De lustratiehanddoek en andere hotelgenoegens

Vrijwel alle Chinese hotelkamers hebben een verrassing voor je in petto.

Natuurlijk, er liggen altijd handdoeken, zeep, shampoo en een wegwerptandenborstel. En er is toiletpapier - al hebben ze in Chinese hotels eigenaardig kleine rolletjes, die bij een beetje grondige stoelgang in een keer op zijn, zodat je voortdurend om nieuwe moet vragen.

Maar dan zijn er de onverwachte extra's. Zoals in het Seagull Hotel in Kunming: daar liggen condooms met - als ik het goed heb gelezen - een ingebouwde vibrator op het nachtkastje, voor slechts 30 yuan extra. ,,Owing both you and your partner to climax at the same time'', staat er in het Engels achterop en het voldoet ook nog eens aan de EU-normen.


In een hotel in Jinping troffen we tot onze vreugde een schoonmaaksetje aan met daarin een ,,earwax digout spoon''.

En in het mooie hotel Number 10 Guest House in Gejui hing deze raadselachtige aanwijzing tussen de bedden. We zijn er nooit achter gekomen wat lustratiehanddoeken zijn, maar we gokken op de beddesprei.

In de badkamer stond bovendien de aanwijzing: ,,Put nut in opposite hole.''

En wij maar denken dat ze in China zo preuts zijn.

Alles op zwart

In Kunming, de hoofdstad van de Chinese provincie Yunnan, hadden we een middag over. We besloten naar 'Men in Black 3' te gaan, een aardige film over geheime agenten die het einde van de wereld voorkomen door terug te reizen naar de jaren zestig. Hij is in het lelijk soort 3D waar ze tegenwoordig meer films in maken (zie ook de nieuwe 'Spider-man'), wat er nogal grijs uitziet en helemaal niet driedimensionaal, maar meer als uitgeknipte figuurtjes in een kijkdoos.

Dit terzijde.

Tim (11) uit Salt Lake City had de film thuis ook al gezien. En hij heeft een fabelachtig geheugen voor films, hij vindt niks leuker dan dat ik hem trivia-vragen over James-Bondfilms stel, in de trant van ,,In welke James Bond komen Bambi en Stamper voor?'', die hij dan ook weet. De lezers van dit weblog natuurlijk ook.

Na afloop van 'Men in Black 3' zei Tim: ,,Er misten hele stukken uit. Vooral in het begin.''

In het begin zit er een scene in een Chinees restaurant, waar verschillende Chinezen zich als buitenaardse wezens ontpoppen. Tenminste, als je de film ergens anders dan in China ziet, want hier ontbreekt dat allemaal. De scene ziet er wat afgeraffeld uit, want de opbouw is wel gebleven, dat allerlei mensen sinister naar de geheim agenten loeren. ,,Dat meisje achter de bar steekt een hele lange tong uit'', wist Tim - maar die tong was er niet meer en allerlei andere dingen ook niet.

Buitenaardse wezens bestrijden en de wereld redden is een ding, maar ongeschonden door de Chinese censuur komen, daar is meer voor nodig dan een man in het zwart.

Een liefdeswandeling

De Kiyomizudera tempel in, of beter gezegd, boven Kyoto tegen een heuvel is werelderfgoed en inderdaad erg mooi.

Los daarvan is er ook van alles te koop, vooral op wensgebied. Houten schildjes waar je een wens op kunt schrijven die je dan bij een van de tempels voor Boeddha kunt ophangen, stukjes papier waarop je eveneens een wens kunt schrijven en die je aan een rek kunt knopen, papieren poppetjes waarop je een wens kunt schrijven en die je in een watervat kunt gooien, zodat ze langzaam uiteen vallen. Er zijn beelden om aan te raken en beelden om voor te bidden (dat gaat hier heel snel: je gooit er een muntje heen, luidt de bel zodat je even de aandacht krijgt en klapt in je handen; knielen en zo hoeft verder niet). Ook zijn er amuletten te koop waar voor het gemak al op geschreven staat waar ze goed voor zijn, ook in het Engels: Happiness, Love, Childbirth, Easy Delivery.

Geheel gratis zijn de Love Stones, pal achter het gebouw op de (Wikipedia-)foto. Twee dikke stenen die uit het plaveisel steken, en een meter of zes uit elkaar liggen. Bij de een staat een bordje: als je met gesloten ogen van het ene rotsblok naar het andere kunt lopen, zal het je voor de wind gaan in de liefde. Je kunt ook iemand vragen je te begeleiden, maar dat betekent dat je ook bij het vinden van liefde begeleiding nodig hebt. En gaat het mis, dan is het duidelijk: dat wordt tobben.

Een groep meisjes in traditionele kledij en met bloemen in het haar vraagt of ik ze met zijn allen bij de ene steen op de foto wil zetten. Maar de wandeling wagen: ho maar.

Dat doet bijna niemand. Misschien is het angst om met je ogen dicht tegen een van de vele bezoekers hier op te botsen, misschien vinden ze het kinderachtig. Verschillende moeders jutten hun kinderen op om het te doen, wat ook nu en dan gebeurt. Een jongen van een jaar of zestien waagt het er in zijn eentje op, maar hij schuifelt zo krom vooruit dat hij tegen een rek met wensen oploopt.

Ik waag de stap, nadat de zoveelste moeder haar peuter op de route heeft gezet en er zelf achteraan loopt. Al bijna meteen bots ik tegen haar op, haar kind gaat wel heel langzaam. Wat dat moet betekenen weet ik niet, moeder is natuurlijk al getrouwd en de delivery heeft ze al achter de rug. Om verdere aanvaringen  te voorkomen gluur ik nu en dan door mijn oogharen.

De andere steen haal ik met gemak, maar ik heb dus gesmokkeld. In liefde en oorlog is alles geoorloofd zegt men. Misschien vindt Boeddha dat ook.

Voetbal voor op reis (2)

In het Nishi Shinjuku-hotel in Tokio hield een meneer de lift voor me open. Arigatoh, zei ik, want zoveel Japans spreek ik al.

 ,,Where are you from?'', vroeg hij in wat moeilijk te verstaan Engels.

,,Holland'', antwoordde ik. ,,Oranda'', want zoiets had ik Kjeld horen zeggen.

Hij knikte. ,,I am from Korea'', zei hij. ,,You know Iddy?''

,,Iddy?'', herhaalde ik.

,,Iddinque'', zei hij.

,,Hiddink!'', begreep ik en hij knikte.

Ik knikte ook, want ik weet wie Hiddink is.

Omdat de limiet van onze gemeenschappelijke talenkennis bereikt was, stak ik beide duimen omhoog en zei ,,Hiddink is very good!'' Hij deed het ook. Toen was de lift er.

Voetbal voor op reis, het blijft een uitstekend idee.

Strips voor het leven

Vanmiddag kwam ik in Kyoto aan, een oude en sjieke stad die bekend staat om zijn vele tempels en paleizen en ik dacht meteen: hup, first things first, op naar het Internationale Mangamuseum, dat in een voormalige school is ondergebracht.

Het Mangamuseum valt een beetje tegen. Ik zeg het maar vast, want anders reist u er misschien voor niks naartoe. Het is meer een reusachtige stripbibliotheek, waar allerlei bezoekers de boekjes uit hun jeugd zitten te lezen. Je hebt er het meest aan als je al veel van manga weet en Japans kent.

Manga zijn Japanse strips met van die figuurtjes met enorme ogen, of soms van die vechtersbazen met het hoofd van een jongetje op het lichaam van een bodybuilder. Dat zijn de manga voor jongens of mannen; je hebt ook manga voor vrouwen met veel roze en romantiek. Ook hun ogen zijn groot. Ze zijn er in nog meer soorten en voor alle leeftijden, maar daar geeft het museum helaas weinig inzicht in.

Wel geven ze aan dat er manga zijn voor alle leeftijden en daar hebben ze een interessant leeftijdenoverzicht bij gehangen. Eerst ben je kind, dan schooljongen, dan student en zo voort. En dan komt de volwassenheid, die er voor een Japanner als volgt uitziet:

23 jaar: Zoeken naar een baan
28 jaar: Gemiddelde leeftijd van de vrouw om te trouwen
29 jaar: Gemiddelde leeftijd van de vrouw om een kind te krijgen
30 jaar: Gemiddelde leeftijd van de man om te trouwen
31 jaar of daaromtrent: yakudoshi voor de vrouw. Dat is een jaar waarin allerlei verschrikkelijks kan gebeuren.
35-38 jaar: Gemiddelde leeftijd waarop de man een huis koopt
40 jaar of daaromtrent: yakudoshi voor de man
50 jaar: eerste kind wordt volwassen
60 jaar: gemiddelde leeftijd waarop het eerste kind trouwt
60 jaar: verplichte pensioenleeftijd
60 jaar of later: eerste kleinkind wordt geboren
79 jaar: gemiddelde levensverwachting van de man
86 jaar: gemiddelde levensverwachting van de vrouw

En dat was het dan. Of er voor elke fase speciale manga zijn stond er niet bij. Tijdens de yakudoshi kunnen strips een uitkomst zijn, maar op je sterfbed heb je er vermoedelijk geen behoefte aan.

(Het plaatje is Astroboy, van Tezuka Osamu)

Lekkernijen

In　Japan　kun　je,　als　je　dat　wenst,　ongestoord　varkenslippen　bestellen,　of　wangen,　of　alle　ingewanden. Zelfs de uterus staat op de Engelstalige kaart,  die ik kreeg toen duidelijk was dat ik van de Japanse kaart weinig snapte.

Uiteindelijk liet ik het bestellen over aan Kjeld Duits, die me hiermee naartoe had genomen en zich wat vlees betreft heel discreet opstelde.


Je roostert het op een loeiheet soort grill,　die vol vlammende houtblokken voor je op tafel gezet wordt. Ook al zit er een afzuigkap boven (dat is die kachelpijp op Kjelds foto) het blijft warm.

Zoals iedereen kan lezen op de bij het vlees gevoegde bordjes zat de varkensuterus er deze keer niet bij.