Redders van Cambuur

Uitgerekend op de dag dat de LC meldde dat het Cambuur zo slecht gaat dat de spelerslonen amper betaald kunnen worden was er een Cambuurgala in het WTC-hotel.

Een cynische situatie is dat: lachende heren in smoking, dames in het lang, champagne, acrobaten, Syb van der Ploeg, kalfsvlees ,,in eigen jus'' (hebben kalveren eigen jus?). Spelers en medewerkers maakten een onbezorgde indruk: keeper David Meul zag vooral problemen in zijn vaderland Belgie, oud-speler Rene van Rijswijk gebruikte me als proefpersoon voor zijn theorie dat Hollumers zich eenvoudig voor het lapje laten houden. Tot nu toe had hij die vooral op Jan Bruin uitgetest.

Tegelijk weet iedereen dat het niet goed gaat. Ype Smid liep er rond, een enorme man met grijs haar die als redder van Cambuur wordt omschreven. Dat vindt hij zelf nogal voorbarig, hij leek er zelfs wat verlegen van te worden als je het zei. Want gered is het nog niet.

Een galaganger omschreef: ,,Dit is dansen op de vulkaan.''

Net als vorig jaar was ik er veilingmeester, tussen het hoofdgerecht en het toetje in. Omdat het vorig jaar lekker was gegaan (meer dan €50.000) had directeur Alex Pama jolig uitgeroepen dat hij de volgende keer een speciaal jacquet in Cambuurkleuren voor de veilingmeester zou hebben.



Dat was er nu: een knalgele Prins Carnavaljas met blauwe revers. Ik mocht verschillende gesigneerde voetbalshirts aanbieden, waaronder een van het Nederlandse elftal, twee fietsen in Cambuurkleuren, een race-clinic op de TT, een reis met prive-jet naar een wintersportoord plus een hotel daar, een thuis-optreden van Syb van der Ploeg. ,,Als u klein behuisd bent: hij speelt zelfs in de kast'', zei ik. Zelf vond ik hem wel geestig.

Het ging zo lekker dat spelers Serhat Koç en Mark de Vries spontaan shirts ter veiling aanboden, de laatste met de belofte dat hij het persoonlijk bij de koper zou komen bezorgen. Er klonk een zucht van begeerte aan een tafel met veel dames links van mij. Danny Guijt kwam een barbecue in zijn eigen tuin aanbieden, met zijn tafelgenoten van dat moment als personeel. Daar hadden de dames zo te horen weer minder mee.

Uiteindelijk werd er zelfs op mijn kanariegele jacquet geboden, dat dan ook ter plekke is verkocht.

Totale opbrengst €83.000. Daar was ik best trots op, want er waren minder spullen dan vorig jaar. Ik heb me als het ware heel even redder van Cambuur mogen voelen.

(De bovenste foto is gemaakt door Henk-Jan Dijks, de andere door Andries van Weperen. Op de site van Cambuur hebben ze het over een totaalbedrag van €84.250)

Ongedierte in de keuken

Het is wonderlijk, wat je allemaal kunt met een gewone MacBook.

Dit bijvoorbeeld, waar ik voor extra sfeer (en omdat het me aan de film deed denken) de muziek uit de trailer van 'Alien' onder heb gezet. Het is duidelijk hoe dit filmpje is gemaakt, ik had mijn hoofd beter stil moeten houden, maar het effect is er niet minder om.

Nog geen boek uit, nu al een kuifje

Dit is Fenna (helemaal onderaan). Hoewel haar vader vertelde dat hij kostelijke stripboeken uit zijn verzameling veilig had opgeborgen om te voorkomen dat ze sneuvelen door grijpgrage kinderhand of woeste kleurpotloodkrassen, stonden er nog best veel.

Wonderlijke gedachte: ze heeft nog geen idee van Corto Maltese, Largo Winch, Blueberry of Barbarella. Zelfs niet van Kuifje, al heeft ze van zichzelf wel rechtopstaand haar. Het kan niet anders of ze gaat later van strips houden.

Poppeslok Flevosap

Op de poppeslok voor Arie (die alweer twee maanden is en gefascineerd en onafgebroken naar zijn rechtervuist staart) in Emmeloord werd ons Flevosap voorgezet. Voor ons was dit nieuw, maar wij komen dan ook niet uit de polder, waar de zeden en producten anders zijn. Deze had de smaak Appel, er zijn misschien ook nog andere.

,,Flevosap heeft meer smaak dan gewoon sap'', stelde Anko, altijd kritisch, op de terugweg vast. Een leus waar we ons allemaal in konden vinden.

Real Music

,,This is real music'', zei Prince gisteravond in het Gelredome. ,,By real musicians.''

Daar zit natuurlijk een wereld van ruzies met platenmaatschappijen en internetbedrijven achter, want die heeft hij.

Michael Jackson, Madonna, Prince en ik zijn in hetzelfde jaar geboren, dat schept een band. Prince beseft dat zelf ook, hij speelde in het door hemzelf verzorgde voorprogramma 'Shake your body down to the ground' van Michael Jackson.

Later kwamen trouwens ook 'What have you done for me lately' van Janet Jackson, 'I want to take you higher' van Sly and the Family Stone, en 'Le Freak' van Chic voorbij.

Verder natuurlijk vooral eigen muziek, waarbij 'Kiss' een hoogtepunt was, omdat hij het na het refrein steeds even stillegde. Dat geeft een enorme spanning aan de toch al spannende muziek. In de tekst staat 'You don't have to watch Dynasty, to have an attitude', maar omdat niemand de serie 'Dynasty' meer kent, verving hij het nu door 'Desperate Housewives'.

Als ik het goed zag - ik stond halverwege - gooide Prince maar liefst drie van zijn gitaren het publiek in, nadat hij er een solo op had gespeeld. Collega Cor, die verder vooraan stond, zag het in elk geval met eentje gebeuren. ,,En die zag er ook nog heel bespeeld uit'', zei Cor.

Dat zegt wat over Prince. Die geeft niet zozeer om gitaren, maar om muziek en feest. Dat lukte hem goed: met de muziek maakte hij van het Gelredome, dat de gezelligheid heeft van een stapel gipsplaten, een disco met 30.000 bezoekers. Hij haalde er zelfs een stuk of dertig het podium op.

Wel vier, vijf keer bedankte hij het publiek en zei hij 'Goodnight', maar steeds kwam hij weer terug met nog meer. Uiteindelijk duurde het van ongeveer kwart over acht tot even na elven.

,,I don't want to go home'', riep hij.

,,Je mag wel met mij mee!'' riep een meisje dat naast me stond. Zij had aan het begin nog tegen een vriendin opgemerkt dat Prince toch echt wel heel erg klein is, met haar wijsvinger en duim benadrukte ze dat. Zelfs zij was om.

(De foto komt uit een filmpje dat ik toegestuurd kreeg, ik weet niet wie het gemaakt heeft)

Een cafe op Ameland

Op het Filmfestival stond een tafel, eigenlijk een groot beeldscherm dat je met je handen kon bedienen. Je kon er oude filmpjes op bekijken, heen en weer slepen, vergroten of verkleinen.

Eentje heette 'Ameland'. Nou zegt dat niks, want het eindigde met een blik op de Brandaris vanaf de boot, maar de paardenreddingboot zat er wel in. Op de site van het Fries Film Archief staat dat het filmpje van Han de Vries en Keimpe Sikkema is en in de jaren vijftig is gemaakt. De hele film is langer dan het fragmentje dat in de tafel zat.

Halverwege was er ineens een stuk Sunneklaas, buiten en in het cafe. Ik vraag me alleen af: welk cafe is dit eigenlijk? Of staat dat ook op Terschelling?