen hier kozijnen."

Als er al niet een ster in het venster had gezeten, had ik me toen wel wat schuldig gevoeld.

(De foto is van Niels Westra)