Bij de vriezer van Super de Boer was de jongen die verderop in de straat in het kraakpand woont. Hij riep naar een meisje met een bandanna om haar haar, die verderop met een groepje liep: ,,Heb ik jouw vriend getatoeëerd?’’
,,He?'', riep het meisje terug. Haar belangstelling was gewekt.
,,Heb ik jouw vriend getatoeëerd?''
,,Mijn ex-vriend'', zei ze, met de nadruk op ex. Ze was inmiddels wat dichterbij komen staan.
,,Je ex-vriend?’’
,,Ja sinds vanmorgen.’’
Dat was stof tot nadenken.
,,Zal ik zijn tattoo fucken?’’, stelde de jongen voor.
,,Zijn tattoo?’’
,,Moet ik zijn tattoo verknoeien? Ik krijg nog honderd euro van hem.’’
Dat mocht van haar, maar ze had nog een beter voorstel: ,,Als je iemand nodig hebt om hem in elkaar te slaan, mag je mij wel bellen. Ik wil de honkbalknuppel wel vasthouden.’’
De jongen gooide het ineens over een andere boeg. ,,Wil je mee naar een krakersfeest?’’
Haar antwoord verstond ik niet, maar ik meende te begrijpen dat ze al wat anders had.
Media Art Friesland is altijd lonend om heen te gaan, al was het maar omdat de tentoonstelling naast allerlei andere dingen ook een wandeling door de filmgeschiedenis is.
Media Art is van alles ('kunst met een stekker') en de kunstacademiestudenten die hier wat laten zien gebruiken altijd wel flarden speelfilm, of maken werk dat aan films doet denken. Het helpt als je zelf toch al vaak aan film denkt.
Kijk maar:
Edison's Kinetoscoop, in een modern jasje. In zo'n kinetoscoop gluurde je honderdtwintig jaar geleden naar voorbij flappende foto's of een eeuwig doorlopende filmstrook, zodat je de voorstelling zag bewegen.
Deze machine doet hetzelfde, niet met een filmstrook, maar met beeldjes die op een trommel geplakt zijn (rechts op deze vage foto) en razendsnel langsflitsen (links op deze vage foto) bij een aan uit floepend lampje. 3D dus, lekker modern.
De beeldjes stellen een vrouw voor die een trap afkomt - nog zo'n artistieke verwijzing, al heeft deze vrouw anders dan Marcel Duchamp's Nu descendant un escalier kleren aan. Zo te zien althans, want erg scherp komt ze niet in beeld. Het is net een geestverschijning - waar de allereerste films ook aan deden denken.
Een groot scherm dat beelden combineert uit Metropolis en Blade Runner. ,,Alles is eigenlijk al gedaan'', mijmerde Andrea Moeller die ernaar stond te kijken. ,,Maar ik zou het best in huis willen hebben.''
En zie eens wie we daar hebben, samen in een soort kastje... De man rechts klaagt vermoedelijk dat de vrouw links uit alle kastjes en laatjes ter wereld nou juist het zijne moest kiezen.
Toevals-sciencefiction: de bol daarachter hoort bij een andere installatie dan de tafel met bewegende plexiglas plaatjes hiervoor.
Bij de ingang hangt bewegend kleurbehang, waar je leuke dingen met je eigen schaduw kunt doen. ,,Net James Bond'', zei een bezoeker terwijl ik een foto van mijn schaduw probeerde te maken. Ik dacht zelf meer aan iets Inspecteur Clouseau-achtigs.
Dit is een veelhoekig ding, waarop beelden geprojecteerd worden zodat het van vorm lijkt te veranderen. Ze doen dat tegenwoordig vaak op gevels van gebouwen, het is fascinerend om het in het echt te zien.
Het filmpje maakte ik met mijn nieuwe mobiel. Het ding doet zelf niet aan een of andere film denken, maar het verknipte muziekje dat eronder heb gezet wel. Je moet er heel veel moeite voor doen, want het is goed verknipt. Wie weet uit welke Oscarwinnende film uit '75 dit komt, krijgt een biertje. Hint: Kirk Douglas speelt er niet in.
Uitproberen: dit zijn namaak-oude foto's, gemaakt met mijn mobieltje dat op dat moment dacht dat hij een pinholecamera was. Het zijn scenes uit 'Tchekist', een hypnotiserend goede film van Aleksander Rogozhkin, die jaren geleden in Rotterdam draaide en daarna nergens meer.
Hij is te downloaden, in het Russisch zonder ondertiteling. Maar zelfs dan droom je er na afloop van. Het is geen plezierige film, hij gaat over het mechanisch afmaken en afvoeren van grote aantallen mensen door de Tsjeka, en na Rotterdam dacht ik: die hoef ik nooit weer te zien.
Het leukste parkje van de stad heeft geloof ik niet eens een naam. Het is kleiner dan een voetbalveld (denk ik), je kijkt er dwars doorheen en de bomen staan rechtop in het gras of ze er met kracht in geramd zijn.
(Zowel Erwin als Lolkje mailden: dit is de Arendstuin)
Op het toneel bij de Gouden Gurbes, de Friese openluchttheaterprijzen waarvan ik de uitreiking aan elkaar praatte, was ook een kort optreden van Jezus uit De Tijnje. Daar is deze zomer 'Jesus Christ Superstar' opgevoerd in het Fries.
Hij zong een fragment daaruit en had zich er speciaal voor aangekleed, waarbij zelfs aan de - uit de zaal niet eens zichtbare - Jezusnikes was gedacht.
,,Hij heeft zijn bril op'', zei de regisseusse, naast me achter de schermen toekeek. ,,Dat hadden we bij de uitvoering niet hoor!''
Alle ruimte beneden bij de pers van de Leeuwarder Courant staat vol met trommels. Zo heten de cilinders waarop de zaterdagbijlage voor de krant van morgen vast klaar staan, strak opgewonden.
De krant wordt, omdat de opmaak ingrijpend vernieuwd is, vannacht in een recordoplage van 302.000 exemplaren gedrukt, volautomatisch schuiven deze bijlagen erbijin en dan wordt hij overal in Friesland door de brievenbus gedrukt.
Ik ga na middernacht met de allereerste stapel naar het Oranje Bierhuis, om hem aan Leeuwarders uit te delen die niet tot morgenvroeg willen wachten. Benieuwd of ze het wat vinden, want het is kritisch volk.
