De slag bij Waterpolo

Waterpolo, daar weet ik zo goed als niks van af. Ik heb me alleen wel eens laten vertellen, dat het een van de hardhandigste sporten is, en vooral vrouwelijke spelers allerlei geniepigheden uithalen als de scheidsrechter niet kijkt.

Aart kwam zondag op een verjaardagsfeestje in Amsterdam binnen en hij bleek zojuist te hebben gewaterpolood. Of watergepolood, waterpogelood, hoe je het ook maar vervoegt. ,,Ik wil geen flauwe opmerkingen over waterpolo horen'', was ongeveer zijn eerste opmerking.

Nou, dan moet je net bij mij zijn als ik al een paar biertjes heb gehad. ,,Hoe lang kan zo'n paard eigenlijk onder water blijven?'' vroeg ik hem meteen. Hij keek wat verbaasd. ,,Ja, polo speel je toch te paard?'', lichtte ik welwillend toe. ,,Of doe je het misschien met een zeepaard?''

Aart hief zijn ogen naar omhoog, want toen ook Jan Nijdam allerlei rare dingen over waterpolo ging vragen, en we ons al snel afvroegen of je onder water ook simultaansnelschaak kunt spelen of blaasvoetbal was de maat vol. Hij gaf wat korzelig antwoord en bleef slechts zo lang als het leegdrinken van een biertje duurde.

Het was een gezellige verjaardag, en Aart, als ik je tegenkom op het Noordelijk Filmfestival zal ik niet over waterpolo beginnen. Denk ik.

Bear-LEEN-er

In Berlijn zijn ze er erg trots op dat John F. Kennedy nog tijd had om langs te komen, vlak voor hij in 1963 zou worden neergeschoten. In het splinternieuwe Deutsches Historisches Museum, van museumbouwer I. M. Pei, hebben ze er althans een tentoonstelling over ingericht, met veel foto's en filmpjes en zelfs twee Superman-strips waarin Kennedy optreedt.

Het leukste wat er lag waren de kladjes die Kennedy maakte voor zijn Berlijnse speech. Ergens in de VS bedacht hij al dat hij ging zeggen dat hij een Berlijner is, en hij liet door een kennis die het Duits machtig was opschrijven hoe hij dat in die taal moest zeggen. ,,Ish bin ein Bear-LEEN-er'' had die genoteerd. En dat zegt Kennedy dus, als je goed naar de speech luistert hoor je dat eigenlijk ook wel.

Verderop projecteren ze op een groot scherm het amateurfilmpje van Abraham Zapruder, waarop je kunt zien dat Kennedy in het hoofd getroffen wordt.

Joop en ik staan te luisteren als een gids erbij vertelt dat je straks kunt zien dat Jackie uit de auto probeert te klimmen. ,,Nee'', zeggen we tegelijk tegen elkaar. Want ze klom op de kofferbak om een stukje weggespatte hersenpan te pakken. Dan komt het filmpje aan het fatale moment. ,,Dat hebben we wit gemaakt'', zegt de gids. En erna zijn alle beelden een tijdje vaag.

Waar is dat goed voor, vraag ik later aan de gids. Dat hebben ze met opzet gedaan vanuit het museum, legt hij uit, want er komen hier ook kinderen. Meteen vind ik het museum, hoe nieuw en groots het ook is, niet veel meer. Dat wordt nog wat als ze hier iets over de oorlog gaan doen, denk ik wraakzuchtig, want die is nog veel minder geschikt voor kinderen.

Leve de lezers

,,Nou het was wel mooi'', zei Gerjan van Hoewijk tegen me op de boot naar Ameland. ,,Je reis naar Amerika en Canada.''

Hij wist er alles van, vertelde hij, want hij had deze verslagen op internet gelezen.

,,Ik heb een heel boek liggen'', zei Geert de Jong later op de avond in Hollum. ,,Heb ik van Cees gekregen. Alles uitgeprint. Maar ik ben er nog niet aan toegekomen.'' Hij gaf ook meteen een biertje weg, dus dat was niet verkeerd.

Het scheelt een hoop vertellen, dat is waar, maar het is ook een beetje verbazingwekkend. Kijk, dat mijn ouders dit lezen, dat is niet zo gek, en ik kreeg ook wel eens mail van andere lezers, als Wybren de Boer, die als ik te lang niks schreef riep dat ik dan maar wat over avonturen met de Canadese vrouwtjes moest vertellen.

Maar ik ben blij dat ik daar niet aan ben begonnen, aan het vertellen daarover bedoel ik. Dan had ik me helemaal als een bewoner van het Big Brother Huis gevoeld - die van de allereerste serie, waar ik nog wel eens van droom.

Aan de andere kant is het ook wel weer vleiend dat al die mensen dit lezen of dat in elk geval zeggen. Als ik meer lezers heb dan de Leeuwarder Courant begin ik gewoon voor mezelf...

Nawee

1. Vandaag brak ik zomaar pardoes mijn koffiekan kapot. En ik dacht aan Menno en zijn koffiepotten in Salt Lake City, terwijl ik naar TeDeCe fietste. Daar hadden ze koffiepotten van hetzelfde soort, voor iets van 13 euro. Een dure, in vergelijking met de 7 dollar-potten in de VS.

Maar het is altijd nog goedkoper dan een heel nieuw koffiezetapparaat, zeker dit, want dat is destijds gekocht met wel een miljoen Douwe-Egbertsbonnen en ook nog een bijbetaling die niet kinderachtig was.

2. Thuis luisterde ik mijn telefoonbeantwoorder af. Er had en meneer ingesproken met een sterk Amerikaans accent. Ik had belangstelling getoond voor The Church of Jesus Christ and the Latter Day Saints, herinnerde hij me, en hij wilde wel een afspraak maken om langs te komen. Maar ja, ik was er niet, dus nu moest ik hem maar bellen op zijn 06 om iets nieuws af te spreken.

Als de doortastendheid niet verder gaat dan dit, komt het er dus niet van, want ik ga ze niet bellen voor een bekeringsafspraak. Ik heb tenslotte helemaal in de Temple in Salt Lake City mijn adres in Leeuwarden ingevuld, alles voor een gratis Book of Mormon. De volgende stap is aan hun. In het ergste geval gooien ze het maar door de brievenbus.

Mager

Een van de eerste dingen die Rita zei toen ik in Houston kwam, was dat ik mager ben geworden en dat ze er alles aan zou doen om me vet te mesten. Net als vorig jaar, toen ik ook in Houston was, kocht ik een spijkerbroek, maar ik moest een maat terugschakelen want anders zakte hij af.

Op Schiphol werd ik afgehaald door Hidzer en Kees en Lolkje, altijd leuk, want het is gezelliger en dan hoef je niet met die tijdverslindende trein naar Leeuwarden. Eigenlijk wil je als je eenmaal landt op Schiphol gewoon direct thuis kunnen zijn. ,,Je bent mager geworden'', zeiden ze.

Hier liep ik zojuist door de Sint Jacobsstraat, om insteekmappen te halen voor de veel te veel foto's die ik heb gemaakt. Mijn nicht Sjakkie kwam me achterop fietsen. ,,Dus je bent terug'', stelde ze naar waarheid vast. En ze trok aan mijn overhemd. ,,Ik had gehoord dat je zo mager bent geworden.''

Er zijn hele ondergrondse inlichtingencircuits waar je geen weet van hebt. Daarbij vergeleken is het met internet maar behelpen.

Kroeg

In Leeuwarden ben ik gisteren meteen 's avonds de kroeg in gegaan. Als je het gevoel wilt hebben dat er nooit iets verandert, moet je dat doen: er is niks veranderd en dat is eigenlijk wel plezierig. Ja, Hidzer is voor de derde keer vader en Lolkje wordt voor de eerste keer moeder, dat soort dingen.

Alleen het gevoel dat je helemaal niet bent weggeweest, dat staat me nooit zo aan. Want voor je het weet, is alles helemaal weer bij het oude, terwijl je onderweg nog wel zo van alles had bedacht wat je anders gaat doen, of thuis zult veranderen, of nu eindelijk eens aan zult pakken. Van die vakantiedaadkracht is al snel weinig over.

Maar de tuin is helemaal overwoekerd en er ligt een stapel post in de kamer die ik niet voor mogelijk had gehouden, er moeten afspraken met de tandarts en de timmerman gemaakt worden en de filmrolletjes moeten weggebracht - dus er staat van alles te gebeuren. Ook al kan dat niet in de schaduw staan van het beklimmen van een berg van 14.000 voet of het bezoeken van de Timberline Lodge.

Ik ben weer thuis.