Liza en Levi!

(Dit is een iets andere versie van mijn column van vandaag)

Zoë wordt binnenkort tien en hoopt dat ze dan een pony krijgt. Ze beseft tegelijk dat het er niet echt inzit, want er zijn allerlei praktische zaken aan verbonden, om te beginnen een stal en een weiland, die geld kosten bovendien en zoveel zakgeld krijgt ze nu ook weer niet.

Dus troost ze zich met het blad Penny, dat ze geloof ik uit haar hoofd leert. Ze heeft het gekregen van haar oom en tante uit Amerika, tegen wie ik het als de andere oom natuurlijk fors afleg.

Maar dit weekeinde had ik een sterke troef, besefte ik toen Zoë trots meldde dat ze de trailer voor 'Penny's Shadow' al verschillende keren had bekeken en een eigen inlogcode heeft voor de website van het paardenstripblad, met achter-de-schermenfilmpjes en bloopers.

,,Ik heb 'Penny's Shadow' een paar weken geleden al gezien in Amsterdam'', zei ik zo nonchalant mogelijk en haar mond viel open.

,,Helemaal? De hele film?'', vroeg ze.

,,Ja'', zei ik. Ik deed er nog een schepje bovenop. ,,En erna heb ik met de hoofdrolspelers gepraat.''

,,Met Liza en Levi?'', riep ze uit. Ze is blijkbaar zo goed met die twee bevriend dat ze ze bij de voornaam mag noemen. Tot nu toe boeide het werk dat ik doe haar niet bovenmatig, maar ik geloof dat ze nu plotseling inzag dat journalistiek best iets heeft.



Vervolgens zijn we op haar verzoek langs een paar plekken gereden waar de film is opgenomen, zoals de pseudomanege bij de jeudgherberg (die staat er nog steeds, al laat de verf hier en daar wat los) en de strandovergang bij het Zuidwest. Ik ben best een goeie oom, al zeg ik het zelf, met een interessante baan bovendien.

Het is Shadow!

Als Sinterklaas te Ballum en Hollum kan ik melden dat alle schoolkinderen daar de film Penny's Shadow hebben gezien. Velen hebben hem zelfs als dvd in hun schoen gevonden.

Dus het was mooi dat de Sint dinsdag op de Friezin Maaike door Hollum reed, een van de hoofdrolspelers uit die film. Ze vond het maar zo-zo, die wit-rode wapperlap op haar rug.

Naast de Sint liepen de hele route lang twee meisjes die verrukt naar andere meisjes riepen: ,,Het is Shadow! Het is Shadow!''

Het is dat de Sint daar te fatsoenlijk voor is, maar ik had met mijn meest barse Sint-Nicolaasstem tegen ze moeten zeggen: ,,Shadow? Shadow? Om wie gaat het hier eigenlijk? Dit is verdomme Sint Nicolaas op een paard, ja?''



(De bovenste foto vond ik op twitter, hij is gemaakt door Jos Kamphuis. De foto op school kreeg ik van Walraven Hofker.)

Hulk rijdt paard op Ameland

Op het strand van het Zuidwest reed vanmiddag een vrouwelijke hulk, een amazone in een groene morphsuit op een prachtige Lippizaner hengst. Het zag er absurd uit.



Ze hoorde bij de opnamen van 'Penny's Shadow', de nieuwe film van Steven de Jong. De set was een eindje verderop, paard en berijdster reden ruime rondjes omdat het steeds over moest. In de uiteindelijke film wordt de berijdster digitaal weggepoetst.



In de film speelt de ramp met de paardenreddingboot ook een rol. Omdat het echte monumentje daarvoor niet erg dramatisch is, dat is meer een grafsteen, hebben de filmers op de duinen bij het Tjettepad een tijdelijk monument neergezet, van paarden die al trappelend in de golven storten. Het is van hout en ziet eruit als metaal.


Toevoeging: Alle Lippizaners zijn wit

Een collega die meer van paarden weet dan ik komt melden dat Lippizaners wit zijn en dat het dus niet klopt wat ik hier en in de krant heb geschreven.

,,Ha!'', zeg ik, want dit heb ik toevallig zaterdag van een kenner gehoord. ,,Er zijn op de hele wereld een stuk of zes zwarte, en twee daarvan doen mee aan de filmopnamen op Ameland.''

Wie hard wil maken dat alle Lippizaners wit zijn heeft daar een hele kluif aan. Wie het wil weerleggen hoeft maar met één zwarte op de proppen te komen.

De kruin van Buin

Half Ameland heeft nu vermoedelijk Penny's Shadow ook gezien en ondervonden hoe raar het kijkt als een film zich afspeelt op een plek die je goed kent. Zelf zat ik althans in het begin al op bijzaken te letten, als je de veerboot ziet met volgens mij Mario aan boord. Je kijkt hem bovenop zijn hoofd, waar overigens niet veel te zien is.

Naast die kruin van Buin zijn er vast ook bekenden bij de massale paardrijscene en een feest aan het eind, maar die heb ik zo snel niet herkend. En zaten er nou bekenden op het terras bij Sunset? Ik begreep achteraf dat ik Steven had moeten herkennen bij het kitesurfen en Ulbe ergens aan het begin, maar daar kan ik me in vergissen. Bij de paardenreddingboot was het dan wel weer raak, waar trouwens Pieter als enige Amelander met een sprekende rol opduikt.

Maar waar is de korte scene opgenomen met Rense Westra, die in elke Steven-de-Jongfilm speelt? Hij is de man die met een fles Nobeltje komt aanlopen en dan ontdekt dat een pony bezig is zijn chips op te eten. Even ervoor zien we een straat van boven - Ballum?

En dan tenslotte is er de opvallende blooper uit de trailer. Daar zien we vanuit de lucht een auto langs de vuurtoren rijden, maar de auto rijdt aan de linkerkant van de weg. Het beeld is dus gespiegeld, kijk hierboven maar, al valt dat door het fietspad ernaast niet meteen op. In de film zit het wel goed.

I'm on a horse

Vanmorgen een proefritje gemaakt. Ditmaal niet op een schimmel, maar op de mooie, uitermate geduldige, zwarte Friezin Maaike. Filmliefhebbers kennen haar uit de slotscenes van Penny's Shadow . Dus binnenkort in dit theater: kindervriend op filmster.

Eilander kijkers

Net toen ik, tijdens een verhaal over films over eilanden, films over waddeneilanden en films over Ameland, erop wilde wijzen dat er zometeen een stukje erotiek zou komen in De Ratelrat (1987) van Wim Verstappen, begon het publiek zelf.

,,Daar zitten Annie en Nadja'', riepen ze.

En even later, in dezelfde scene (een gesprek tussen Peter Faber en Frank Schaafsma op het terras van de strandtent in Hollum): ,,Dat is Zonnevylle!''

Het was mij bij de voorbereiding van de avond in het Van Heeckerenhuis niet opgevallen, maar daar zat inderdaad de oudburgemeester van Ameland achter de hoofdrolspelers.

Het maakte de avond alleen nog maar leuker - dat heb je als je eilander films voor voornamelijk eilander kijkers vertoont. Het stukje erotiek (twee topless dames en zonnecreme, gezien door Faber en Schaafsma) viel erbij in het niet.





Op de foto helemaal bovenaan wordt 'Toteninsel' geprojecteerd, het schilderij van Arnold Böcklin dat eigenlijk de standaard zet voor een heleboel eilanden in films: geheimzinnige, misschien zelfs bedreigende oorden waar je niet weet wat je te wachten staat en waar je niet makkelijk meer afkomt. Er zijn eigenlijk geen films waar eilanden als het ware een 'thuis' zijn: het zijn altijd bestemmingen, daarom beginnen zoveel films over eilanden ook met een veerboot (of een ander vervoermiddel). 

Daarna volgden korte fragmenten uit de volgende films:

1: The Island (Michael Bay, 2005). Een even aanlokkelijk, als nachtmerrie-achtig eiland.

2: Shutter Island (Martin Scorsese, 2010). Zie hiernaast: ook een soort Toteninsel, met een reusachtig gesticht erop.

3: Isle of the Dead (Mark Robson, 1945). Geheimzinnige zaken op een Grieks eiland tijdens de Eerste Wereldoorlog, met Boris Karloff.

4: King Kong (Merian C. Cooper, Ernest B. Schoedsack, 1933) en

5: King Kong (Peter Jackson, 2005): Op het afgelegen Skull Island wordt een reusachtige aap gevonden.

6: Escape from Alcatraz (Don Siegel, 1979). Gevangeniseiland bij San Francisco, waar ze denken dat ze Clint Eastwood vast kunnen houden.

7: Cast Away (Robert Zemeckis, 2000). Tom Hanks weet na 1500 dagen te ontsnappen van een onbewoond eiland.

8: The Ghost Writer (Roman Polanski, 2010). Mooie veerbootscene, mooi eilandhuis, mooi herfstig eiland (gefilmd op Sylt). 

9: Mutiny on the Bounty (Lewis Milestone, 1962). De meer verlokkelijke eilanden, met gulle inboorlingen, verleidelijke en toegankelijke meisjes, overal rijkelijk vruchten en vis. Omdat je als bemanning niet veel meer van het leven kunt verwachten, sla je dan vanzelf aan het muiten.

10: Dr. No (Terence Young, 1962). Ursula Andress rijst op uit de zee en streelt haar schelp. James Bond gaat ervan zingen.

11: The Blue Lagoon (Randal Kleiser, 1982). Paradijslijk leven en schuchtere erotiek op een verder onbewoond eiland. 

12: Jaws (Steven Spielberg, 1975). Een van de beste eilandfilms. Eilanden hebben vaak wat griezeligs en sinisters, maar er zijn ook mogelijkheden tot ongestrafte erotiek. De combinatie van die twee noemen we toerisme. 

13: Schiermonnikoog Rust en Ruimte (jaren vijftig).  Voorproefje voor het waddendeel na de pauze, met een mooi oud filmpje van Schier waarin Rutger Hauer (Fransien herkende hem) als tienjarige optreedt.

14: Zomerhitte (Monique van de Ven, 2008). Gangsterdrukte op Texel.

15: Dokter Deen (verschillende regisseurs, 2011). Monique van de Ven als dokter op Vlieland.

16: Moordvrouw (Tim Oliehoek, 2011). Derde aflevering, opgenomen op Vlieland. De enige keer in de serie dat de zon schijnt.

17: Stranding (Louis van Gasteren, 1957, 1960). Documentaire/speelfilm met een gestrand schip tussen Vlieland en Terschelling. Met een rol voor Frits van Essen, destijds politieman op Terschelling, later op Ameland. Hij werd op de film niet herkend, maar iedereen kende hem nog wel van vroeger.

18: Sil de Strandjutter (Bob Lowenstein, 1974). Klassieke eilandserie, op Terschelling.

19: De Passievrucht (Maarten Treurniet, 2003). Karel Glastra van Loon situeerde in zijn boek scenes op Ameland, maar de filmploeg ging naar Terschelling, want dat was makkelijker. Gesis van het publiek.

20: Het Geheim van Vredenhof (Wibo van der Linde, 1983). Jeugdserie op Schier, die TROS-man Van der Linde maakte na een weddenschap dat het maken van zo'n serie heel goedkoop zou kunnen. Zo ziet het er ook uit.

21: Ameland (Han de Vries). Documentaire met stukjes Sunneklaas. Daar moet maar nooit een echte speelfilm over komen, vond het publiek. Enkele dames riepen 'Baa!'.

22: Dakota (Wim Verstappen, 1974). Kees Brusse vliegt in 33 uur van Curacao naar Ameland. Door gedoe op de set vloog Monique van de Ven niet mee, zodat Brusse de hele tijd maar wat zit te fluiten.

23: De Ratelrat (Wim Verstappen, 1987). Ook Ameland dus. 

24: Stroop (Joram Lürsen, 1998). Korte film bij en in het Pannenkoekhuis in Hollum, op Ameland. 

25: Penny's Shadow (Steven de Jong, 2011). Paarden, meisjes en prille liefde. Heel Ameland deed eraan mee, dus iedereen in het publiek wees elkaar op details.

Een ouder echtpaar informeerde na afloop nog speciaal naar die laatste titel en of die hier op het eiland misschien ook ergens te koop zou zijn.