Liefjes en spuitborsten




,,Wat een liefjes allemaal'', verzuchtte Yvonne Bleize, wethouder van cultuur in Leeuwarden, gistermiddag in de Harmonie. Ze zat in de jury van de Vers Revue, een gedichtenwedstrijd voor scholieren.

In die jury zat ook dichter Mustafa Stitou. ,,Vannacht was het half vijf op het Boekenbal'', vertelde hij. ,,En vanmiddag ga ik met de trein naar Parijs, ik hoop dat ik hem haal.'' Ik was zelf het derde jurylid.

Het was zo'n lekkere kabaalmiddag, waar steeds zes dichters per groep (klas, heette dat vroeger) optraden, van het Augustinus College in Groningen, Beyers Naude en Piter Jelles in Leeuwarden. De rest van de klas was mee als aanmoediging, twee meisjes hielden een bord omhoog met steun voor Louise en Noortje. Iedereen was verrassend stil als er werd voorgelezen.

In een pauze trad Dette Glashouwer van Suver Nuver op, die tot grote hilariteit in een konijnenpakje opkwam met pluisjes op haar borsten. Na twee of drie malle gedichten (,,mijn neus lijkt op een vergiet met twee gaatjes'') kneep ze in die borsten en spoot twee stralen water de tribune in. Ah! Poezie!



Het bepalen van de twee winnaars (zie hiernaast, het zijn Jesse de Jong van het Piter Jelles en Jonathan van Eerden van het Augustinus College) is meer werk dan ik dacht, omdat we het in het algemeen met elkaar eens waren, maar de persoonlijke favorieten ver uit elkaar lagen. Gelukkig waren er ook vier eervolle vermeldingen. Alle zes verzen die we uitkozen bleken door jongens te zijn geschreven. ,,Dat is wel passend in de Vrouwenweek'', vond het enige vrouwelijke jurylid.

De Nederlandse film



Bij een sneak preview in de bioscoop weet je niet wat voor film je zult gaan zien, alleen dat het er eentje is die nog in premiere moet gaan.

Zonet was het 'Zomerhitte', naar het Boekenweekgeschenk van Jan Wolkers van een paar jaar geleden, geregisseerd door Monique van de Ven.

,,Oh my god!'', riep iemand achterin de zaal heel luid toen de titel in beeld verscheen. Want de Nederlandse film is in het algemeen niet de favoriet van het sneakpubliek.

Nog heftiger was de reactie pal voor me, waar vier mensen opstonden - de namen van de acteurs waren nog niet eens in beeld - en de zaal verlieten.

Op het doek reed een auto door een heuvelachtig woestijnlandschap. Afghanistan, stond er. Verderop in de zaal, zag ik in de schemer, schuifelde nog een stel naar buiten.

Misschien waren die bezoekers gewoon niet lekker, misschien hadden ze een vooroordeel tegen de Nederlandse film. Hoe dan ook, als ze allemaal een minuut langer waren blijven zitten, hadden ze een vrachtwagen zien ontploffen.

(Of de vertrekkers gelijk hadden hou ik nog even voor me, lees volgende week de krant maar)

Hey! Sona sona



De kranten van dit weekeinde zwelgen in ouderdom, verval, geheugenverlies Alzheimer en dementie, alsof ze dat met elkaar hebben afgesproken. Het komt van de boekenweek, die aan ouderdom gewijd is.

Daar helpt alleen een goede dosis Bollywoodmuziek tegen, zoals het nummer 'Sona sona', een lied uit 'Major Saab', een film waar verder niet veel aan schijnt te zijn. Ik draai het de hele tijd, vooral dat lekkere Hey! dat ze af en toe zingen, daar blijft een mens niet stil bij zitten. Waar het lied over gaat weet ik niet.

Tante Lolkje








,,Wie is jouw leukste familielid'', vroeg Jochem van Gelder in het NCRV-programma Rootz aan Anne Siet Algra.

,,Tante Lolkje'', zei ze meteen.




















Daar was zomaar onze Lolkje op tv! Afgelopen zaterdag al! Maar ze had er uit bescheidenheid niets over gezegd, niet aan ons en al helemaal niet aan haar leerlingen.

Op zulke momenten ben je dankbaar voor www.uitzendinggemist.nl. Al is het niet een programma waar ik snel weer naar zal kijken. Zoveel knusheid, dat kan geen mens verdragen.






































Zo moest tante Lolkje familieleden herkennen aan plaatjes van neuzen. Haar eigen zat daar ook bij, maar die herkende ze niet. ,,Ze had ook beter moeten kijken en luisteren'', verweet haar nicht Anne Siet.









,,De grote Rootz-cup'' ging toch naar de Algra's, maar ze moesten hem toen de studiolampen waren gedoofd meteen teruggeven, want de NRCV reikt hem bij de volgende uitzending weer aan een ander uit. Heeft tante Lolkje zelf verklapt. Gelukkig zat er ook een Wildwest-arrangement voor de hele familie in Didam bij.

You can't handle the truth



Dit is het filmpje dat met goedkeuring van Jack Nicholson gemaakt is voor Hillary Clinton. Allemaal filmfragmentjes, slim uitgekozen. Vooral dat uit 'Five easy pieces', ,,Okay, I'll make it as easy for you as I can''. Als ze de rest van die zin - hij wordt er het restaurant om uitgegooid - hadden laten zien was Hillary er niet blij mee was geweest.



En dit is de parodie op dat filmpje, gemaakt door medestanders van Barack Obama.
Wat een leuke showbizzverkiezingen zijn het toch. Hebben we het nog niet eens over de filmpjes met Chuck Norris voor Mike Huckabee, die pas echt idioot zijn.

Leesportefeuille






Op magmypic kun je eigen foto's in omslagen van bestaande bladen plakken. Totaal zinloos, maar toch aardig om te doen.